Έκανε 39 χρόνια φυλακή για έναν φόνο που δεν διέπραξε

Ένας άνδρας από το Οχάιο, ο οποίος τον περασμένο χρόνο αποφυλακίστηκε έπειτα από 39 χρόνια φυλάκισης για έναν φόνο τον οποίο δεν έχει διαπράξει, θα αποζημιωθεί από το κράτος με περισσότερα από ένα εκατομμύριο δολάρια για την άδικη φυλάκισή του, όπως προκύπτει από δικαστικά έγγραφα.

Δικαστής δικαστηρίου του Οχάιο που εξετάζει αστικές αγωγές κατά της κυβέρνησης και κυβερνητικών υπηρεσιών διέταξε χθες την καταβολή ποσού μεγαλύτερου του ενός εκατομμυρίου δολαρίων στον Ρίκι Τζάκσον, τον μοναδικό αμερικανό κρατούμενο στην ιστορία της χώρας, ο οποίος αθωώνεται για ένα έγκλημα που δεν έχει διαπράξει έπειτα από τόσο μακροχρόνια φυλάκιση.

Όπως δήλωσε ο Τζάκσον στην Cleveland Plain Dealer, πληροφορήθηκε για την αποζημίωση από έναν δημοσιογράφο.

Ο Τζάκσον καταδικάστηκε μαζί με τον τους Γουάλι Μπρίτζμαν και τον αδελφό του τελευταίου Κουάμε Ατζάμου για τον φόνο το 1975 του Χάρολντ Φρανκς, ενός πωλητή στην περιοχή του Κλίβελαντ, έπειτα από την κατάθεση ενός 12χρονου ο οποίος δήλωσε αυτόπτης μάρτυρας της επίθεσης, σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα.

Έπειτα από χρόνια, το αγόρι ονόματι Έντι Βέρνον, αναίρεσε την κατάθεσή του και είπε στις αρχές ότι ουσιαστικά ποτέ δεν είχε δει το έγκλημα. Άλλα αποδεικτικά στοιχεία που να συνδέουν τον Τζάκσον με τον φόνο δεν υπήρχαν.

Άλλοι αυτόπτες μάρτυρες επιβεβαίωσαν ότι ο τότε έφηβος Τζάκσον βρισκόταν μέσα σε ένα σχολικό λεωφορείο την ώρα του εγκλήματος. Αρχικά, μάλιστα, είχε καταδικαστεί στη θανατική ποινή, αλλά απαλλάχτηκε λόγω ενός γραφειοκρατικού σφάλματος.

Λίγο μετά την απελευθέρωση του Τζάκσον αποφυλακίστηκε και ο Μπρίτζμαν, καθώς τον περασμένο Νοέμβριο αποσύρθηκαν οι κατηγορίες εις βάρος του. Παρότι ο Μπρίτζμαν είχε απελευθερωθεί το 2002, στη συνέχεια φυλακίστηκε εκ νέου εξαιτίας μίας παραβίασης της δικαστικής του επιτήρησης.

Δικαστής του Κλίβελαντ απέσυρε όλες τις κατηγορίες εις βάρος του Ατζάμου, ο οποίος πέρασε 27 χρόνια στη φυλακή προτού μετατραπεί η θανατική του ποινή και αφεθεί ελεύθερος το 2003.



news247.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Πότε και γιατί επινοήθηκαν οι εθνικές επετειοι

Η θεσμοθέτηση εθνικών επετείων, αλλά και η ίδια η έννοια της εθνικής επετείου συνδέονται με την ανάδυση του εθνικισμού και τη δημιουργία των εθνών–κρατών από τα τέλη του 18ου και στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Μνημονεύουν ιστορικά γεγονότα, που αντιστοιχούν σε στιγμές–κλειδιά της εθνικής βιογραφίας και φωτίζουν τον τρόπο, με τον οποίο φανταζόμαστε, διαμορφώνουμε και κινητοποιούμε την εθνική ταυτότητα.

Οι εθνικές επέτειοι είναι μια ευκαιρία για κωδικοποίηση της εθνικής ταυτότητας μέσω της γλώσσας των συμβόλων και της θεατρικής αναπαράστασης. Πρώτο σύμβολο των επετείων είναι η ίδια η ημερομηνία που επιλέγεται, εφόσον η επιλογή του γεγονότος, στο οποίο παραπέμπει, έχει ως στόχο να υπογραμμίσει συγκεκριμένα στοιχεία της εθνικής ταυτότητας και εθνικές αξίες. Η εθνική επέτειος έχει πρωτίστως ιστορικό περιεχόμενο, αλλά εορτάζεται μια επιλεκτική και επεξεργασμένη εκδοχή της ιστορίας.

Παρά την ιδιαίτερη σχέση, που αναπτύσσει ο εθνικισμός με την ιστορία και τη συνέχεια του έθνους που αυτή υποστηρίζει, η ανάγκη για μνημόνευση ιστορικών στιγμών προέρχεται από την επιθυμία της ριζικής τομής με το παρελθόν, της έμφασης στο «νέο» έναντι του «παλιού» και από τη βούληση να εορταστεί το «νέο ξεκίνημα». Η στάση αυτή είναι κοινή στην αμερικανική και τη γαλλική επανάσταση, αλλά μόνο οι γάλλοι επαναστάτες εισήγαγαν την «πρώτη πραγματικά εθνική γιορτή μνήμης», γιορτάζοντας στις 14 Iουλίου 1790 την πρώτη επέτειο της πτώσης της Βαστίλης.



Τα γεγονότα, που γιορτάζονται με τις εθνικές επετείους, ποικίλλουν σε ολόκληρο τον κόσμο: μέρες απελευθέρωσης, ίδρυσης του κράτους, ψήφισης του συντάγματος, μέρες κατάκτησης, αλλά ακόμη και ήττες ή μέρες πένθους. Εθνική επέτειος της Νορβηγίας είναι η 17η Μαΐου, μέρα σύνταξης του Συντάγματος το 1814 και όχι η μέρα της ανεξαρτησίας το 1905.

Αντίθετα, στη Σουηδία, η 6η Ιουνίου, που γιορταζόταν ανεπίσημα από το 1893 ως η μέρα της στέψης του Γουσταύου Α’ (γνωστού ως Γουσταύου Βάζα) το 1523, έγινε επίσημη εθνική επέτειος μόλις το 2005.



Εξίσου ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα γεγονότα, που δεν γιορτάζονται, η επιλογή δηλαδή της αποσιώπησης ενός σημαντικού ιστορικού γεγονότος για την εθνική μνήμη. Οι σιωπές αυτές παραπέμπουν συνήθως σε τραυματικά και κυρίως σε διχαστικά γεγονότα, που υπονομεύουν την ενοποιητική λειτουργία, που οφείλει να επιτελεί μια εθνική επέτειος. Η λήθη, συνεπώς, συνιστά συστατικό στοιχείο της εθνικής ενότητας, εξίσου σημαντικό με τη μνήμη.



Ήδη το 1882, ο Ερνέστ Ρενάν, στην περίφημη ομιλία του στη Σορβόννη με τίτλο «Τι είναι έθνος;», έλεγε χαρακτηριστικά:

   
«Η λήθη, και θα έλεγα ακόμα η ιστορική πλάνη, είναι ουσιαστικός παράγοντας της δημιουργίας του έθνους και, σε αυτή τη βάση, η πρόοδος των ιστορικών σπουδών συνιστά συχνά κίνδυνο για την εθνότητα».    
 
Σύμφωνα με τη διατύπωση του Ρενάν, η ανακάλυψη της ιστορικής αλήθειας μπορεί να απειλήσει την ίδια την ύπαρξη του έθνους, εφόσον η επιβίωση του έθνους εξαρτάται σε ένα σημαντικό βαθμό από την καλλιέργεια «θελκτικών μύθων». «Απαγορεύεται η δια τοιούτων ερευνών καταστροφή των θελκτικών μύθων, δι’ ων ετράφημεν», έγραφε και ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης το 1867. (Βλ. Αλέξη Πολίτη: «Το μυθολογικό κενό», έκδ. «Πόλις», Αθήνα, 2000, σ. 12 –σ.σ.– και  1821: Η αποστασία των ρωμιών).

   
«Η ουσία ενός έθνους έγκειται στο ότι όλα τα άτομα έχουν πολλά κοινά πράγματα, καθώς επίσης, ότι όλοι έχουν λησμονήσει πολλά πράγματα». (Ερνέστ Ρενάν, «Τι είναι έθνος»; ό.π).  

Ως παραδείγματα αναγκαίας λήθης για τους γάλλους προβάλλει ο Ρενάν τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και τις σφαγές του Midi τον 13ο αιώνα, γεγονότα δηλαδή, που εκλαμβάνονται ως «αδελφοκτόνοι πόλεμοι». (Πβ. και το σχολιασμό του Μπένεντικτ Άντερσον, Φαντασιακές κοινότητες, έκδ. «Νεφέλη», Αθήνα, 1997, σελ. 291-295).

Αναλογικά, εμφύλιοι πόλεμοι, σκοτεινές σελίδες της ιστορίας, γεγονότα των οποίων η υπόμνηση δημιουργεί αισθήματα ντροπής ή ενοχής οφείλουν να διαγράφονται από την εθνική ομογενοποιημένη μνήμη. Η ανάμνηση –εξ ορισμού επιλεκτική– συνοδεύεται λοιπόν, από την παράλληλη διαδικασία της λήθης, η οποία συχνά παίρνει τη μορφή της επίσημης λογοκρισίας της δυσάρεστης μνήμης. Είναι αυτό, που ο Πολ Κόνερτον ονομάζει «οργανωμένη λήθη». («How societies remember», Cambridge University Press, 1989).

Τέλος, υπάρχουν κράτη χωρίς εθνικές επετείους. Δεν υπάρχει για παράδειγμα εθνική γιορτή στη Μ. Βρετανία, σε έντονη αντίθεση προς τη γειτονική της Γαλλία, αλλά και προς την ιρλανδική παγκόσμια γιορτή της St Patrick’s Day, η οποία γιορτάζεται ως εθνική γιορτή στις 17 Μαρτίου από την ιρλανδική διασπορά, επιβεβαιώνοντας την ιρλανδική εθνική ταυτότητα.



Οι διαφορές αυτές έχουν ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Ο Πίτερ Μπερκ υποστηρίζει, ότι η ιστορία ξεχνιέται από τους νικητές, αλλά όχι από τους ηττημένους, φέρνοντας το παράδειγμα της «δομικής αμνησίας» των άγγλων και της υπερτροφίας της μνήμης των ιρλανδών. Επομένως, δεν υπάρχει η ίδια ανάγκη για επετειακή μνημόνευση του εθνικού παρελθόντος. Σύμφωνα με τον Τζον Γκίλις εξάλλου, «τόποι μνήμης» δημιουργούνται στις συγκυρίες, όπου υπάρχει ρήξη με το παρελθόν, έστω και κατασκευασμένη.

Οι βρετανοί, που δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας τους, δεν θεσμοθέτησαν εθνικές επετείους με πατριωτικό περιεχόμενο − ενδεχομένως και γιατί οι πιθανές ημερομηνίες μπορούσαν να λειτουργήσουν διχαστικά ανάμεσα στις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, που συγκροτούν τη «βρετανικότητα».

Ανεξάρτητα πάντως από τα κριτήρια επιλογής –ή απόρριψης– μιας εθνικής επετείου, η καθιέρωσή της εξαρτάται από μια κεντρική πολιτική απόφαση. Ο ρόλος του κράτους είναι καθοριστικός, εφόσον, αυτό ορίζει τις εθνικές αργίες (επιδιώκοντας τη μαζική συμμετοχή), αυτό καθορίζει συνήθως το τυπικό της τελετής και ενδεχομένως αυτό χρηματοδοτεί τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις.

Στην πραγματικότητα, από τον 19ο αιώνα, οι εθνικές γιορτές δε λειτούργησαν μόνο ως μέσο για την παραγωγή και αναπαραγωγή εθνικών ταυτοτήτων, αλλά και για τη νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας. Επρόκειτο για «πολιτική τελετουργία» με την έννοια, ότι εκεί σκηνοθετούνταν και εορταζόταν η πολιτική δύναμη.

Ο Ναπολέων Γ΄ φαίνεται, πως ήταν ο πρώτος ηγεμόνας, που συστηματικά χρησιμοποίησε το δημόσιο θέαμα ως μέσο για την ενίσχυση της εξουσίας του, οργανώνοντας κεντρικά μεγάλες γιορτές, που είχαν ως στόχο την προσέλκυση των μαζών. Το καινοτόμο στοιχείο της «αυτοκρατορικής γιορτής» ήταν, ότι η πολιτική προπαγάνδα στην εποχή μετά το 1848 χρησιμοποιούσε όχι μόνο ρητορικά επιχειρήματα, αλλά και σύμβολα και εικόνες, που απευθύνονταν στο συναίσθημα. Ένα επιπλέον καινοτόμο στοιχείο ήταν επίσης η έντονη παρουσία του παρελθόντος στις τελετές, εφόσον η πολιτική εξουσία φαίνεται πως αναζητούσε πλέον τη νομιμοποίησή της στην ιστορία και όχι στη θεία πρόνοια.

Το νέο αυτό είδος γιορτής ανταποκρίνεται στην αλλαγή στη δομή της δημόσιας σφαίρας από τα μέσα του 19ου αιώνα. Η εμφάνιση μιας νεοτερικής, αστικής δημόσιας σφαίρας, η οποία είχε την ικανότητα να παράγει πολιτική νομιμότητα μέσω της συναισθηματικής συγκρότησης κοινότητας, σε συνδυασμό με τις επικλήσεις για εθνική ενότητα, οδήγησε τελικά τους φορείς της πολιτικής εξουσίας (ηγεμόνες και κοινοβούλια) στο να αναζητήσουν μια νέα νομιμοποίηση, σε επικοινωνία ακριβώς με αυτή τη νεοτερική δημόσια σφαίρα.

Στο πλαίσιο αυτό, στα τέλη πλέον του 19ου αιώνα, η εθνική επέτειος συγκροτείται ως κοινωνικο-πολιτικό σχέδιο από τις πολιτικές εξουσίες και τις κοινωνικές ελίτ, με στόχο την εθνική αλληλεγγύη − με ή χωρίς συναίνεση. Η περίπτωση της καθιέρωσης της γαλλικής εθνικής επετείου προσφέρει ένα πολύ εύγλωττο παράδειγμα εορτασμού με συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο σε μια διχασμένη κοινωνία, όπου αναπτύσσονται αντίπαλοι εορτασμοί και αντίπαλες εθνικές εορτές.

Όπως χαρακτηριστικά γράφει η Μόνα Οζούφ, η Γαλλία είναι η χώρα, όπου δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με την εθνική εορτή και όπου «η σημαία στο παράθυρο δεν δηλώνει το ανήκειν σε μια κοινότητα, αλλά σε ένα κόμμα». («L’école de la France», Essais sur la Révolution, l’utopie et l’enseignement, Paris, Gallimard, 1984, σ. 131). Γι’ αυτό εν τέλει η καθιέρωση το 1880 ως εθνικής επετείου της 14ης Ιουλίου 1789 έμελλε να εορταστεί από ένα «σχιζοφρενές έθνος».

