Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Αφιερωμένο σε όσους ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ πριν το 1985 !!!

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί... Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά... Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα... Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους... Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε... Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα... Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τί φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας......

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...





to-paliatzidiko.blogspot.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Πώς είναι μια καθημερινή μέρα σε παραλία του Ρίο;

Το Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας είναι γνωστό τοις πάσι για τις παραλίες του, από την σέξι Ipanema και την Copacabana, μέχρι την πιο απομονωμένη και ελαφρώς λιγότερο γνωστή Prainha. Ο επισκέπτης έχει στο νου του απέραντες ακτές πλημμυρισμένες από βαζιλιάνικα καυτά μπικίνι και κορμιά θανατηφόρα να απολαμβάνουν τον καυτό ήλιο. Η μυρωδιά του αντηλιακού σπάει τα ρουθούνια και δροσιστικά κοκτέιλ πάνε κι έρχονται, ενώ μια πετσέτα είναι αρκετή για να απολαύσει κάποιος το μπάνιο του.

perierga.gr - Θέλετε να δείτε μια καθημερινή μέρα σε παραλία του Ρίο;

Αν βρει βέβαια να καθίσει, γιατί η εικόνα αυτή θυμίζει διαδήλωση στο κέντρο της πόλης. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση μοιάζουν η θάλασσα και η ακτή να έχουν δώσει τη θέση τους στο μπετόν και στους δρόμους… Τα πλακάτ και οι ντουντούκες λείπουν… Κι όμως αυτό που έχετε μπροστά στα μάτια σας είναι άλλη μια καθημερινή μέρα σε παραλία του Ρίο… Απίστευτο!

perierga.gr - Θέλετε να δείτε μια καθημερινή μέρα σε παραλία του Ρίο;

perierga.gr - Θέλετε να δείτε μια καθημερινή μέρα σε παραλία του Ρίο;




perierga.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Το σύγχρονο θαύμα του Μωυσή

Το νησί Jindo είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί στην Κορέα, δίπλα στα νησιά Jejudo και Geojedo.

Αποτελείται από 250 μικρότερα νησιά, και είναι διάσημο για την εμφάνιση ενός στεγνού δρόμου στη μέση της θάλασσας, κοντά στο τέλος του Φεβρουαρίου και τα μέσα Ιουνίου του σεληνιακού ημερολογίου. Δεδομένου ότι μοιάζει με απόσπασμα της Παλαιάς Διαθήκης στο βιβλίο της Εξόδου, η εκδήλωση ονομάζεται «Το θαύμα του Μωυσή». Όταν αποσύρονται τα νερά δημιουρείται ένας δρόμος περίπου 30-40 μέτρων σε πλάτος και 2,8 χιλιόμετρα σε μήκος, ο οποίο παραμένει για περίπου μία ώρα πριν χαθεί και πάλι κάτω από τα νερά της θάλασσας.

Σύμφωνα με το θρύλο, πολύ καιρό πριν, υπήρχαν πολλές τίγρεις στο νησί Jindo. Όταν οι τίγρεις άρχισαν να εμφανίζονται συχνά στο χωριό, οι άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο στο νησί Modo. Το νησί ουσιαστικά εκκενώθηκε και έμαινε μόνο μια ηλικιωμένη γυναίκα, η Bbyong, η οποία προσευχόταν καθημερινά στο Yongwang, θεό του ωκεανού, να την αφήσει να δει ξανά την οικογένειά της και πάλι. Γύρω από τον Φεβρουάριο, Yongwang εμφανίστηκε στο όνειρό της και της είπε, «θα στείλω ένα ουράνιο τόξο στη θάλασσα αύριο. Βάδισε πάνω σε αυτό και θα διασχίσεις τη θάλασσα».

Την επόμενη μέρα η γριά Bbyong βγήκε στη θάλασσα και προσευχήθηκε ξανά, και καθώς το ουράνιο τόξο εμφανίστηκε, το θαλασσινό νερό διαχωρίστηκε και δημιουργήθηκε ο δρόμος. Μέσα από αυτό το δρόμο, η οικογένειά της και οι άλλοι χωρικοί γύρισαν πίσω στο νησί. Από τότε, όταν η θάλασσα υποχωρεί και δημιουργείται ο δρόμος, οι άνθρωποι γιορτάζουν το φαινόμενο, με γιορτή προς τιμήν του θεού Yeongdeung και θυμούνται τη γριά Bbyong. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, εκτελούνται παραδοσιακοί χοροί και το νησί Jindo προσελκύει πολλούς τουρίστες.

Το σύγχρονο θαύμα του Μωυσή

Το σύγχρονο θαύμα του Μωυσή




perierga.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Ιδρύεται Εταιρεία Αξιοποίησης Ακίνητης Εκκλησιαστικής Περιουσίας

Την ίδρυση Εταιρείας που θα είναι υπεύθυνη για την αξιοποίηση της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας ανακοίνωσε το γραφείο του πρωθυπουργού και η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Συγκεκριμένα, ανακοινώνονται τα ακόλουθα:

«Σε συνέχεια της σχετικής πρότασης του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου - η οποία έχει διατυπωθεί και τεθεί υπ' όψιν της Πολιτείας ήδη από τον Οκτώβριο του 2009- και προς την κατεύθυνση της υλοποίησής της, η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και το Ελληνικό Δημόσιο αποφάσισαν να προχωρήσουν άμεσα στην από κοινού σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία “Εταιρεία Αξιοποίησης Ακίνητης Εκκλησιαστικής Περιουσίας Α.Ε.”.

Σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για την πατρίδα και την κοινωνία μας, που απαιτεί λύσεις και απαντήσεις στις βαρύτατες επιπτώσεις της σοβαρότερης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης των τελευταίων εξήντα και πλέον ετών, Εκκλησία και Πολιτεία συνεργάζονται για την εξυπηρέτηση του κοινού καλού. Με την Εκκλησία να θέτει ουσιαστικά για μία ακόμη φορά την περιουσία της στη διάθεση της Πολιτείας και του λαού μας.

Πρόκειται για μία κοινωνική σύμπραξη στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο με μοναδικό σκοπό την ανακούφιση των σκληρά δοκιμαζόμενων συνανθρώπων μας και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Γι' αυτό άλλωστε και τα έσοδα που θα προκύπτουν, θα κατευθύνονται από την μεν Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, στην περαιτέρω στήριξη και επέκταση του κοινωνικού και φιλανθρωπικού της έργου, από το δε Ελληνικό Δημόσιο, στη διεύρυνση των κοινωνικών υποδομών του και στην αρωγή των πλέον ευπαθών και αδύναμων συμπολιτών μας».



newsbomb.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...