Το καθεστώς της Γ’ Γαλλικής Δημοκρατίας είχε ανάγκη τον συμβολικό δεσμό με την επανάσταση μέσω μιας ημερομηνίας, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «θεμέλιος μύθος» του. Από όλες τις πιθανές ημερομηνίες της γαλλικής επανάστασης, που αναμετρήθηκαν για την τελική επιλογή, η 14η Ιουλίου είχε το πλεονέκτημα αφενός, ως ημέρα πτώσης της Βαστίλης, να συνοψίζει την οριστική και αμετάκλητη τομή με το παλαιό καθεστώς, και αφετέρου, ως ημέρα, που συνέπιπτε με τη γιορτή της εθνικής ομοσπονδίας κατά την πρώτη επέτειό της το 1790, να εξομαλύνει τον βίαιο χαρακτήρα του πρώτου γεγονότος και να εκπέμπει ένα ενωτικό μήνυμα.

Συζητήθηκαν ως υποψήφιες, μεταξύ άλλων, η 5η Μαΐου 1789 (σύγκληση των Γενικών Τάξεων), η 20η Ιουνίου 1789 (όρκος στο Jeu de Paume), η 10η Αυγούστου 1792 (βίαιη ανατροπή της μοναρχίας), η 4η Αυγούστου 1789 (κατάργηση της φεουδαρχίας και των προνομίων της αριστοκρατίας και του κλήρου) κ.ά., αλλά κάποιες δεν κρίθηκαν επαρκώς «δημοκρατικές», ενώ άλλες θεωρήθηκαν, ότι θα απωθούσαν τους μετριοπαθείς. Εξάλλου, με την επιλογή αυτή δεν ηρωοποιούνταν κανένας από τους επώνυμους πρωταγωνιστές της επανάστασης, αλλά ο ίδιος ο λαός, το «ανώνυμο πλήθος».

Η καθολική δεξιά δεν συναίνεσε με τον εορτασμό αυτό, χαρακτηρίζοντας τη 14η Ιουλίου «γιορτή των δολοφόνων». Ήδη από το 1894 ξεκίνησε ο παράλληλος εορτασμός ως εθνικής γιορτής της 8ης Μαΐου, ημέρας απελευθέρωσης της Ορλεάνης από τη Ζαν ντ’ Αρκ το 1429, αλλά ως επίσημη γιορτή καθιερώθηκε μόλις το 1920. Το επιχείρημα για τη θέσπιση της καθολικής εθνικής επετείου ήταν, ότι η 8η Μαΐου τιμούσε μια «μεγάλη πράξη υπεράσπισης του έθνους», ενώ η 14η Ιουλίου θύμιζε ένα «επεισόδιο εμφύλιου πολέμου».

Οι τελετές της 8ης Μαΐου και της 14ης Ιουλίου στη Γαλλία, παρ’ όλο που παρουσιάζονται ως αντίπαλες, είναι και οι δύο «αναπαράσταση (re-enactment) του παρελθόντος […] και επίσης απόπειρες να επιβάλουν ερμηνείες του παρελθόντος, να διαμορφώσουν τη μνήμη και μ’ αυτό τον τρόπο να κατασκευάσουν κοινωνική ταυτότητα». (P. Burke: «Varieties of Cultural History», Cambridge, Polity Press, 1997, σ. 48).

Η μνημόνευση ενός ένδοξου παρελθόντος αποτελεί, όπως έχουμε ήδη διαπιστώσει, σταθερό χαρακτηριστικό των εθνικών επετείων, οι οποίες πολλαπλασιάζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με ισχυρό το στοιχείο της επινόησης. Οι «επινοημένες παραδόσεις», στις οποίες ανήκουν και οι εθνικές επέτειοι, αλλά και η μανία για αγάλματα και μνημεία, ανταποκρίνονταν στην είσοδο των μαζών στην πολιτική. (Σ.σ. βλ. Eric Hobsbawm, Terence Ranger: Η επινόηση της παράδοσης, έκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα, 2004).

Μέσα στον 19ο αιώνα, η «νέα πολιτική», που συνδέθηκε με τον εθνικισμό και τη μαζική δημοκρατία, στηρίχθηκε στην ιδέα (του 18ου αιώνα) της λαϊκής κυριαρχίας και της συλλογικής βούλησης και, μέσω της χρήσης μύθων και συμβόλων, μετέτρεψε την πολιτική δράση σε δράμα. Όπως παρατηρεί ο Χομπσμπάουμ, «μετά το 1870, και σχεδόν με βεβαιότητα, λόγω της εμφάνισης της μαζικής πολιτικής, οι ηγεμόνες και οι παρατηρητές της μεσαίας τάξης ανακάλυψαν εκ νέου τη σημασία των ‘ανορθολογικών’ στοιχείων για τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού και της κοινωνικής τάξης» (ό.π.).

Οι δημόσιες γιορτές πάντως, ήδη πριν από την καθιέρωση των επίσημων εθνικών επετείων καθ’ εαυτών, καλούνταν να επιτελέσουν έναν παιδαγωγικό ρόλο, ανάλογο με αυτό των χριστιανικών τελετών. Η ιδέα προέρχεται από τη γαλλική επανάσταση και τους γάλλους «φιλοσόφους», και κυρίως τον Ρουσσώ, ο οποίος πρώτος πρόβαλε την άποψη, ότι γιορτές στο ύπαιθρο –κατά το πρότυπο της αρχαιότητας– θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μέσα ηθικής διαμόρφωσης του ατόμου και του πολίτη.

Οι ιδέες αυτές ενέπνευσαν τους γερμανούς εθνικιστές των αρχών του 19ου αιώνα, οι οποίοι υιοθέτησαν την άποψη, ότι η δημόσια γιορτή μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ενίσχυση του εθνικού αισθήματος. Η έννοια της εθνικής επετείου με τη σημερινή έννοια δεν υπήρχε στη Γερμανία μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα αν και υπήρχαν οι όροι Nationalfest και Volksfest από τα τέλη του 18ου αιώνα.

Ο Friedrich Ludwig Jahn και ο Ernst Moritz Arndt, οι οποίοι επηρεάζονταν από τον χώρο του γερμανικού πιετισμού, ζητούσαν την καθιέρωση εθνικών εορτών, εμπνευσμένων από τη γερμανική ιστορία. Πρότειναν λοιπόν, να εορτάζονται ιστορικά γεγονότα, όπως π.χ. η ίδρυση του πρωσικού βασιλείου το 1701, η νίκη του Ερρίκου Α’ επί των ούγγρων, η μάχη στο Teutoburger Wald κ.ά.. Δεν επρόκειτο για μια θεωρητική προσέγγιση της λειτουργίας των τελετών και του εορτασμού, γεγονότων, που ενίσχυαν την εθνική υπερηφάνεια.

Ο Friedrich Ludwig Jahn ήταν ο ιδρυτής, από το 1811, του γερμανικού γυμναστικού κινήματος, της Turnbewegung, στην ουσία του πρώτου οργανωμένου, λαϊκού εθνικιστικού γερμανικού συλλόγου. Οι γερμανοί γυμναστές μετείχαν σε εθελοντική βάση στον «απελευθερωτικό πόλεμο» εναντίον των γάλλων και, μετά το τέλος των ναπολεόντειων πολέμων, καλλιέργησαν τη μνήμη αυτού του πολέμου με ποικίλα μέσα. Η μεγάλη γυμναστική γιορτή στο Βερολίνο στις 18 Οκτωβρίου 1814, πρώτη επέτειο της μάχης της Λειψίας, αποτέλεσε το πρότυπο για όλες τις γιορτές που ακολούθησαν μέχρι την απαγόρευση των Turner το 1819.

O Jahn δεν ακολουθούσε ούτε τα αρχαία ούτε τα γαλλικά πρότυπα. Θεωρούσε, ότι οι εθνικές γιορτές έπρεπε να υμνούν τα κατορθώματα του γερμανικού λαού και όχι τις πράξεις βασιλέων και επισκόπων. Βασικός στόχος των εορτασμών, που οργάνωναν οι σύλλογοι των γυμναστών, αλλά και των φοιτητών (Burschen), ήταν η διατήρηση της μνήμης των πολέμων εναντίον των γάλλων:

«Ο κύριος στόχος της εορταστικής τελετής ήταν να κάνει τους ανθρώπους να ‘θυμούνται’ γεγονότα, ακόμη κι αν δεν τα είχαν ποτέ ζήσει». (Clark Cristopher: «The Wars of Liberation in Prussian Memory», The Journal of Modern History, τ. 68, Σεπ. 1996, σ. 560). Μέσα στο κλίμα του γερμανικού ρομαντισμού της εποχής, τα δημόσια θεάματα απευθύνονταν στο θυμικό και επιδίωκαν να δημιουργήσουν ισχυρές συγκινήσεις σε θεατές και μετέχοντες.

Το χριστιανικό πνεύμα ήταν παρόν στη σύλληψη και στην τέλεση των εθνικών γιορτών και, σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι εθνικές γιορτές συνυπήρχαν με τη χριστιανική λειτουργία (προσευχές και λειτουργία στην εκκλησία). Αντίστοιχα, η Πρωσική Εκκλησία καθιέρωσε το 1816 ετήσια δοξολογία προς τιμή των νεκρών των ναπολεόντειων πολέμων («απελευθερωτικών αγώνων» για τους γερμανούς), με πρόταση του Ernst Moritz Arndt. Οι τελετές προς τιμή των νεκρών ηρώων επρόκειτο να γίνουν σημαντικό στοιχείο της «πολιτικής λειτουργίας» (με τη θρησκευτική έννοια), ιδιαίτερα την εποχή του εθνικοσοσιαλισμού. (Mosse: «The Nationalization of the Masses», Cornell University Press, 1975).



Η πρώτη πραγματικά εθνική γερμανική γιορτή, που εμπνεόταν από το ιδανικό της εθνικής ενότητας ήταν η γιορτή στο Hambach, στον Ρήνο, το 1832. Περίπου 30.000 μετείχαν στη γιορτή, βγάζοντας λόγους, τραγουδώντας το πατριωτικό άσμα «Τι είναι η γερμανική πατρίδα;» και βαδίζοντας σε πομπή προς τα ερείπια ενός κάστρου, στην κορυφή του λόφου, με σημαίες, παραδοσιακά κουστούμια και τα μαύρα, κόκκινα και χρυσά σύμβολα.

Ωστόσο, η μαζική εκδήλωση δεν είχε ενότητα, ενώ το τελετουργικό τυπικό και οι πολιτικοί συμβολισμοί εμπνέονταν από τη γαλλική επανάσταση. Ίδια ήταν η πηγή έμπνευσης και των εορτασμών στα χρόνια της «άνοιξης των λαών», 1848-1849. Το εορταστικό λεξιλόγιο, που είχε εφευρεθεί από τη γαλλική επανάσταση εξακολουθούσε να καθορίζει την οργάνωση και τη συμβολική γλώσσα των γιορτών εξήντα χρόνια αργότερα και μάλιστα στις γερμανικές χώρες. Η θεατρική αναπαράσταση της γερμανικής εθνικής ταυτότητας σε αυτές τις γιορτές υπέθαλπε την προσήλωση στα ιδανικά της «ενότητας και ελευθερίας», αλλά δεν μετέδιδε μια ενιαία αντίληψη του έθνους. Η κοινή συμβολική γλώσσα του έθνους χρησιμοποιούνταν αντίθετα για να τονιστούν πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές διαφορές.

Η ανάγκη για εθνικούς συμβολισμούς και η έμφαση στο «εθνικό πνεύμα» θα βρουν έκφραση και πάλι το 1859, με τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του Σίλλερ (Schillerfeiern, σ.σ. βλ. εικόνα). Οι γιορτές αυτές οργανώθηκαν σε τοπικό επίπεδο, αλλά έδιναν ένα αίσθημα εθνικής ενότητας και συνέχειας.



Αλλά και μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, η πρώτη εθνική επέτειος, που θεσπίστηκε το 1871, η Sedanfest, για να μνημονεύει τη νίκη επί των γάλλων στο Σεντάν, στη διάρκεια του γαλλογερμανικού πολέμου, δεν είχε την επιτυχία, που θα ανέμενε ο εισηγητής της Friedrich von Bodelschwingh. Ο προτεστάντης υπουργός της ενοποιημένης Γερμανίας, εμπνεόμενος από τον Τάκιτο και τους εορτασμούς της μάχης της Λειψίας στις αρχές του 19ου αιώνα, οραματιζόταν μια αυστηρή γιορτή, όπου θα συνδυαζόταν ο πατριωτισμός με τη θρησκευτικότητα. Ωστόσο, η γιορτή του Σεντάν απέτυχε, «γιατί είχε οργανωθεί από πάνω με συντηρητικό τρόπο, είχε επιμείνει στην πειθαρχία και σταδιακά απέκλεισε τη λαϊκή συμμετοχή». (Mosse: «The Nationalization of the Masses», ό.π., σ. 91).

Προϋπόθεση για την επιτυχία των εθνικών εορτών και τελετών ήταν επομένως η ικανότητά τους να εμπλέκουν και να κινητοποιούν τις μάζες, αλλά, όπως φαίνεται, και η δημιουργική αξιοποίηση στοιχείων της παράδοσης. Πράγματι, για να έχουν μαζική απήχηση, οι νεοτερικές αυτές τελετές συνδύαζαν το ουτοπικό μήνυμα και τους ιστορικούς συμβολισμούς με παραδοσιακές τελετουργικές μορφές. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των γιορτών των μπολσεβίκων στα χρόνια 1917-1920, όπου το επαναστατικό ουτοπικό μήνυμά τους εκφραζόταν μέσω τελετών, που συνδύαζαν την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, των τσαρικών τελετουργιών και της εργατικής κουλτούρας.

Σε όλες τις περιπτώσεις πάντως –τουλάχιστον στο γαλλικό και στο γερμανικό παράδειγμα– διαπιστώνουμε, ότι οι επίσημες εθνικές επέτειοι, που θεσπίζουν τα έθνη–κράτη στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν αποτελούν καινοτομία ούτε ρήξη, αλλά συνέχεια εορτών, που οργανώνονταν είτε σε τοπικό είτε σε εθνοκρατικό επίπεδο και είχαν ως στόχο την πολιτική νομιμοποίηση και την κοινωνική συνοχή. Το τελετουργικό λεξιλόγιο αυτών των εορτών τυποποιούνταν σταδιακά σε έναν κοινό εορταστικό κώδικα με συμβολικά και θεατρικά στοιχεία.

Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, βασικές πηγές τελετουργικών κανόνων ήταν η μοναρχία και η εκκλησία. Στη διάρκεια του 19ου αιώνα δεν υποχωρεί ούτε το μοναρχικό ούτε το εκκλησιαστικό τελετουργικό, αλλά αναδύονται δύο νέες εκδοχές: αφενός, η ανάπτυξη ενός ανταγωνιστικού δημοκρατικού λαϊκού τελετουργικού και αφετέρου, η ενσωμάτωση του μοναρχικού και του εκκλησιαστικού τελετουργικού στο νεοτερικό εθνικό τελετουργικό.

Για παράδειγμα, η γιορτή του Αγίου Ναπολέοντα (15 Αυγούστου), που γιορταζόταν ως εθνική γιορτή στη Γαλλία της Β’ Αυτοκρατορίας, περιείχε όλα σχεδόν τα στοιχεία, που θα αξιοποιήσει η εθνική γιορτή της 14ης Ιουλίου κατά την Γ’ Δημοκρατία: την παρέλαση του στρατού με τις στολές, τη μουσική και τις σημαίες, τους μουσικούς συλλόγους, που αναλαμβάνουν το μουσικό κομμάτι της γιορτής, τα πυροτεχνήματα, τους χορούς, τα συμπόσια. (Χαρακτηριστικά, οι οργανωτές των γιορτών της Γ’ Δημοκρατίας επιδίωκαν να μην γίνει καν πορεία, ώστε να μη θυμίζει τις λιτανείες της καθολικής εκκλησίας). Και, παρόλο που η δημοκρατία θέλησε να απομακρυνθεί από κάθε τι, που είχε σχέση με την καθολική εκκλησία, το εκκοσμικευμένο τελετουργικό παρέπεμπε σε μια περιρρέουσα καθολική θρησκευτική κουλτούρα, έστω και χωρίς θρησκευτικότητα.






Σημείωση:
Η κ. Χριστίνα Κουλούρη είναι καθηγήτρια 
Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας 
στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης 
και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Έχει δημοσιεύσει βιβλία και άρθρα 
σχετικά με τη διδασκαλία της Ιστορίας, 
τα σχολικά εγχειρίδια, 
τη συγκρότηση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας 
και ιστορικής μνήμης και την ιστορία 
του αθλητισμού και των Ολυμπιακών Αγώνων.


Το παραπάνω άρθρο είναι απόσπασμα από κείμενο της κ. Κουλούρη με τίτλο:
«Γιορτάζοντας το έθνος: εθνικές επέτειοι στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα»,
που αναρτήθηκε στο: www.academia.edu.
O τίτλος, οι εικόνες και οι υπότιτλοι έγιναν με μέριμνα της «Ελεύθερης Έρευνας»



freeinquiry.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Με ραγδαίο ρυθμό λιώνουν οι Αρκτικοί πάγοι

Η μέγιστη έκταση των πάγων της Αρκτικής φέτος το χειμώνα είναι η μικρότερη που έχει καταμετρηθεί από τότε που άρχισαν οι δορυφορικές παρατηρήσεις, το 1979, μια νέα ένδειξη της μακροπρόθεσμης κλιματικής αλλαγής, ανακοίνωσε σήμερα το Εθνικό Κέντρο Δεδομένων για το Χιόνι και τον Πάγο (NSIDC) των ΗΠΑ.

Η επιφάνεια του πάγου στον Αρκτικό Ωκεανό γύρω από το Βόρειο Πόλο έφθασε πάνω από 14,54 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα στις 25 Φεβρουαρίου, ελαφρώς μεγαλύτερη από τον Καναδά και τώρα αναμένεται να συρρικνωθεί με την τήξη των πάγων την άνοιξη. Η τιμή αυτή πρέπει να είναι η μέγιστη για φέτος, σύμφωνα με προκαταρκτική εκτίμηση, δηλαδή 1,10 εκατομμύριο τ.χλμ. κάτω του μέσου όρου των 15,64 εκατομμυρίων τ.χλμ. που είχε καταμετρηθεί από το 1981 έως το 2010 και 130.000 τ.χλμ. κάτω από το ελάχιστο προηγούμενο το 2011.

Φέτος, το μέγιστο έφθασε δεκαπέντε ημέρες νωρίτερα σε σχέση με τον μέσο όρο μεταξύ 1981 και 2010, δηλαδή στις 12 Μαρτίου, διευκρίνισε το NSIDC.

Η ημερομηνία της μέγιστης έκτασης των πάγων της Αρκτικής ποικίλλει σημαντικά από τη μια χρονιά στην άλλη, από τις 24 Φεβρουαρίου 1996 το νωρίτερο έως τις 2 Απριλίου το αργότερο το 2010, επισημαίνουν οι επιστήμονες.

Δεδομένης της μεταβλητότητας της επιφάνειας των πάγων αυτή την εποχή του έτους, είναι πιθανό ο πάγος να συνεχίσει να επεκτείνεται κατά τη διάρκεια των προσεχών δύο ή τριών εβδομάδων, εκτιμούν οι παγετωνολόγοι. Ωστόσο, φαίνεται στο εξής απίθανο να παραχθεί επαρκής συσσώρευση πάγου για να ξεπεράσει την έκταση που καταγράφηκε στις 25 Φεβρουαρίου.

Κατά τη διάρκεια του χειμώνα 2014-2015, οι πάγοι στον Αρκτικό Ωκεανό αυξήθηκαν κατά 9,91 εκατομμύρια τ.χλμ., αύξηση σημαντικά χαμηλότερη συγκριτικά με τον χειμώνα 2013-2014 που καταγράφηκε αύξηση ρεκόρ.

Ο μειωμένος σχηματισμός πάγου κατά τη διάρκεια αυτού του τελευταίου χειμώνα εξηγείται εν μέρει από έναν ασυνήθιστο συνδυασμό αεροχείμαρρου τον Φεβρουάριο, που μεταφράζεται σε αύξηση της θερμοκρασίας της Αρκτικής από την πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού προκαλώντας μια μειωμένη έκταση πάγου στη Βερίγγειο και την Οχοτσκική Θάλασσα.

Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων εβδομάδων του Μαρτίου, οι θερμοκρασίες στο σύνολο της ανατολικής Αρκτικής σε υψόμετρο περίπου χιλίων μέτρων ήταν αρκετούς βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο μέχρι οκτώ με δέκα βαθμούς στη Θάλασσα Μπάρεντς, βορείως της Νορβηγίας, διευκρίνισε το NSIDC.

Για την οικολογική οργάνωση Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) "αυτό είναι ένα σήμα συναγερμού". "Η κλιματική αλλαγή δεν θα σταματήσει στον αρκτικό κύκλο και χωρίς μια δραστική μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα καταλήξουμε να έχουμε ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα, απρόβλεπτο και καταστροφικό για τα οικοσυστήματα και τους ανθρώπους", δήλωσε η Σαμάνθα Σμιθ, υπεύθυνη της Πρωτοβουλίας για το κλίμα και την ενέργεια του WWF.

Το WWF όπως και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Μετεωρολογίας του ΟΗΕ επισημαίνουν ότι το 2014 ήταν η θερμότερη χρονιά από τότε που άρχισαν οι μετρήσεις της θερμοκρασίας το 1881. Σχεδόν 200 κράτη έχουν δεσμευτεί να επεξεργαστούν μια συμφωνία το Δεκέμβριο στο Παρίσι με στόχο την επιβράδυνση του ρυθμού υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Στο άλλο άκρο του πλανήτη, το NSIDC ανακοίνωσε νωρίτερα αυτό το μήνα, ότι ο θαλάσσιος πάγος γύρω από την Ανταρκτική ήταν ο τέταρτος μικρότερος για το καλοκαίρι. Οι επιστήμονες του κλίματος αποδίδουν αυτή την κατά τα φαινόμενα αντιφατική τάση πιθανόν στην αλλαγή των ανέμων και των ρευμάτων.



news247.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Πότε πρέπει να γίνονται τα εμβόλια «κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας»

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας, είναι ο τρίτος πιο διαδεδομένος καρκίνος στον κόσμο. Εδώ και λίγα χρόνια έχει αποδεδειχθεί ότι ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων (ΗPV), είναι η αιτία αυτού του καρκίνου. Έχουν βρεθεί πάνω από 200 τύποι του ιού. Η διάδοση του ιού είναι τόσο γρήγορη ώστε η πιθανότητα μια σεξουαλικά ενεργή γυναίκα μέχρι 30 ετών, να προσβληθεί από τη λοίμωξη, είναι ως 30%. Οι περισσότερες γυναίκες μολύνονται από τον ιό συνήθως τα δυο ή τρία πρώτα χρόνια από την έναρξη των σεξουαλικών επαφών.

Από το 2002 έχει ξεκινήσει η εφαρμογή εμβολιασμού για την πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Φαίνεται ότι τα εμβόλια έχουν άριστη αποτελεσματικότητα και δεν παρατηρούνται σοβαρές παρενέργειες.

Πριν την πρώτη σεξουαλική επαφή

Η μεγαλύτερη ωφέλεια για τη γυναίκα μπορεί να επιτευχθεί όταν ο εμβολιασμός προγραμματιστεί και ολοκληρωθεί πριν από την έναρξη των σεξουαλικών επαφών. Για το σκοπό αυτό, τα εμβόλια αυτά έχουν ενταχθεί στο πλαίσιο του τακτικού προληπτικού εμβολιασμού στα παιδιά.

Μετά την έναρξη της σεξουαλικής ζωής

Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχει ωφέλεια για όλες τις γυναίκες σχεδόν σε όλες τις ηλικίες. Έτσι συνιστάται ο εμβολιασμός και για τις ηλικίες έως και 26 ετών. Για μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες η χρησιμότητα του εμβολίου είναι αντικείμενο συζήτησης μεταξύ γυναίκας και γυναικολόγου.

Συνδυασμός εμβολίου με test-Pap

Πρέπει να τονιστεί ότι σε καμία περίπτωση, ακόμα και μετά από εμβολιασμό, οι γυναίκες δεν πρέπει να σταματούν την προληπτική εξέταση κατά Παπανικολάου (test-Pap), με στόχο την πρόληψη βλαβών από τους υπόλοιπους τύπους του ιού, που δεν περιλαμβάνονται στα εμβόλια. Η εξέταση πρέπει να ξεκινά από την ηλικία των 21 ετών ή μέσα στα τρία πρώτα χρόνια της σεξουαλικής δραστηριότητας των νεαρών γυναικών και να συνεχίζεται μέχρι την ηλικία των 75 ετών.



*Μαιευτήρας Χειρουργός Γυναικολόγος
Ειδικός Γυναικολόγος Παίδων – Εφήβων
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Director EURAPAG (European Association of Paediatric and Adolescent Gynaecology)



laimitomos.com

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Tι μισθό παίρνει ένας αρχηγός κράτους ;

Tο ειδησεογραφικό δίκτυο CNN δημοσίευσε μια κατάταξη των αρχηγών κρατών της G12 όσον αφορά τον μισθό τους. Ο Μπάρακ Ομπάμα μονοπωλεί την πρώτη θέση στο βάθρο των αμοιβών, ενώ ο Φρανσουά Ολάντ θα διεκδικούσε μια καλύτερη θέση αν δεν είχε αποφασίσει να μειώσει την αμοιβή του κατά 30%, το 2012.    

Η Πλήρης κατάταξη:  

1 - Μπαράκ Ομπάμα (ΗΠΑ): $ 400,000.  

2 - Ο Stephen Harper (Καναδάς): 260.000 δολάρια.  

3 – Άνγκελα Μέρκελ  (Γερμανία): 234.400 δολάρια.  

4 - Τζέικομπ Ζούμα (Νότια Αφρική): 225.500 δολάρια.  

5 – Ντέιβιντ Κάμερον (Βρετανία): 214.800 δολάρια.  

6 - Σίνζο Άμπε (Ιαπωνία): 202 700 δολάρια.  

7 - Φρανσουά Ολάντ (Γαλλία): 194 300 δολάρια.  

8 - Βλαντιμίρ Πούτιν (Ρωσία): $ 136.000.  

9 – Ματέο Ρέντζι (Ιταλία): 124 600 δολάρια.  

10 - Ντίλμα Ρούσεφ (Βραζιλία): $ 120.000.  

11 - Ναρέντρα Νταμονταρντάς Μόντι (Ινδία): 30.300 δολάρια.    

12 – Ξι Ζινπινγκ (Κίνα): $ 22.000.    

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε πριν από λίγες ημέρες ότι θα μειώσει το μισθό του κατά 10%.
Πριν ένα χρόνο τριπλασίασε την αμοιβή του, όπως και αυτή του πρωθυπουργού του Ντμίτρι Μεντβέντεφ.  

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής (ΔΝΑ) Τζέικομπ Ζούμα, ο οποίος είναι τέταρτος στην κατάταξη, είναι ο καλύτερα αμοιβόμενος ηγέτης από τους πολίτες του. Κάθε πολίτης του καταβάλει για τον μισθό του 40 σεντς.



lifo.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Ο Θαυμαστός Αυτιστικός Κόσμος Της Τεμπλ Γκράντιν

Αυτό είναι ένα κείμενο κάπως… μεγάλο. Αλλά, πιστέψτε “με, αξίζει να αφιερώσετε δέκα λεπτά από τη ζωή σας, προτού συνεχίσετε την περιήγηση στον απέραντο κόσμο του διαδικτύου. Θα γνωρίσετε μια γυναίκα που κατάφερε να μας βάλει μέσα στο μυαλό των αυτιστικών ανθρώπων (στο μυαλό της), και κατέδειξε ότι ο αυτισμός καθώς και κάθε άλλη “ψυχασθένεια” είναι μια παραλλαγή της ανθρώπινης σκέψης, εξίσου σεβαστή και εποικοδομητική όπως και η σκέψη των “φυσιολογικών”.

Και κάτι παραπάνω: Χωρίς αυτά τα γονίδια, της παράδοξης νοητικής λειτουργίας, το ανθρώπινο είδος ίσως και να μην είχε κατέβει ποτέ από τα δέντρα.

Ο αυτισμός περιγράφτηκε σχεδόν ταυτόχρονα -και ανεξάρτητα- τη δεκαετία του ’40 από τον Leo Kanner (Βαλτιμόρη) και τον Hans Asperger (Βιέννη). Παραδόξως (ένα ωραίο παράδειγμα ιστορικού συγχρονισμού) του έδωσαν το ίδιο όνομα, «αυτισμός».

Ο Κάνερ έμοιαζε να τον αντιμετωπίζει σαν μία αμετρίαστη συμφορά. Ο Άσπεργκερ πίστευε ότι ίσως είχε κάποια θετικά ή αντισταθμιστικά χαρακτηριστικά –«μια ιδιαίτερη πρωτοτυπία στη σκέψη και στην εμπειρία, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε εξαιρετικά επιτεύγματα».

Πράγματι, η συχνότητα της ιδιοφυΐας στον αυτισμό -γύρω στο 10%- είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερη απ” ό,τι στο σύνολο του γενικού πληθυσμού!

Τώρα πια είναι ασαφές αν ο αυτισμός και το Άσπεργκερ βρίσκονται στο ίδιο συνεχές ή αν πρόκειται για δύο διαφορετικές καταστάσεις σε βιολογικό επίπεδο.

Ασαφές είναι ακόμα αν στο συνεχές αυτό θα πρέπει να περιληφθούν και άτομα που παρουσιάζουν μεμονωμένα «αυτιστικά χαρακτηριστικά» -ιδιορρυθμίες, έντονες ενασχολήσεις και καθηλώσεις, συχνά σε συνδυασμό με μια σχετική κοινωνική απόσυρση και απομάκρυνση.

Τέτοιες περιπτώσεις συναντά κανείς σε οποιονδήποτε πληθυσμό ανθρώπων και συμβατικά θεωρούνται «φυσιολογικοί» και αντιμετωπίζονται ως ιδιόρρυθμοι, εκκεντρικοί, σχολαστικοί ή μοναχικοί.


Hans Asperger

Όταν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις τότε έχουμε από νωρίς διάγνωση:

Τα παιδιά με κλασικό αυτισμό, τύπου Κάνερ, έχουν συχνά νοητική καθυστέρηση βαριάς μορφής.

Τα παιδιά τύπου Άσπεργκερ (aspies) έχουν φυσιολογική -και κάποτε πολύ ανώτερη ευφυΐα.

Αλλά δεν υπάρχουν ούτε δύο αυτιστικοί (ή aspies) με την ίδια ακριβώς συμπεριφορά και χαρακτήρα. Κάθε ένας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση.

Η ειδοποιός διαφορά είναι η εξής: Οι aspies μπορούν να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους, τα εσώτερα αισθήματα και τις καταστάσεις τους, ενώ εκείνοι που έχουν κλασικό αυτισμό δεν μπορούν.

Στον κλασικό αυτισμό δεν υπάρχει παράθυρο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις.

                                                                             ~~{}~~

Η Τεμπλ Γκράντιν είναι αυτιστική, αλλά εκείνη κατάφερε να ανοίξει το παράθυρο, όχι μόνο για τον εαυτό της, αλλά και για πολλούς άλλους.

Είναι κάτοχος ενός διδακτορικού στη ζωολογία, διδάσκει στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, διευθύνει τη δική της επιχείρηση, έχει γράψει αρκετά βιβλία και δίνει διαλέξεις σε όλο τον κόσμο για τον αυτισμό και τη συμπεριφορά των ζώων.

Οι γνώσεις της γύρω από την ψυχολογία και τη συμπεριφορά των αγελαίων ζώων είναι περιζήτητες, από τις κτηνοτροφικές μονάδες, τα πάρκα και τους ζωολογικούς κήπους (ακόμα και τους κουρείς προβάτων στην Νέα Ζηλανδία).

Ίσως όμως η μεγαλύτερη συνεισφορά της είναι ότι με το αυτοβιογραφικό «Διάγνωση: Επίσημα Αυτιστική», που εξέδωσε το 1986 έδωσε μια άμεση πρόσβαση στον αυτιστικό κόσμο.



Η αυτοβιογραφία της Τεμπλ ξεκινάει από τον πρώτο χρόνο της ζωής της. Τα αυτιστικά άτομα μπορούν να ανακαλούν αναμνήσεις από το δεύτερο, συχνά και από τον πρώτο χρόνο της ζωής τους, κάτι το οποίο δεν μπορούν να κάνουν οι «φυσιολογικοί».

Η Τεμπλ ήταν ιδιαίτερη περίπτωση από μωρό.

Έξι μηνών σφιγγόταν με όλη της τη δύναμη στην αγκαλιά της μητέρας της, αλλά δέκα μηνών ξεκίνησε να την γρατζουνά «σαν παγιδευμένο ζώο». Η φυσιολογική επαφή μαζί της ήταν αδύνατη.

Η Τεμπλ περιγράφει έναν κόσμο ακραίων οξυμμένων εντυπώσεων. Στην ηλικία των δύο ετών θυμάται ότι τα αυτιά της λειτουργούσαν σαν μικρόφωνα, μεταφέροντας την κάθε λεπτομέρεια με την ένταση στο μέγιστο. Το ίδιο συνέβαινε με όλες τις αισθήσεις της. Το παιδί κατακλυζόταν από ανυπόφορα (λόγω της έντασης) ερεθίσματα.

(Μήπως ο Πόε, στο βιβλίο του «Η πτώση του οίκου των Άσερ» περιγράφει μια οικογένεια με αυτιστικά χαρακτηριστικά;)

Στα τρία της άρχισε να γίνεται καταστροφική και βίαιη. Χρησιμοποιούσε τα κόπρανα της αντί για πλαστελίνη και μετά πετούσε τα έργα της ολόγυρα στο δωμάτιο.

Μασούσε τα κομμάτια του παζλ και έφτυνε το πολτοποιημένο χαρτόνι (ένας ευφάνταστος τρόπος για να «ενώσεις τα κομμάτια»).

Έσπαγε ό,τι έβρισκε και ούρλιαζε διαρκώς.

Ταυτόχρονα είχε μια απέραντη δύναμη αυτοσυγκέντρωσης. Μπορούσε να παίζει με την άμμο (όχι φτιάχνοντας κάστρα, απλά βλέποντας ‘την να τρέχει από τα χέρια της) για ατελείωτες ώρες, χωρίς τίποτα να μπορεί να την αποσπάσει από το παιχνίδι της.

Εκείνες τις στιγμές οι άνθρωποι τριγύρω της ήταν σαν σκιές.

Σε εκείνη την ηλικία, τριών χρονών, διαγνώστηκε ως αυτιστική και έγινε νύξη για την πιθανή αναγκαιότητα μιας δια βίου τοποθέτησης σε ίδρυμα. Όμως η μητέρα της Τεμπλ, καθώς και μια θεία που ήταν πολύ κοντά της, πίστευαν ότι της άξιζε κάτι περισσότερο από τον αποκλεισμό.

Την έστειλαν σε ένα ειδικό νηπιαγωγείο, όπου έγινε μια απόπειρα λογοθεραπείας (η Τεμπλ δεν είχε μιλήσει ακόμα). Ο λογοθεραπευτής την ανέσυρε από την «άβυσσο» -όπως η ίδια χαρακτηριστικά αποκαλεί την άγλωση περίοδο.

(Το πόσο αλληλένδετα είναι η γλώσσα με τη σκέψη το έχουμε αναφέρει σε παλιότερο κείμενο “Η tweetοποίηση της γλώσσας, της σκέψης και της κοινωνίας”)

Δεν «θεραπεύτηκε». Η Τεμπλ θα παραμείνει αυτιστική σε ολόκληρη τη ζωή της. Αλλά στα έξι της είχε πετύχει ένα σαφώς ικανοποιητικό επίπεδο γλώσσας.

Έτσι άνοιξε το παράθυρο και άρχισε να έχει επαφή με τους άλλους και ειδικά με έναν ή δύο δασκάλους που ήταν σε θέση να εκτιμήσουν την ευφυΐα της, όντας ταυτόχρονα ικανοί να αντέξουν την απεραντολογία της, τις εμμονές της, τα ξεσπάσματα θυμού.

Ως παιδί δεν μπόρεσε να αποκτήσει φίλους. Ενώ τη θαύμαζαν για την εξυπνάδα της, ποτέ δεν την έκαναν δεκτή ως μέλος της κοινότητας τους, αφού η Τεμπλ δεν μπορούσε να συμπεριφερθεί όπως και εκείνοι.

Στα δεκαπέντε της συνέβει ένα καίριο γεγονός: Έφτιαξε τη «ζουληχτική» της μηχανή.

Από μικρό κορίτσι, όπως κάθε παιδί, η Τεμπλ λαχταρούσε να την αγκαλιάσουν, αλλά ταυτόχρονα κάθε σωματική επαφή την τρομοκρατούσε.

(Ένα χαρακτηριστικό που συναντάται σε πολλούς αυτιστικούς και όχι μόνο. Ο Τ.Ε. Λώρενς, ο «Λώρενς της Αραβίας», δεν μπορούσε ούτε χειραψία να κάνει. Διαβάστε παλιότερο κείμενο «Ο Δον Κιχώτης της Ερήμου».)

Άρχισε να οραματίζεται τότε, από πέντε χρονών, μια μαγική μηχανή που θα την έσφιγγε machineδυνατά, αλλά και τρυφερά, σαν μια αγκαλιά.

Όταν είδε ένα συσφιγκτικό αγωγό, που χρησιμοποιείται για την καθήλωση των βοοειδών, κατάλαβε ότι είχε βρει τη μαγική της μηχανή.



Είχε την τύχη ο καθηγητής των φυσικών επιστημών να πάρει την εμμονή της στα σοβαρά. Αυτός της πρότεινε να την κατασκευάσει μόνη της και της έδωσε τα κατάλληλα βιβλία.

Μετά την κατάκτηση της γλώσσας, αυτή ήταν η πιο κρίσιμη στιγμή στη μεταμόρφωση της Τεμπλ, η γνωριμία της με την επιστημονική γλώσσα.

Ενώ δεν μπορούσε να κατανοήσει την κοινωνική γλώσσα –τους υπαινιγμούς, την ειρωνεία, τις μεταφορές, τα αστεία, τα θεωρούμενα ως δεδομένα- βρήκε στη γλώσσα της επιστήμης και της τεχνολογίας μια απέραντη ανακούφιση. Ήταν ξεκάθαρη, ρητή, και δεν βασιζόταν σε εξαρτημένες ή μη δηλωμένες παραδοχές.

Οι πρώτες κατασκευές ήταν χονδροειδείς, με ανωμαλίες και μηχανικά ελαττώματα, τελικά όμως κατάφερε να φτιάξει μια απολύτως άνετη μηχανή, ικανή να της παρέχει μια αγκαλιά, με οποιεσδήποτε παραμέτρους επιθυμούσε. Αυτή η μηχανή ήταν που την βοήθησε να περάσει από την εφηβεία και το πανεπιστήμιο αλώβητη (μαζί με μικρές δόσεις αντικαταθλιπτικών, τα οποία μόνη της αποφάσισε να παίρνει).

Σήμερα η «ζουληχτική» της μηχανή, με διάφορες τροποποιήσεις, αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένων κλινικών δοκιμών. (Και η Τεμπλ είναι ο σημαντικότερος σχεδιαστής συμπιεστικών αγωγών για βοοειδή.)

Ενώ η Τεμπλ σκεφτόταν πάντα με εικόνες, δεν είχε φανταστεί ότι θα μπορούσε να σχεδιάζει, μέχρι τα είκοσι οκτώ της, οπότε συνάντησε έναν σχεδιαστή και τον παρατήρησε να κάνει σχέδια.

Δεν χρειάστηκε να ακολουθήσει μαθήματα. Πήγε και αγόρασε μολύβια και εργαλεία (ακριβώς τα ίδια με εκείνα που χρησιμοποιούσε ο σχεδιαστής) και –απλά- ξεκίνησε να σχεδιάζει.

                                                                              ~~{}~~

Ως εδώ αναφερθήκαμε στην Γκράντιν «αυτοβιογραφικά». Όμως πως θα ήταν αν τη γνωρίζαμε από κοντά; Ο Όλιβερ Σάκς το έκανε για μας.

Ας πούμε, σε περίπτωση που δεν τον γνωρίζετε, ότι ο Σακς είναι ένας πρωτοπόρος νευρολόγος καθώς και συγγραφέας. Στα βιβλία παρουσιάζει με απλότητα (χωρίς να ξεπέφτει σε θυμοσοφικές αυθαιρεσίες τύπου Μπουκάι και Γιάλομ) τα μυστήρια του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Ο Σακς πιστεύει ότι για να κατανοήσουμε έναν άνθρωπο πρέπει να ζήσουμε μαζί του, στο χώρο και στο χρόνο του, όχι απλώς να διαβάσουμε για αυτόν. Έτσι αποφάσισε να περάσει ένα Σαββατοκύριακο με την Τεμπλ Γκράντιν.

                                                                     ~~{}~~

Την πρωτοσυνάντησε στο γραφείο της. Η Γκράντιν μιλούσε ωραία και καθαρά, αλλά με μια ακατάσχετη ορμή και σταθερότητα. Μια πρόταση, ένα θέμα, από τη στιγμή που ξεκινούσε όφειλε να ολοκληρωθεί: Τίποτα δεν αφηνόταν υπαινικτικό, τίποτα δεν έμενε να αιωρείται στον αέρα.Ταυτόχρονα δεν φαινόταν να την απασχολούν οι κοινωνικές συμβάσεις.

Όταν μετά από μια ώρα υπεραναλυτικών προτάσεων ο εξαντλημένος, πεινασμένος και διψασμένος Σακς της θύμισε ότι μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο και της ζήτησε λίγο καφέ, η Γκράντιν δεν κοκκίνισε ούτε απολογήθηκε όπως θα έκανε κάποιος «φυσιολογικός» άνθρωπος.

Απλά του έδωσε ό,τι ζήτησε και συνέχισε.

Όπως δεν μπορεί να κατανοήσει την κοινωνική αλληλεπίδραση (αυτές τις συμβάσεις που όλοι μαθαίνουμε από παιδιά), έτσι δεν μπορεί να καταλάβει τα μυθιστορήματα και τα θεατρικά με τις πολύπλοκες και σύνθετες συγκινήσεις, αφού δεν μπορεί να συμπάσχει με τους χαρακτήρες ούτε να παρακολουθήσει το μπλεγμένο παιχνίδι ανάμεσα σε κίνητρα και προθέσεις.

«Ποτέ δεν κατάλαβα τι σκοπούς είχαν, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα», λέει στον Σακς.

Δυσκολεύεται να καταλάβει τους υπαινιγμούς και τα «παιχνίδια» που παίζουν οι άνθρωποι.

«Τον περισσότερο καιρό», λέει, «νιώθω σαν ένας ανθρωπολόγος από τον Άρη.»

(Εδώ πρέπει να αναφέρουμε μια ιστορία για τον Αϊνστάιν, η οποία, σε συνδυασμό και με άλλα χαρακτηριστικά, υποδηλώνει μια ελαφρώς (;) Άσπεργκερ πλευρά του. Κάποια στιγμή του έδωσαν τη «Δίκη» του Κάφκα να διαβάσει. Ο Αϊνστάιν την επέστρεψε μετά από λίγες μέρες λέγοντας: «Δεν μπόρεσα να το διαβάσω. Ήταν υπερβολικά πολύπλοκο.»)

Η Τεμπλ είναι ανίκανη να προσποιηθεί ή να αντιληφθεί την υποκρισία. Εξαιτίας αυτής της μονολιθικής εντιμότητας ήταν εξ αρχής στόχος κάθε κοροϊδίας και εκμετάλλευσης.

(Η υπερβολική της εντιμότητα μου θυμίζει τον Τιούρινγκ: “Πως να ευνουχίσετε μια μεγαλοφυΐα”).

Με τον καιρό άρχισε να καταλαβαίνει τα κίνητρα, με λογική διεργασία, όχι με τη διαίσθηση όπως κάνουν οι “φυσιολογικοί”.

Η Τεμπλ δεν στερείται αισθημάτων ούτε έχει κάποια αδυναμία συμπάθειας. Η αίσθηση της για τις διαθέσεις και τα αισθήματα των ζώων είναι τόσο ισχυρή που, μερικές φορές, σχεδόν τη διακατέχει, την συγκλονίζει.

Μπορεί να νιώσει συμπάθεια για κάτι φυσικό -όπως τον πόνο και τον τρόμο του ζώου- αλλά στερείται συμπάθειας για τις καταστάσεις του νου.

Η αδυναμία αυτή, σύμφωνα με την Γκράντιν, έχει να κάνει την άρρητη γνώση των κοινωνικών συμβάσεων και κωδικών, των πολιτιστικών προϋποθέσεων κάθε τύπου που κατέχουν οι φυσιολογικοί άνθρωποι.

Η άρρητη αυτή γνώση μοιάζει να λείπει εντελώς από την Τεμπλ.

Στερημένη από αυτήν είναι αναγκασμένη να υπολογίζει τις προθέσεις των άλλων και τις καταστάσεις του νου τους, προσπαθώντας να μετατρέψει σε αλγόριθμους αυτό που εμείς κάνουμε αυτόματα, μηχανικά. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

Φανταστείτε ότι πρέπει να πιάσετε ένα μπαλάκι που σας πετάνε. Είναι κάτι πολύ εύκολο, ούτε καν θα το σκεφτείτε, αφού ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται σε αυτό από έξι μηνών (συντονισμός ματιού-χεριού).

Αν όμως ήσασταν τυφλός μέχρι σήμερα τότε για να πιάσετε το μπαλάκι (αν μπορούσατε να το αναγνωρίσετε ως μπαλάκι) θα έπρεπε να κάνετε υπολογισμούς που υπερβαίνουν τις δυνατότητες των περισσότερων φυσικών.

Η Τεμπλ δεν έμαθε να είναι φυσιολογική, προσπαθεί να συμπεριφέρεται ως τέτοια. Η φυσιολογικότητα της είναι ένα είδος βιτρίνας, την οποία κατασκεύασε νοητικά για να προσαρμοστεί στους ανθρώπους -και να την αποδεχτούν ως άνθρωπο.

Γνωρίζει τους κανόνες και τις συμβάσεις των φυσιολογικών, αλλά δεν τους έχει πραγματικά προσλάβει. Έμαθε, κατά κάποιον τρόπο, να πιθηκίζει την ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται τι υπάρχει πίσω από τις κοινωνικές συμβάσεις.

                                                                  ~~{}~~

Άλλο ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Τεμπλ είναι η οπτική της σκέψη. Η Τεμπλ δεν σκέφτεται με λέξεις, αλλά με εικόνες. Μάλιστα τις φάνηκε παράξενο όταν ανακάλυψε ότι η ψευδαισθητική σχεδόν δύναμη να φαντάζεται οπτικά, να σκέφτεται με εικόνες, δεν ήταν οικουμενικό -ότι υπήρχαν άλλοι που σκέφτονταν με διαφορετικό τρόπο.

Η δύναμη αυτής της οπτικής σκέψης φαίνεται καλύτερα αν αναφερθούμε στον τρόπο που σχεδιάζει η Τεμπλ: Συνεχώς προβάλλει στο μυαλό της προσομοιώσεις.

“Βλέπω στη φαντασία μου το ζώο να μπαίνει στον αγωγό, από διάφορες οπτικές γωνιές, είτε εστιάζοντας πάνω του είτε βλέποντας “το μέσα από έναν ευρυγώνιο φακό ή ακόμα και από ελικόπτερο. Ή μεταμορφώνομαι η ίδια σε ζώο και νιώθω ό,τι θα ένιωθε μπαίνοντας στον αγωγό.”



(Θα αναφερθώ πάλι στον Αϊνστάιν. Εκείνος συνέλαβε τη θεωρία της σχετικότητας με το να φαντάζεται ότι καβαλάει μια ακτίνα φωτός για να τρέξει μαζί του.)

                                                                    ~~{}~~

Μια άλλη ιδιαιτερότητα του μυαλού της είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η μνήμη της. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ανθρώπους η Γκράντιν δεν ανακατασκευάζει τις αναμνήσεις, αλλάτις αναπαράγει επακριβώς, κάθε φορά, με όλα τα σύνοδα αισθήματα και συναισθήματα, σαν να παίζει -στο μυαλό της- μια ταινία.

“Το μυαλό μου μοιάζει με CD-ROM μέσα σε έναν υπολογιστή και οι αναμνήσεις με βιντεοταινία ταχείας πρόσβασης. Από τη στιγμή που θα τη φτάσω πρέπει να παίξω ολόκληρο το κομμάτι, το ίδιο ακριβώς κάθε φορά.”

Αυτό μπορεί να το κάνει και με καινούριες κατασκευές.

Κάθε σχέδιο, ακόμα και τα πιο εκλεπτυσμένα συστήματα, το σχεδιάζει (ολόκληρο και με κάθε λεπτομέρεια) στο μυαλό της. Όταν το νοερό σχέδιο ολοκληρωθεί “παίζει μια προσομοίωση” -που σημαίνει ότι φαντάζεται ολόκληρη τη μονάδα σε λειτουργία.

Έτσι εντοπίζει κάθε πρόβλημα, αν υπάρχει, και κάνει τις τροποποιήσεις -πάλι νοερά. Μόλις το νοερό σχέδιο είναι τελείως έτοιμο το σχεδιάζει και στο χαρτί. Στη φάση αυτή δεν χρειάζεται καμιά προσοχή, τα πάντα γίνονται μηχανικά.

(Και μη μου πείτε ότι αυτή η ικανότητα δεν σας θύμισε τις θρυλικές ικανότητες του Μότσαρτ, να έχει μια ολόκληρη συμφωνία μέσα στο μυαλό του και απλά να την αντιγράφει.)

Η Τεμπλ ήταν η πρώτη που επισήμανε πως υπάρχουν πολλοί μη-αυτιστικοί που έχουν την ικανότητα να “βλέπουν” όσα χρειάζεται να κάνουν, που ελέγχουν τα σχέδια τους και τις ιδέες τους με προσομοιώσεις.
                                                                 ~~{}~~

Ο Σάκς εντυπωσιάστηκε με τον μαγικό σχεδόν τρόπο που η Τεμπλ επικοινωνεί με τα ζώα.

“Όταν είμαι με τα μοσχάρια νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου”, λέει η Τεμπλ. Και εκείνα αισθάνονται το ίδιο για εκείνη.

Όσο παράδοξο και να ακούγεται η Τεμπλ δεν είναι χορτοφάγος ούτε μάχεται για την επικράτηση της χορτοφαγίας.

Γέννημα-θρέμμα μιας περιοχής όπου η κτηνοτροφία είναι ταυτόσημη με τη ζωή (των ανθρώπων) και προερχόμενη από έναν παππού που είχε φάρμα (ο άλλος ήταν εφευρέτης, είχε εφεύρει τον αυτόματο πιλότο για τα αεροπλάνα) έχει ως φιλοδοξία να επαναφέρει στην κτηνοτροφία την αντίληψη πως τα ζώα (εκτροφής) έχουν αισθήματα, ότι δεν είναι μηχανές.

Εκείνο που της φαίνεται φοβερό, ειδικά αφού μπορεί να αποφευχθεί, είναι ο πόνος και η ωμότητα, η εισβολή του φόβου και της αγωνίας, των βασανιστηρίων, πριν από τη μοιραία μαχαιριά. Και αυτό που την απασχολεί πιο πολύ είναι να καταργήσει αυτόν ακριβώς τον προθανάτιο φόβο.

Πιστεύει ότι ο μόνος σωστός τρόπος για να σκοτώνεις ένα ζώο είναι τελετουργικά, χωρίς εκείνο να καταλάβει ούτε για μια στιγμή ότι θα το σκοτώσουν και χωρίς να ζει πριν σαν μια μηχανή παραγωγής κρέατος.

“Θέλω να αναμορφώσω τη βιομηχανία κρέατος”, λέει. “Οι ακτιβιστές θέλουν να την κλείσουν… Εγώ έχω μια ακραία απώθηση για τους ακραίους.”


Ένας ακόμα aspie

Η Τεμπλ δεν έχει κάνει ποτέ ερωτική σχέση με κάποιον ούτε, όπως λέει η ίδια, έχει ερωτευτεί ποτέ. Το αίσθημα του έρωτα, για το οποίο ακούει συνεχώς, είναι κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει.
“Και η αγάπη;” την ρωτάει ο Σακς. “Τι σημαίνει: Να αγαπάς;”

“Να νοιάζεσαι για κάποιον άλλον…” απαντάει εκείνη. “Νομίζω ότι πρέπει να έχει μέσα του κάτι από ευγένεια και καλοσύνη.”

Αλλά δεν είναι βέβαιη γι” αυτή την τόσο δύσκολη έννοια (όχι μόνο για τους αυτιστικούς φυσικά).

Η Τεμπλ έχει συνείδηση ότι στερείται κάποια πολύ σημαντικά πράγματα, εξαιτίας της αυτιστικότητας της, αλλά χωρίς να αισθάνεται θλίψη γι” αυτό. Απλώς το καταλαβαίνει.

Για παράδειγμα, ενώ έχει απόλυτο μουσικό αυτί (κάτι σαν ένα cd-player στο μυαλό της) η μουσική δεν καταφέρνει να τη συγκινήσει.

Τη βρίσκει ωραία, αλλά δεν της προκαλεί τίποτα βαθύ.

“Το κύκλωμα των συγκινήσεων δεν είναι συνδεδεμένο, αυτό είναι το πρόβλημα”, λέει η ίδια (χωρίς καμία θλίψη, επαναλαμβάνω).

Για τον ίδιο λόγο δεν έχει υποσυνείδητο.

“Δεν υπάρχουν απωθημένα αρχεία στη μνήμη μου”, βεβαιώνει. “Εσείς (οι γήινοι;) έχετε αρχεία που είναι μπλοκαρισμένα. Για μένα κανένα δεν είναι τόσο επώδυνο ώστε να μπλοκάρεται.”

                                                                       ~~{}~~

Αυτή η διαφορά λειτουργιών ανάμεσα στους αυτιστικούς και τους φυσιολογικούς είναι μία από τις προτεραιότητες της Τεμπλ. Θεωρεί (και μάλλον δεν έχει άδικο) ότι έχει δοθεί πολύ μεγάλη έμφαση στις αρνητικές πλευρές του αυτισμού και ανεπαρκής προσοχή ή σεβασμός στις θετικές πλευρές.

Και αυτό, θα συμπληρώσω εγώ, συμβαίνει με κάθε άνθρωπο “μη-φυσιολογικό”, τους μανιοκαταθλιπτικούς, τους σχιζοφρενείς, αυτούς που έχουν σύνδρομο Τουρέτ (και οι οποίοι γίνονται εξαιρετικοί χειρουργοί, όπως μας δείχνει ο Σακς σε άλλο μέρος του βιβλίου του) κλπ.

Πιστεύει (η Τεμπλ) ότι, παρά τα αναμφισβήτητα μεγάλα προβλήματα τους σε κάποιους τομείς, οι αυτιστικοί μπορούν να έχουν εξαιρετικές και κοινωνικά πολύτιμες δυνάμεις σε άλλους -αρκεί να τους επιτραπεί να είναι ο εαυτός του, αυτιστικοί.

(Πράγμα το οποίο μου θυμίζει ότι πρόσφατα μια μεγάλη εταιρεία υπολογιστών ζήτησε να προσλάβει αποκλειστικά άτομα με Άσπεργκερ και αυτισμό, όχι για λόγους κοινωνικής πολιτικής, αλλά ακριβώς επειδή αυτοί έχουν συχνά εξαιρετικές επιδόσεις στα μαθηματικά).

Η Τεμπλ Γκράντιν μας δίνει και μια πολύ σημαντική θεωρία γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν τα γονίδια του αυτισμού και των άλλων ψυχικών εκτροπών:

“Συχνά οι συνειδητοί ενήλικοι με αυτισμό και οι γονείς τους νιώθουν θυμό για τον αυτισμό. Αναρωτιούνται γιατί η φύση ή ο θεός δημιούργησαν αυτές τις φοβερές καταστάσεις, όπως ο αυτισμός, η μανιοκατάθλιψη, η σχιζοφρένεια.

Είναι, όμως, δυνατόν άτομα που έχουν ίχνη αυτών των χαρακτηριστικών να είναι πιο δημιουργικά. Ίσως, αν η επιστήμη εξαφάνιζε αυτά τα γονίδια ολόκληρος ο κοσμος να κυριευόταν από λογιστές.”

(Και δεν μπορώ να καταλάβω αν η Τεμπλ λέει αυτή τη φράση μεταφορικά ή κυριολεκτικά, έχοντας στο μυαλό της μια εικόνα σαν από ταινία των Μόντι Πάιθονς, όπου όλοι οι άνθρωποι είναι λογιστές).

                                                                        ~~{}~~

Κάνοντας μια εκδρομή στα βουνά ο Σάκς τη ρωτάει αν αντιλαμβάνεται το “μεγαλείο της θέας”.

“Είναι όντως όμορφα”, απαντάει εκείνη. “Μεγαλειώδη, δεν ξέρω.”

Παραδέχεται ότι έχει περάσει πολύ καιρό με τα λεξικά προσπαθώντας να καταλάβει τέτοιες λέξεις.Είχε ψάξει για το “μεγαλειώδης”, το “θείο”, το “δέος”, όλα όμως ορίζονται παραπέμπτοντας το ένα στο άλλο.

“Τα βουνά είναι όμορφα, αλλά δεν μου γεννούν κάποιο ειδικό συναίσθημα, όπως αυτό που φαίνεται να απολαμβάνεις.”

Η Τεμπλ αναγνωρίζει όλα τα φυτά (με την επιστημονική τους ονομασία), όλα τα πουλιά, όλους τους γεωλογικούς σχηματισμούς, αλλά δεν τρέφει κάποιο “ειδικό αίσθημα” για αυτά.



(Παρεμπιπτόντως: Οι περισσότεροι σύγχρονοι μας αυτιστικοί και aspies ταυτίζονται με τον Μίστερ Σποκ, του Σταρ Τρεκ. Το γιατί θα το καταλάβετε αν δείτε ξανά ένα επεισόδιο του Σταρ Τρεκ.)
                                                                    ~~{}~~

Ο Σακς τελειώνει το κείμενο του (και την επίσκεψη του) γράφοντας ότι η Τεμπλ είναι ένα απέραντα ηθικό πλάσμα. Ότι έχει μια παθιασμένη αίσθηση του σωστού και του λάθους.

“Δεν θέλω οι σκέψεις μου να πεθάνουν μαζί μου”, του λέει. “Θέλω να έχω κάνει κάτι. Δεν μ” ενδιαφέρει η εξουσία, δεν θέλω να τσουβαλιάζω λεφτά… Θέλω να αφήσω κάτι πίσω μου, μια θετική συμβολή -να ξέρω πως η ζωή μου έχει νόημα.”

                                                                    ~~{}~~

Θα τελειώσω κι εγώ το κείμενο με μία επισήμανση (την οποία έχω επαναλάβει αρκετές φορές):

Ξεχάστε τη “διαφορετικότητα”, είναι ρατσιστικός όρος, αφού οδηγεί εξ ορισμού στη διαφοροποίηση, ανάμεσα σε “εμάς” και στους “διαφορετικούς”.

Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, δεν υπάρχουν ούτε δύο ίδιοι, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια του πληθυσμού.

Οι ομοιότητες μας, μας φέρνουν πιο κοντά, αλλά είναι οι διαφορές μας που μας κάνουν υπέροχους.

Κάθε άνθρωπος είναι εξίσου σημαντικός με κάθε άλλον, κάθε άνθρωπος είναι απαραίτητος και αναντικατάστατος.


Tim Burton
                                                                      ~~{}~~

(Βιβλιογραφία: Αυτό το κείμενο είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του συρραφή αποσπασμάτων από το βιβλίο του Όλιβερ Σακς, “Ένας ανθρωπολόγος στον Άρη”, εκδόσεις Άγρα, μτφ Πόταγας-Σπυράκου
Το κείμενο του Σάκς για την Γκράντιν είναι 80 σελίδες, οπότε καταλαβαίνετε ότι οι 12 που μόλις διαβάσετε, είναι κάτι σαν εικονίδιο μιας προσωπογραφίας. Διαβάστε το ίδιο το βιβλίο για να καταλάβετε περισσότερα.

Εξαιρετικό είναι και ένα άλλο βιβλίο του Σάκς, το “Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο”, εκδόσεις Καστανιώτη, μτφ Κώστας Πόταγας (διαβάστε και παλιότερο κείμενο: “Μια υπόθεση νευροψυχολογίας: Οι άνθρωποι που μπέρδεψαν μια χώρα με το καπέλο τους”.)

Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί ένα -τουλάχιστον- βιβλίο της Γκράντιν: “Τα ζώα σε μετάφραση”, εκδόσεις Polaris, μτφ Μητσομπόνου

Μπορείτε να παρακολουθήσετε και την ομιλία της Γκράντιν στο TED: «The world needs all kind of minds»

Ή να δείτε μια εξαιρετική ταινία το “Temple Grandin”, ελληνικός τίτλος: “Ζωή σαν τριαντάφυλλο” (!!!)

Επίσης δείτε (ή ξαναδείτε) την ταινία “Ξυπνήματα” (Awakenings) με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς και το Ρόμπερτ Ντε Νίρο, το οποίο είναι αληθινή ιστορία και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Σακς -αυτόν υποδύεται ο Γουίλιαμς.)

ΥΓ: Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Βίτγκενσταϊν είχε το σύνδρομο Άσπεργκερ. Και αν αρχίσουμε να απαριθμούμε τους “ψυχασθενείς” στην τέχνη θα γράψουμε άλλες δέκα σελίδες. Ας αναφέρουμε μόνο τον Γιαννούλη Χαλεπά.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A7%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%AC%CF%82

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας (αφού καταφέρατε να φτάσετε ως το τέλος).        

sanejoker.info

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

«Τα υδροπλάνα θα ενισχύσουν τον τουρισμό»

Την συμβολή των υδροπλάνων στην περαιτέρω αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος και στην συνδεσιμότητα των μικρών νησιών, επισήμανε ο υπουργός Οικονομίας Υποδομών Ναυτιλίας και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης, στη συνάντηση που είχε την Πέμπτη με τους εκπροσώπους της εταιρείας «Ελληνικά Υδατοδρόμια».

«Ένα πολυχρηστικό μέσο όπως είναι το υδροπλάνο, εκτός του ότι θα βοηθήσει στην περαιτέρω αναβάθμιση του τουρισμού, θα συμβάλει καθοριστικά και στην συνδεσιμότητα των μικρών νησιών, γεγονός που θα βελτιώσει την καθημερινότητα των κατοίκων μέσα από την κάλυψη των μεταφορικών αναγκών τους», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Σταθάκης και πρόσθεσε:

«Επίσης η ανάπτυξη των υδροπλάνων στην Ελλάδα θα συμβάλει και στην δημιουργία θέσεων εργασίας».
Στη διάρκεια της συνάντησης ο κ. Σταθάκης ενημερώθηκε από τους εκπροσώπους της εταιρείας «Ελληνικά Υδατοδρόμια» (Τ. Γκόβα, Αν. Καροτσιέρη και Φ. Χατζηανδρώνη), για την ανάπτυξη των υδατοδρομίων και του σχεδιαζόμενου δικτύου πτήσεων των υδροπλάνων στην Ελλάδα.

Ειδικότερα, παρουσιάστηκε ο προγραμματισμός της εταιρείας στις Περιφέρειες Ιονίων Νήσων, Κρήτης και Νοτίου Αιγαίου, με σημείο εκκίνησης το πρώτο αδειοδοτημένο υδατοδρόμιο της Ελλάδας στο Λιμάνι της Κέρκυρας.

Όπως τόνισε από την πλευρά της εταιρείας ο πρόεδρός της κ. Τάσος Γκόβας, «μετά την αδειοδότηση του πρώτου υδατοδρομίου στην Κέρκυρα, είμαστε αισιόδοξοι ότι σύντομα θα ολοκληρωθούν και τα υπόλοιπα 16 που έχει αναλάβει η εταιρεία μας, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα επαρκές δίκτυο υδατοδρομίων που θα επιτρέψει την εύρυθμη λειτουργία των υδροπλάνων στην Ελλάδα».

Από την πλευρά της εταιρείας επισημάνθηκε στον υπουργό η ανάγκη προώθησης της δημιουργίας ενός μητροπολιτικού υδατοδρομίου στην παραλιακή ζώνη του Φλοίσβου, μέσω του οποίου θα εξυπηρετούνται οι μετακινήσεις με υδροπλάνα προς το Αιγαίο όλων των εταιρειών.



zougla.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Οταν οι Γερμανοί κάνουν πλάκα και αυτοσαρκάζονται

Αλλοι απογοητεύτηκαν και άλλοι επιβεβαιώθηκαν, όταν ανακοινώθηκε επίσημα ότι το βίντεο, όπου ο Γιάνης Βαρουφάκης σε παλιότερη ομιλία κάνει άσεμνη χειρονομία, είναι εντέλει αυθεντικό και το ομολογούμενο μοντάζ από γερμανική σατιρική εκπομπή ήταν... ένα καλοσερβιρισμένο ψέμα. Είχε προηγηθεί ένα δωδεκάωρο ασάφειας και σεναρίων.

Ολα ξεκίνησαν όταν ο παρουσιαστής της σατιρικής εκπομπής του ZDF, «Neo Magazin Royale», Γιαν Μπέμερμαν, προέβη αργά το βράδυ της Τρίτης σε αποκαλυπτική δήλωση: το βίντεο όπου ο Γιάνης Βαρουφάκης, σε ομιλία του στο Ζάγκρεμπ το 2013, αναφερόμενος στη Γερμανία κάνει την άσεμνη χειρονομία ήταν μονταρισμένο από τη δημοσιογραφική του ομάδα. Το επίμαχο βίντεο είχε προβληθεί κατά τη διάρκεια συνέντευξης του κ. Βαρουφάκη την περασμένη Κυριακή στo δημοφιλέστατo talk show του Γκίντερ Γιάουχ, στο πρώτο κανάλι της δημόσιας τηλεόρασης (Ard), ανεβάζοντας το θερμόμετρο στο στούντιο. Ο Ελληνας πολιτικός ισχυρίστηκε ότι το βίντεο ήταν «πειραγμένο». Η χειρονομία πυροδότησε κύμα δημοσιευμάτων στον γερμανικό Τύπο. Οπως είχε συμβεί πριν από μερικά χρόνια στην Ελλάδα, όταν την ίδια χειρονομία είχε κάνει η Αφροδίτη της Μήλου από το βήμα του περιοδικού Focus.

«Οταν παρακολούθησα προχθές το βράδυ τη χιουμοριστική εκπομπή, είχα έντονα την αίσθηση πως επρόκειτο για πλάκα», αναφέρει στην «Κ» ο δημοσιογράφος της WELT, Σεμπάστιαν Λάνγκε, που την επομένη συνέταξε σχετικό άρθρο γνώμης. «Το ίδιο σκέφτηκαν και οι περισσότεροι συνάδελφοί μου», διηγείται, «ωστόσο, καθώς αργούσε να διαψευσθεί η εγκυρότητα του μοντάζ, η συζήτηση φούντωνε». Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν δεδομένα που συνηγορούσαν στην εκδοχή της παραποίησης: η ίδια η δήλωση του Ελληνα υπουργού on camera, αλλά και η δεξιότητα στα κατασκευασμένα βίντεο της ομάδας του Μπέμερμαν, που πριν από λίγες εβδομάδες είχε δημιουργήσει το βίντεο «V for Varoufakis», κάνοντας έναν παραλληλισμό με την ταινία «V for Vendetta». Αλλωστε, στην προχθεσινή εκπομπή - αποκάλυψη παρουσιάζονταν λεπτομερώς τα «παρασκήνια» της παραποίησης: μιλούσε ο διάσημος «σωσίας» του Βαρουφάκη για τη δυσκολία των γυρισμάτων, κάποια διοργανώτρια του Subversive (ανατρεπτικό) Festival στο Ζάγκρεμπ ομολογούσε τη συνενοχή της, ενώ τεχνικοί εξηγούσαν την όλη διαδικασία.

Τα στοιχήματα διά ζώσης ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κράτησαν περί τις δώδεκα ώρες. Ο παρουσιαστής της χιουμοριστικής εκπομπής δημοσιοποίησε εκ νέου βίντεο, όπου εμμέσως πλην σαφώς εξηγούσε ότι η εκπομπή του, που ουσιαστικά «αθώωνε» τον Ελληνα υπουργό, ήταν μια πλάκα, οι συνεργάτες δηλαδή ουδέποτε «προσέθεσαν» κάποια κίνηση στην εικόνα μέσω μοντάζ, η κίνηση είχε πραγματικά λάβει χώρα. Εις επίρρωσιν της παραδοχής του, ότι η εκπομπή του απλώς σατίριζε, ήρθε και η επίσημη δήλωση του υπευθύνου προγράμματος του ZDF, Νόρμπερτ Χίμλερ «Μας βλέπω να εξαναγκαζόμαστε στο μέλλον να προσθέτουμε την ώρα της εκπομπής την ένδειξη “σατιρική”». Σύμφωνα, πάντως, με τον κ. Λάνγκε, «στόχος τους δεν ήταν ο κ. Βαρουφάκης».

Οι αποδέκτες των μηνυμάτων, που ο σόουμαν θέλησε να στείλει, βρίσκονται εντός Γερμανίας. «Αυτή η ιστορία αντικατοπτρίζει την κόντρα των mainstream Μέσων με τα νέα Μέσα». Είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι στην εισαγωγή της εκπομπής ο Μπέμερμαν απευθύνεται άμεσα στον Γκίντερ Γιάουχ του Ard και στους συντάκτες της Bild, επισημαίνοντας «είμαστε μικρή εκπομπή, αλλά βοηθάμε πρόθυμα μεγάλες εκπομπές». Αλλά και τα αντανακλαστικά της έτερης πλευράς «λειτούργησαν» άμεσα, με δημοσιεύματα που ήδη από χθες στρέφονται ενάντια στο ZDF, θέτοντας το ερώτημα, εάν «πρέπει στο εξής να το θεωρούμε αξιόπιστο μέσο».

Ο Γιαν Μπέμερμαν, έχοντας τον ρόλο του γελωτοποιού, θίγει οn camera ζητήματα ταμπού. «Νομίζω ότι ο Γιάουχ κερδίζει όσα χρήματα διαθέτει η Ελλάδα συνολικά», αναφέρει χαριτολογώντας. «Ετσι είμαστε εμείς οι Γερμανοί, έχουμε καταστρέψει δύο φορές μέσα σε έναν αιώνα την Ευρώπη, αλλά αν κάποιος μας κάνει άσεμνη χειρονομία, τρελαινόμαστε», συμπληρώνει αργότερα. Η «Κ» αναζήτησε τον ευφάνταστο δημοσιογράφο, ο οποίος όμως έχει αποφασίσει να μη δώσει συνεντεύξεις, παραπέμποντάς μας στα βίντεό του. Πάντως, σύμφωνα με πολλούς, άφησε επίτηδες να περάσουν τόσες ώρες, «ώστε οι τηλεθεατές να “επεξεργαστούν” όσα άκουσαν».

Η επιτυχία του είναι ότι έκανε χιούμορ με ένα θέμα που μόνον αρνητικούς ή και θλιβερούς συνειρμούς φέρνει στο γερμανικό κοινό, καθώς έξι χρόνια τώρα οι Γερμανοί δημοσιογράφοι αρέσκονται να μιλούν συνεχώς για «ελληνική τραγωδία» και επιλέγουν σταθερά φωτογραφίες με τη Γαλανόλευκη να κυματίζει μελαγχολικά σε έναν ουρανό γεμάτο σύννεφα. Τέλος, παρά την αυτοκριτική που τους ασκεί, ο Μπέμερμαν βοήθησε τους συμπατριώτες του να «απαλλαγούν» από ένα χρόνιο στερεότυπο – ποιος θα τολμήσει τώρα να ισχυριστεί ότι οι Γερμανοί δεν έχουν χιούμορ;



kathimerini.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Οι μεταρρυθμίσεις «κλειδί» για τη ρευστότητα

Η άμεση εφαρμογή λίστας μεταρρυθμίσεων, τις οποίες θα προτείνει η Αθήνα το συντομότερο δυνατόν και σε κάθε περίπτωση πριν από το Πάσχα, είναι το κλειδί για την ομαλή χρηματοδότηση των αναγκών της ελληνικής οικονομίας.

Σε αυτό τα συμπέρασμα κατέληξαν στη χθεσινή μίνι σύσκεψη κορυφής η οποία ολοκληρώθηκε στις 2.00 τοπική ώρα (3:00 ώρα Ελλάδας), οι Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ, Ντέισελμπλουμ, Τουσκ, Ντράγκι και Τσίπρας επιβεβαιώνοντας, όπως αναγράφει το κοινό ανακοινωθέν, τη δέσμευσή τους για την εφαρμογή της συμφωνίας του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου.

Πηγές στις Βρυξέλλες έλεγαν χθες μετά τη λήξη της επταμερούς πως αν η ελληνική πλευρά προχωρήσει άμεσα στην εφαρμογή ορισμένων μεταρρυθμίσεων τότε δεν αποκλείεται να πραγματοποιηθεί έκτακτο Eurogroup ακόμη και την ερχόμενη εβδομάδα.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, στη συνάντηση συζητήθηκαν και τα ταμειακά διαθέσιμα της Ελλάδας, με τον πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα να διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει ζήτημα ρευστότητας μέχρι τη δεύτερη εβδομάδα του Απριλίου.

Επί της ουσίας οι τρεις ηγέτες και οι τέσσερις Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αποφάσισαν να «ξεκαθαρίσουν» την «ασάφεια» της συμφωνίας του Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, με την Αθήνα να «κερδίζει» μεν το γεγονός ότι θα προτείνει εκείνη τις μεταρρυθμίσεις, να έχει δε το δύσκολο έργο να κινηθεί μεταξύ των απαιτήσεων εταίρων και δανειστών και των προεκλογικών της εξαγγελιών, με την άμμο στην κλεψύδρα να τελειώνει και υπό συνθήκες ταμειακής ασφυξίας.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τόνισε χθες ότι είναι σαφές πως η Ελλάδα «δεν έχει την υποχρέωση να υλοποιήσει υφεσιακά μέτρα, δηλαδή την πέμπτη αξιολόγηση και το ‘‘mail Χαρδούβελη’’». Ωστόσο είναι σαφές ότι οι δέκα μεταρρυθμίσεις που έχει παρουσιάσει μέχρι στιγμής η ελληνική πλευρά και ο ΥΠΟΙΚ Γ. Χαρδούβελης δεν επαρκούν και η χθεσινή συμφωνία επαναφέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μέτρα όπως για παράδειγμα η αύξηση του ΦΠΑ σε ορισμένες κατηγορίες, η κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, η ενοποίηση ταμείων κ.ά..

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει αν μετά τη χθεσινή συμφωνία θα υπάρξει αλλαγή στα κυβερνητικά πλάνα όσον αφορά στα εκκρεμή νομοσχέδια, αλλά και στο ν/σ για τις 100 δόσεις που βρίσκεται ήδη στη Βουλή και ειδικά σε τροπολογίες άσχετες με το θέμα, οι οποίες μπορεί να θεωρηθούν μονομερής ενέργεια.



naftemporiki.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Νέος τρόπος υπολογισμού του Εφάπαξ

Αλλάζει ο τρόπος υπολογισμού στα εφάπαξ με στόχο να προκύπτουν ελαφρώς μειωμένα ποσά.

Βάσει των όσων σχεδιάζει το υπουργείο Εργασίας Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για τον υπολογισμό θα λαμβάνονται υπόψη οι αποδοχές και οι εισφορές που έχουν καταβληθεί για μεγαλύτερη χρονική περίοδο (π.χ. την τελευταία επταετία ή οκταετία, αντί της πενταετίας στο Δημόσιο).

«Έχουμε ήδη δρομολογήσει αναθεώρηση του μαθηματικού τύπου ώστε να μη γίνουν οι δραματικές μειώσεις κατά 30% - 80% που είχαν προβλεφθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση», ανακοίνωσε η ηγεσία του υπουργείου.

Οπως αναφέρει και η Ημερησία την αναθεώρηση του τρόπου υπολογισμού εξετάζει ειδική ομάδα με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα Κοινωνικών Ασφαλίσεων Γ. Ρωμανιά, με δεδομένη την κυβερνητική δέσμευση για κατάργηση του νόμου που προβλέπει την εφαρμογή μαθηματικού τύπου και του δείκτη βιωσιμότητας.

Ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί πως για την αποφυγή νέων μειώσεων, ωστόσο, πολλά Ταμεία -και κυρίως το Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων στο οποίο εκκρεμεί η καταβολή 28.000 εφάπαξ- θα χρειαστούν πρόσθετη κρατική επιχορήγηση, καθώς δεν υπάρχουν αποθεματικά και οι ετήσιες εισφορές των «εν ενεργεία» δεν επαρκούν για να «καλύψουν» όλες τις πληρωμές στους δικαιούχους



iefimerida.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Το έλεος και η ικεσία στην αρχαία Ελλάδα

Στην αρχαία Ελλάδα το να γονατίσεις μπροστά σε κάποιον και να δηλώσεις οποιασδήποτε μορφή υποταγής ήταν χειρότερο από το να χάσεις τη ζωή σου. Προτιμούσαν να πεθάνουν υπερήφανοι και ελεύθεροι παρά να ζήσουν έχοντας γονατίσει έστω και μια φορά. Η ζωή εκείνα τα χρόνια διέπονταν από κώδικες τιμής που αν τους παρέβαινες έχανες την υπόληψή σου σαν άνθρωπος (πράγμα πολύ σημαντικό για τους αρχαίους Έλληνες) και ακόμα χειρότερα, θα έπρεπε να αντιμετωπίσεις τη θεϊκή νέμεση.

Όπως ακριβώς και στην περίπτωση που αψηφούσε κάποιος έναν ικέτη. Ο ικέτης ήταν ένα απελπισμένο πρόσωπο το οποίο είχε παραβιάσει κάποιο ηθικό ή πολιτικό νόμο ή είχε διαπράξει κάποιο έγκλημα και ζητούσε συγχώρεση και προστατευόταν, όπως λέγεται, από τον Ικέσιο Δία. Για να γίνει κάποιος ικέτης και να ζητήσει ασυλία, συγχώρεση ή έλεος έπρεπε να ακολουθήσει μία διαδικασία.

Για να δείξει τη δύσκολή του θέση έπρεπε να πάρει στα χέρια του ένα κλαδί ελιάς και να το τυλίξει με άσπρο μαλλί προβάτου, αυτό το σύμβολο ονομαζόταν ικετηρία. Έπειτα έπρεπε να καταφύγει σε έναν ναό και να αφήσει την ικετηρία στον βωμό του ναού, όμως μπορούσε να πάει και στην οικία κάποιου ισχυρού άνδρα και να αφήσει την ικετηρία στην εστία του σπιτιού. Αν ο τοπικός άρχοντας ή ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δυσκολευόταν να δεχτεί την ικεσία, τότε ο ικέτης γονάτιζε μπροστά του και του ακουμπούσε με τα γένια του τα γόνατα.
Στη συνέχεια, όταν γίνονταν δεκτή η ικεσία του, έπαιρνε την ικετηρία έφευγε και περίμενε από κάποιο δικαστήριο να εκδικάσει την υπόθεσή του δείχνοντας κάποιο έλεος.



Αξιοσημείωτη ήταν η ικεσία του Πρίαμου, πατέρα του δολοφονηθέντος Έκτορα, στον Αχιλλέα. Ο Πρίαμος πήγε κρυφά ικέτης στον Αχιλλέα που είχε δολοφονήσει το γιο του και αγκαλιάζοντάς του τα γόνατα τον παρακάλεσε να τον αφήσει να πάρει το άψυχο σώμα του Έκτορα. Ο Αχιλλέας, ο οποίος επί δέκα μέρες ατίμαζε το κορμί του Έκτορα περιφέροντας το με ένα άρμα, έκανε δεκτό το αίτημα του μισητού εχθρού του και αφού πρόσταξε τις δούλες να πλύνουν το άψυχο σώμα το κήδεψε με τιμές και υποσχέθηκε ενδεκαήμερη ανακωχή.

Αν τελικά κάποιος αψηφούσε έναν ικέτη αυτό θα κινούσε την οργή των θεών, διότι ο ικέτης θεωρούνταν ιερό πρόσωπο και κανείς δεν μπορούσε να τον βλάψει. Αυτή η οργή ονομαζόταν Άγος. Όποιος είχε επιβαρυνθεί με το Άγος επιβάρυνε επίσης τη χώρα που ζούσε και τους απόγονούς του. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση όπου οι Αθηναίοι επιβαρύνθηκαν με το Άγος. Ο Κύλων απέτυχε να καταλάβει την Ακρόπολη, αλλά κατάφερε να ξεφύγει από τη μετέπειτα πολιορκία των Αθηναίων.

Οι οπαδοί του που δεν κατάφεραν να διαφύγουν κατέφυγαν ικέτες στο βωμό της Αθηνάς. Οι Αθηναίοι εγγυήθηκαν για την ασφάλεια τους, αλλά μόλις απομακρύνθηκαν από το βωμό τους φόνευσαν. Εξ αιτίας της σφαγής των ικετών έπεσε μεγάλος λοιμός στην πόλη της Αθήνας που σκότωσε πάρα πολλούς Αθηναίους (Κυλώνειο Άγος). Όπως επίσης χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση όπου οι Σπαρτιάτες δολοφόνησαν τους είλωτες ικέτες του Ποσειδώνα και αυτός με τη σειρά του έστειλε έναν μεγάλο σεισμό στη Σπάρτη.



mixanitouxronou.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Πως να σταματήσετε να είστε αναβλητικοί

Έρευνα έχει δείξει ότι περίπου 20% των ενηλίκων είναι χρόνια αναβλητικοί, αλλά πολλοί περισσότεροι είναι εκείνοι που αναβάλουν δουλειές και υποχρεώσεις σε διάφορες φάσεις της ζωής τους. Που οφείλεται όμως αυτή η συμπεριφορά; Μπορεί να είναι το άγχος της αποτυχίας ή η τελειομανία που εμποδίζει κάποιον να είναι αποφασιστικός και να κάνει όλα όσα πρέπει. Μπορεί να το καταλαβαίνετε όταν συμβαίνει, είτε να γίνεται ασυναίσθητα, αλλά η αναβλητικότητα δημιουργεί περισσότερο άγχος στη ζωή σας από όσο νομίζετε. Διαβάστε τις πιο συνηθισμένες σκέψεις που κάνουν οι αναβλητικοί άνθρωποι, αλλά και πως να τις αντικρούσετε.

«Δεν θέλω να αποτύχω»
Εάν αυτό που φοβάστε είναι η αποτυχία τότε μάλλον είστε τελειομανείς. Είστε αυτή η περίπτωση των ανθρώπων που δεν γυμνάζονται, αν και θέλουν να χάσουν κιλά, επειδή φοβούνται την περίπτωση που ενώ θα ιδρώνουν κάθε μέρα στη γυμναστική δεν θα καταφέρουν να δουν αποτέλεσμα, οπότε δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν.

Δοκιμάστε: Την επόμενη φορά που δεν θέλετε να κάνετε κάτι επειδή φοβάστε ότι θα αποτύχετε, σκεφτείτε ότι το να το κάνετε μέτρια είναι καλύτερο από το να μην το κάνετε καθόλου. Κατά πάσα πιθανότητα κανείς δεν θα έχει μεγαλύτερες προσδοκίες από εσάς, από αυτές που έχετε ήδη εσείς για τον εαυτό σας.

«Φοβάμαι να είμαι επιτυχημένος»
Στην αντιπέρα όχθη, πολλοί θεωρούν ότι εάν ξεχωρίσουν όλοι θα έχουν μεγάλες προσδοκίες από εκείνους ή φοβούνται ότι μία επιτυχία θα τους κοστίσει τον έλεγχο που έχουν στη ζωή τους.

Δοκιμάστε: Αποδεχτείτε την αβεβαιότητα. Στην πραγματικότητα, όποια επιλογή κι αν κάνετε θα έχει τα καλά της και τα κακά της, οπότε το να επικεντρώνεστε στα αρνητικά δεν έχει κανένα νόημα.

«Δεν θέλω να μου λένε τι να κάνω»
Εάν θέλετε να έχετε τον έλεγχο, είναι πιθανό να μεγαλώσατε με πολύ αυταρχικούς γονείς που ήθελαν να σας ελέγχουν. Εάν αυτό σας έχει οδηγήσει στο να μην κάνετε πράγματα που πρέπει να γίνουν, όπως το να φωνάξετε τον υδραυλικό επειδή τρέχει το καζανάκι σας, πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Άλλωστε κανείς δεν σας λέει τι να κάνετε!

Δοκιμάστε: Όταν καταλαβαίνετε ότι αντιστέκεστε σε οποιαδήποτε αλλαγή, αναρωτηθείτε τι πραγματικά περνάει από το μυαλό σας εκείνη τη στιγμή. Η αναποφασιστικότητα κρύβει πολύ συχνά άγχος, θλίψη ή θυμό. Είναι σημαντικό να εντοπίσετε, αρχικό, ποιο είναι το συναίσθημα που κρύβεται πίσω από αυτή την συμπεριφορά σας ώστε να σταματήσετε να πολεμάτε τον εαυτό σας.

«Μου αρέσει το άγχος που νιώθω όταν κάνω πράγματα τελευταία στιγμή»
Κάποιοι αναβλητικοί άνθρωποι δεν είναι καθόλου αγχώδεις, αλλά απολαμβάνουν τις προθεσμίες και τις κινήσεις της τελευταίας στιγμής γιατί τους φαίνεται ανιαρό να κάνουν τα πάντα στην ώρα τους.

Δοκιμάστε: Εάν υποστηρίζετε ότι λειτουργείτε καλύτερα όταν βρίσκεστε υπό πίεση, αποδείξτε το. Κάντε μία από τις δουλειές που πρέπει να κάνετε, όπως να πλύνετε τα πιάτα, τελευταία στιγμή και μία άλλη μέρα κάντε την ίδια δουλειά σε μία προγραμματισμένη ώρα. Μπορεί να παρατηρήσετε ότι στη δεύτερη περίπτωση η ημέρα σας κύλησε πιο εύκολα και χωρίς καμία πίεση.

3 καθημερινοί τρόποι για να βγάλετε την αναβλητικότητα από τη ζωή σας γρήγορα και εύκολα:

Υπενθυμίστε το στον εαυτό σας
Είναι δύσκολο για κάποιον να αγνοήσει την εσωτερική του φωνή. Κολλήστε post-it στο ψυγείο με τη λίστα των υποχρεώσεων της ημέρας που έχετε και ρυθμίστε το κινητό σας ώστε να σας στέλνει υπενθύμιση.

Σκεφτείτε μία δουλειά που δεν θέλετε να κάνετε
Μπορεί να αποφεύγετε να αλλάξετε τα λάδια στο αυτοκίνητό σας ή να καθαρίσετε το υπόγειο που είναι παμβρώμικο επειδή απλά δεν θέλετε να κάνετε τόσο «βρώμικες» δουλειές. Σκεφτείτε, απλά , ότι όσο και να το καθυστερείτε είναι αναπόφευκτο.

Σπάστε κάθε υποχρέωση σε μικρά κομμάτια
Αντί να σκέφτεστε για παράδειγμα ότι πρέπει να βγάλετε δίπλωμα οδήγησης, σκεφτείτε ότι πρέπει πρώτα να βγάλετε παράβολα, να αρχίσετε μαθήματα, να πάτε σε ένα οφθαλμίατρο κλπ. Με αυτόν τον τρόπο θα νιώθετε ότι έχετε πολλές μικρές νίκες, πριν ολοκληρώσετε μία υποχρέωση.



huffingtonpost.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

5 τακτικές για να πείσετε τους πάντες πως έχετε δίκιο

Κάθε άποψη που εκφράζουμε μπορούμε να την τεκμηριώσουμε καλύτερα αν χρησιμοποιούμε τα κατάλληλα επιχειρήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλα μας τα επιχειρήματα είναι σωστά και λογικά.

Ωστόσο, ακόμα κι έτσι μπορείτε ακολουθώντας ορισμένες τακτικές οι οποίες είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες να κερδίσετε τις εντυπώσεις και τελικά να τους πείσετε ότι έχετε δίκιο. Πώς;

Να είστε σίγουροι για ό,τι λέτε

Μια μελέτη του 2013 διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι δεν συμφωνούν πάντα στο σωστό, αλλά σε αυτό που ακούγεται πιο σωστό.

Ο καθηγητής πανεπιστημίου Bryan Bonner υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ασυνείδητα επιλέγουν αν συμφωνούν με ανθρώπους ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, τη φυλή και γενικότερα με όποιον τους εμπνέει περισσότερο εμπιστοσύνη, παρά ανάλογα με αυτά που πραγματικά ακούνε.

Χρησιμοποιείστε γραφήματα

Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Κορνέλ δείχνει ότι οι άνθρωποι εμπιστεύονται περισσότερο τους επιστήμονες. Ένα γράφημα λοιπόν, επιστημονικά τεκμηριωμένο είναι και πιο αξιόπιστο, μιας και το κύρος της επιστήμης δίνει άλλη δύναμη στα λεγόμενα.

Να είστε πολιτισμένοι

Φροντίστε να σέβεστε τις απόψεις των άλλων όσο γελοίες και αν σας ακούγονται ή ακόμα και αν δεν συμφωνείτε με αυτές. Θα πρέπει πρώτα να αποδείξετε την αξία του εαυτού σας προκειμένου να κερδίσετε και τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη των γύρων σας.

Κάντε ανοιχτού τύπου ερωτήσεις

Σε περίπτωση που συζητάτε ή αψιμαχείτε με το αφεντικό σας, τον συνάδελφό σας ή τους φίλους σας, κάντε του ανοιχτού τύπου ερωτήσεις και δώστε του χώρο να απαντήσει ξεδιπλώνοντας τον τρόπο σκέψεις του.

Πείστε τους ότι οι περισσότεροι συμφωνούν μαζί σας

Προσπαθείστε να εκμεταλλευτείτε το γεγονός πως οι άνθρωποι έχουν την τάση να συμφωνούν με αυτό που πιστεύει η πλειοψηφία ότι είναι σωστό, ακόμα κι αν τα επιχειρήματα που χρησιμοποιείτε ακούγονται κάπως παράξενα.



newmoney.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Με εκλογές οι διευθυντές των σχολείων

Σχέδιο να αντικατασταθεί πιλοτικά το ερχόμενο έτος ο τρόπος τοποθέτησης διευθυντών στα σχολεία, με γενική ψηφοφορία των εκπαιδευτικών του κάθε σχολείου, επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας.

Σύμφωνα με Τα Νέα, όπως προέκυψε από πρόσφατες δηλώσεις στελεχών του υπουργείου σε εκπαιδευτικούς, ο αναπληρωτής υπουργός Τάσος Κουράκης μελετά ένα σχέδιο για εκλογές διευθυντών που θα εφαρμοστεί πιλοτικά τον Σεπτέμβριο, αντί της παράτασης θητείας των στελεχών εκπαίδευσης (διευθυντών εκπαίδευσης, σχολικών συμβούλων, διευθυντών σχολικών μονάδων) που προγραμματιζόταν αρχικά.

Σύμφωνα με το σχέδιο αυτό, με την έναρξη της νέας χρονιάς ο Σύλλογος Διδασκόντων κάθε σχολείου θα συνεδριάσει για να επιλέξει με ψηφοφορία τον εκπαιδευτικό που θεωρεί ότι διαθέτει διευθυντικές ικανότητες.

Υποψηφιότητα θα μπορούν να θέσουν τα μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων και ο νυν διευθυντής, ανεξάρτητα εάν προέρχεται από άλλο σχολείο. Δεν θα μπορεί όμως να θέσει υποψηφιότητα απλός εκπαιδευτικός άλλου σχολείου.

Οι σημερινοί διευθυντές θα έχουν δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα στη θέση που υπηρετούν τώρα ή στην οργανική τους θέση ως υποψήφιοι.

Για περιπτώσεις σχολικών μονάδων στις οποίες δεν θα δηλωθούν υποψηφιότητες θα ληφθεί ειδική μέριμνα. Το σχέδιο αυτό, εφόσον τελικά προκριθεί, αναμένεται να περιληφθεί στο πολυνομοσχέδιο - κουρελού, όπως το έχει χαρακτηρίσει ο υπουργός Παιδείας Αρ. Μπαλτάς που θα κατατεθεί σύντομα στη Βουλή και θα ρυθμίζει πλήθος θεμάτων της εκπαίδευσης.

Σε μεταγενέστερο χρόνο θα συνταχθεί άλλο νομοσχέδιο που θα προβλέπει τις αρμοδιότητες των στελεχών εκπαίδευσης και τον τρόπο επιλογής τους τα επόμενα χρόνια.


in.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

«Φέσι» 26% σε ολόκληρη αγορά για να... χτυπηθούν οι τριγωνικές συναλλαγές !

Δεν εκπίπτουν από το φόρο οι δαπάνες πληρωμής σε Κύπρο, Βουλγαρία και Αλβανία

Σοκ στην αγορά προκαλεί διάταξη που έφερε στο νομοσχέδιο για τις 100 δόσεις η κυβέρνηση, με την οποία απειλεί να επιβάλει «δασμό» 26% σε όποια δαπάνη για αγορά από εταιρίες που έχουν την έδρα τους σε χώρες όπως η Κύπρος, η Βουλγαρία ή η Ιρλανδία.

Αν και ισχύει σήμερα παρόμοια διάταξη, αφορά μόνο τις συνδεδεμένες θυγατρικές εταιρίες σε τέτοιες χώρες και όχι οποιαδήποτε άλλη εταιρία των χωρών αυτών.



Ενώ μάλιστα στο νέο σχέδιο νόμου γίνεται η πρόβλεψη ότι ο φόρος 26% που θα παρακρατείται, θα επιστρέφεται τελικώς στην επιχείρηση αν και εφόσον αποδείξει εκ των υστέρων ότι η συναλλαγή ήταν πραγματική, δεν φαίνεται με ποιον μηχανισμό αυτό θα μπορεί να γίνεται αξιόπιστα και γρήγορα, ειδικά σε μια εποχή που οι εισαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας αντιμετωπίζουν τραγικό πρόβλημα ρευστότητος και κινδυνεύει να μείνουν εκτός των αγορών!

Ασφυξία

Το πλήγμα που φέρνει η νέα διάταξη, αν δεν υπάρξουν άλλες ευνοϊκότερες ρυθμίσεις κατά την εφαρμογή της, είναι μεγάλο. Το άρθρο 21 του νομοσχεδίου για τις 100 δόσεις, προσθέτει στις μη εκπιπτόμενες δαπάνες των επιχειρήσεων και τις πληρωμές που γίνονται προς χώρες με προνομιακό καθεστώς. Δηλαδή προβλέπει ότι δεν θα εκπίπτουν από τον φόρο στην Ελλάδα οι δαπάνες προς χώρες με προνομιακό καθεστώς φορολόγησης (όπως πχ Κύπρος, Βουλγαρία, Ιρλανδία κ.ά)

Έτσι, όποια ελληνική επιχείρηση αγοράσει προϊόντα από οποιαδήποτε εταιρεία μιας τέτοιας χώρας (ακόμα και αν δεν είναι δική της θυγατρική!) θα υποχρεώνεται στην καταβολή φόρου 26% επί της δαπάνης, ο οποίος θα της επιστρέφεται αζημίως, σε διάστημα δώδεκα μηνών εφόσον αποδείξει προηγουμένως στη φορολογική διοίκηση ότι η συναλλαγή είναι πραγματική!

Δεν εξηγεί όμως πουθενά η νέα διάταξη πώς θα επιστρέφεται και πώς θα πιστοποιείται ότι η συναλλαγή είναι πραγματική. Και αν στόχο έχει μεν τις «ύποπτες» συναλλαγές, επιβαρύνονται με φόρο-δασμό και όλες οι άλλες νόμιμες συναλλαγές από τις χώρες αυτές, με τις οποίες η Ελλάδα έχει και μεγάλες εμπορευματικές σχέσεις.

Στο ίδιο «σακί» νόμιμοι και απατεώνες

Το μέτρο υποτίθεται πως αποσκοπεί στην καταπολέμηση της φοροαποφυγής μέσω τριγωνικών συναλλαγών. Αντικαθιστά παλαιότερη πρόβλεψη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος, σύμφωνα με την οποία δεν εξέπιπταν οι δαπάνες προς συνδεδεμένες θυγατρικές εταιρίες που διατηρούσε μια επιχείρηση σε χώρες με ευνοϊκότερο φορολογικό συντελεστή από ό,τι ισχύει στην Ελλάδα.

Σκοπός ήταν όμως, αν μία επιχείρηση έχει θυγατρική πχ στην Βουλγαρία, όπου ισχύει φόρος 10% αντί 26% όπως στην Ελλάδα, μπορεί να αγοράζει από την δική της θυγατρική εταιρία εμπόρευμα (πχ ξυλεία) που κοστίζει στην πραγματικότητα 1.000 ευρώ, αλλά να το τιμολογεί προς πώληση στη μητρική στην Ελλάδα σε 101.000 ευρώ και έτσι να εμφανίζει μεγάλη εκπιπτόμενη δαπάνη που μειώνει τα κέρδη της και το φόρο που θα πλήρωνε στη χώρα μας (δηλαδή να γλιτώσει 26.000 ευρώ που θα πλήρωνε) ενώ θα φορολογηθεί με μόλις 10% για το υπερκέρδος της στην Βουλγαρία (δηλαδή θα πληρώσει εκεί τελικά μόλις 10.000 ευρώ). Η διαφορά του 16% είναι κέρδος που επιστρέφει στην εταιρία μέσω Βουλγαρίας, λόγω διαφοράς τιμολόγησης.

Τι προβλέπει η νέα διάταξη

Η επίμαχη διάταξη όμως δεν αφορά μόνο τις θυγατρικές αλλά όλες τις επιχειρήσεις και,μάλιστα, χωρών που μετέχουν στην ευρωζώνη ή είναι στον προθάλαμο της ΕΕ.

Πρόκειται για το άρθρο 21 του νομοσχεδίου που ορίζει ότι θεωρούνται σαν μη εκπιπτόμενες επιχειρηματικές δαπάνες «το σύνολο των δαπανών που καταβάλλονται προς φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα που εμπίπτει σε μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις:

α) Είναι κατά το χρόνο έκδοσης  του παραστατικού ή κατά το χρόνο διενέργειας της συναλλαγής φορολογικός κάτοικος σε κράτος μη συνεργάσιμο κατά την έννοια του άρθρου 65 του Κ.Φ.Ε.

(β)   Είναι κατά το χρόνο έκδοσης του παραστατικού ή κατά το χρόνο διενέργειας της συναλλαγής φορολογικός κάτοικος σε κράτος που υπόκειται σε προνομιακό φορολογικό καθεστώς σύμφωνα με το άρθρο 65 του Κ.Φ.Ε.

(γ)   Είναι συνδεόμενη, εν τοις πράγμασι εταιρεία, χωρίς να έχει συμμορφωθεί πριν τη διενέργεια της συναλλαγής ή την έκδοση του παραστατικού με τις υποχρεώσεις  που επιβάλλονται από τον Κώδικα Φορολογικών Διαδικασιών (άρθρο 21 του ν. 4174/2013).

(δ)   Δεν διαθέτει στην έδρα της ή σε συνδεδεμένη επιχείρηση την απαιτούμενη οργάνωση και υποδομή για τη διενέργεια – κατ΄ επάγγελμα- ομοειδών συναλλαγών, κατά συνήθεια και επάγγελμα με τη συναλλαγή για την οποία εκδόθηκε το παραστατικό.

Για τις περιπτώσεις γ΄ και δ΄ ο φορολογούμενος οφείλει, προκειμένου να μην εμπίπτει στην μη έκπτωση της δαπάνης, και πριν τη διενέργεια του φορολογικού ελέγχου, να προσκομίσει πλήρη απόδειξη ότι δεν συντρέχουν για τη συγκεκριμένη εταιρεία οι αναφερόμενες συνθήκες.

Για τις περιπτώσεις α΄, β΄, γ’ και δ’, προκειμένου ο φορολογούμενος να μην εμπίπτει στη μη έκπτωση της δαπάνης, θα πρέπει να καταβάλλει παρακρατούμενο φόρο που προκύπτει από τον ισχύον στην Ελλάδα φορολογικό συντελεστή φόρου εισοδήματος για επιχειρηματική δραστηριότητα επί το συνόλου της εν λόγω δαπάνης. Εφόσον εντός δωδεκαμήνου από τη συναλλαγή, ο φορολογούμενος, αποδείξει ότι πρόκειται περί συνήθους συναλλαγής σε τρέχουσες τιμές αγοράς, θα επιστρέφεται αζημίως για το Δημόσιο ο παρακρατηθείς φόρος στο φορολογούμενο».



newmoney.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Απλοί κανόνες για να προφυλαχθείτε από τα ποτά "μπόμπες"

Περάσατε ένα ξέφρενο βράδυ με την παρέα σας, αλλά μόλις ανοίξατε τα μάτια σας το πρωί συνειδητοποιήσατε ότι κάτι δεν πάει καλά.

Δυνατός πονοκέφαλος σαν να σας χτυπάνε με σφυριά το κεφάλι, ανακάτεμα στο στομάχι και κακή διάθεση.

Μήπως τα ποτά που ήπιατε ήταν νοθευμένα, κατά το κοινώς λεγόμενο «μπόμπα»;

Παρακάτω θα βρείτε απλές συμβουλές που θα σας προετοιμάσουν ώστε την επόμενη φορά να είστε πιο υποψιασμένοι γι' αυτά που σας σερβίρουν.

-Μην πίνετε ποτέ νηστικοί. Όταν το στομάχι είναι άδειο, υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να σας πειράξει το αλκοόλ.

-Όταν παραγγέλνετε μπουκάλι, να απαιτείτε να σας το σερβίρουν στο τραπέζι και να το ανοίγουν μπροστά σας.

-Όταν παραγγέλνετε ποτήρι, να απαιτείτε να σας το σερβίρουν επάνω στο μπαρ για να βλέπετε τι πίνετε.

-Να ζητάτε πάντα συγκεκριμένη μάρκα ποτού.

-Προτιμάτε μια συγκεκριμένη μάρκα ποτού για να είναι πιο εύκολο να ξεχωρίζετε την καθαρότητα από τη γεύση και το χρώμα.

-Να γνωρίζετε πως έχετε δικαίωμα να επιστρέψετε το ποτό.

-Μην ανακατεύετε διάφορα ποτά όταν πίνετε.

-Μην επηρεάζεστε από τα ποτά που είναι στη μόδα.

-Προτιμήστε τα "καθαρά" ποτά που δεν είναι αποτέλεσμα συνδυασμών.

-Να φροντίζετε να συχνάζετε σε μαγαζιά εμπιστοσύνης.

-Να πίνετε νερό σε τακτά διαστήματα ώστε να παραμείνετε ενυδατωμένοι. Αυτό θα σας βοηθήσει να περιορίσετε την κατανάλωση αλκοόλ.

-Μην δέχεστε ποτά από ξένους και να μην αφήνετε ποτέ το ποτό σας. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον να «πειράξει» το ποτό σας προσθέτοντας περισσότερο αλκοόλ για παράδειγμα.

-Να θυμάστε ότι μετά την κατανάλωση αλκοόλ δεν πρέπει για κανένα λόγο να οδηγήσετε.


onmed.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »

Αυτές ήταν οι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μέγα Αλέξανδρου

Ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του...

Αυτές ήταν:

1] Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.

2]Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει [ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους] να τους σκορπίσουν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.

3] Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.

Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.

Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1] Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!

2] Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!

3] Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!





ingossip.gr

Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Read more »