Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Η τέχνη της «Maskirovka»: Πώς η Ρωσία ξεγελά τους εχθρούς της



Το «Red Storm Rising» (1986) του Τομ Κλάνσι είναι ένα από τα πλέον διάσημα μυθιστορήματα της ευρύτερης κατηγορίας των technothriller. Στο επίκεντρό του βρίσκεται η έκρηξη και η εξέλιξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, υπό τη μορφή μιας ευρείας κλίμακας συμβατικής αναμέτρησης μεταξύ του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας η οποία λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη. Καταλύτης είναι τρομοκρατική ενέργεια ισλαμιστών τρομοκρατών που καταστρέφουν τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο Νιζεβαρτόβσκ, κάτι που συνιστά βαρύτατο πλήγμα για τη Σοβιετική Ένωση, απειλώντας την οικονομία της με κατάρρευση σε όχι και τόσο μεγάλο βάθος χρόνου.

Η ηγεσία της ΕΣΣΔ αποφασίζει να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές του Περσικού Κόλπου, ωστόσο κάτι τέτοιο συνιστά πράξη πολέμου για το ΝΑΤΟ, οπότε και η απόφαση είναι ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία πρώτα πρέπει να διαρραγεί και στη συνέχεια να ηττηθεί στο πεδίο μάχης της Ευρώπης, προκειμένου να μην έχει τη δυνατότητα και τη θέληση να συνδράμει τις χώρες του Κόλπου. Σε αυτό το πλαίσιο, ξεκινά μια «maskirovka»: μία ευρεία εκστρατεία παραπλάνησης/ αποπροσανατολισμού, που συνδυάζει κινήσεις «φιλίας» προς τη Δύση (όπως η απόσυρση κάποιων παλαιών υποβρυχίων) με βίαες ενέργειες – προβοκάτσιες, όπως μια βομβιστική επίθεση με θύματα παιδιά σχολικής ηλικίας στο Κρεμλίνο η οποία αποδίδεται σε έναν Δυτικογερμανό, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια «επίθεση αντιποίνων» από την ΕΣΣΔ, με την ελπίδα της αποφυγής της εμπλοκής του συνόλου των χωρών- μελών του ΝΑΤΟ.

Η «maskirovka», ως γενικότερο φαινόμενο/ στρατηγική της Ρωσίας (σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο) αποτελεί μια μακρά και επιτυχή παράδοση των ενόπλων δυνάμεων της χώρας. Ως έννοια, ουδόλως είναι ξένη στην ελληνική πολεμική τέχνη: χαρακτηριστικότατη είναι η περίπτωση του «Δούρειου Ίππου», καθώς και το τέχνασμα που χρησιμοποίησε ο Βίας ο Πριηνεύς (ένας εκ των Επτά Σοφών της αρχαιότητας) κατά τη μακρά πολιορκία της πόλης του από τους Λυδούς, αφήνοντας ελεύθερα καλοθρεμμένα μουλάρια (τη στιγμή που στην πόλη στην πραγματικότητα υπήρχε έλλειψη τροφίμων) προκειμένου να δημιουργήσει στο στρατόπεδο των πολιορκητών την εικόνα επαρκών αποθεμάτων στην πολιορκημένη Πριήνη, με τελικό αποτέλεσμα τη λύση της πολιορκίας. Παρεμφερές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το στρατήγημα του Λυσάνδρου στους Αιγός Ποταμούς, με αποτέλεσμα τον αιφνιδιασμό και τη συντριβή του ανώτερου Αθηναϊκού στόλου, ενώ αντίστοιχα τεχνάσματα χρησιμοποίησε πολλές φορές και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, κατά την Ελληνική Επανάσταση (όπως στα Δερβενάκια, όταν έβαζε τους άνδρες του να ανάβουν τη νύχτα πολλές φωτιές δημιουργώντας στα οθωμανικά στρατεύματα την εντύπωση ότι διέθετε κατά πολύ ανώτερη αριθμητικά δύναμη από ό,τι στην πραγματικότητα).

Η εν λόγω «τέχνη» (δεν είναι υπερβολή η χρήση του συγκεκριμένου χαρακτηρισμού, όπως προκύπτει από τη μελέτη της) βρίσκεται στο επίκεντρο πρόσφατης ανάλυσης του BBC, με τίτλο «πώς η Ρωσία ξεγελά τους εχθρούς της» (How Russia outfoxes its enemies), με αφορμή την ουκρανική κρίση και την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσικής Ομοσπονδία, η οποία αποτέλεσε αιφνιδιασμό για τους πάντες.



«Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις “μεταμφίεσαν” τις ενέργειές τους και τις αρνήθηκαν- αλλά αυτοί οι “μικροί πράσινοι άνδρες” που εμφανίστηκαν στη χερσόνησο της Μαύρης Θάλασσας αποτελούσαν μια χαρακτηριστική περίπτωση της ρωσικής πρακτικής στρατιωτικής παραπλάνησης- maskirovka» αναφέρει η συντάκτης, Λούσι Ας, στο κείμενό της.

Ο στρατηγός Αλεξάντερ Βλαντιμίροφ, συγγραφέας της «Θεωρίας και Επιστήμης του Πολέμου» (τρεις φορές μεγαλύτερη σε όγκο από το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι, όπως επισημαίνει ο ίδιος), θεωρείται «γκουρού» της maskirovka, που μεταφράζεται ακριβώς ως «κάτι μασκοφορεμένο».

«Μόλις εμφανίστηκε ο άνθρωπος, άρχισε να πολεμάει. Όταν άρχισε να κυνηγάει, έπρεπε να βαφτεί με διαφορετικά χρώματα για να μην τον φάνε οι τίγρεις. Από τότε και μετά, η maskirovka ήταν τμήμα της ζωής του. Όλη η ανθρώπινη ιστορία μπορεί να θεωρηθεί μια ιστορία παραπλάνησης» αναφέρει ο ίδιος στη δημοσιογράφο του BBC, αναπαράγοντας τα λεγόμενα του Ρωμαίου στρατηγού Φροντίνου και του Κινέζου φιλοσόφου Σουν Τζου, που περιέγραφε στην «Τέχνη του Πολέμου» τον πόλεμο ως ένα αιώνιο μονοπάτι πανουργίας. Αλλά η Ρωσία, κατά τον ίδιο, ανά τους αιώνες τελειοποίησε αυτές τις τεχνικές.
Σε μελέτη του US Army Russian Institute (Maskirovka: The Soviet System of Camouflage, του ταγματάρχη Κένεθ Κίτινγκ, 1981), η maskirovka περιγράφεται ως εξής: «ο σοβιετικός όρος maskirovka- συνήθως μεταφράζεται ως καμουφλάζ/παραλλαγή, αντιπροσωπεύει ένα πλήρες σύστημα μέτρων σχεδιασμένων να παραπλανούν και να μπερδεύουν τον εχθρό, και να μειώνουν την αποτελεσματικότητα των μέσων αναγνώρισής του, αποτελώντας μια απάντηση στην πρόκληση της τεχνολογίας».

Οι αρχές της maskirovka

Ο ταγματάρχης Κίτινγκ στη μελέτη του περιγράφει τις σοβιετικές αρχές της κάλυψης/ απόκρυψης/ παραπλάνησης ως εξής: δραστηριότητα, πειστικότητα/ αληθοφάνεια, συνέχεια και ποικιλία.

Ως δραστηριότητα ορίζεται η «αξιόπιστη εφαρμογή ολόκληρου του συνόλου μέτρων που στοχεύουν στην παραπλάνηση του εχθρού, σε σχέση με τις προθέσεις των δυνάμεων κάποιου». Η αληθοφάνεια/ πειστικότητα σημαίνει ότι τα μέτρα που λαμβάνονται πρέπει να εμφανίζονται πειστικά στα μάτια του εχθρού, προκαλώντας την εντύπωση του «αληθινού», από πλευράς έκτασης, χρονικής στιγμής και χώρου. Η «συνέχεια» (ακριβέστερα, ο συνεχής χαρακτήρας) απαιτεί τη συνεχή και σωστά προγραμματισμένη από άποψης χρόνου εκτέλεση των μέτρων απόκρυψης/ εξαπάτησης: τα «υλικά» (κυριολεκτικά ή μεταφορικά) πρέπει να ανανεώνονται τακτικά. Η τελική αρχή είναι αυτή της ποικιλίας, η οποία σημαίνει την αποφυγή της εμφάνισης ενός μοτίβου στην χρήση και εφαρμογή μέτρων κάλυψης/ απόκρυψης. Με απλά λόγια, η ποικιλία σημαίνει την αποφυγή της επανάληψης της χρήσης των ίδιων τεχνικών και μέσων.

Στην ανάλυση του BBC, ως βασικά στοιχεία της maskirovka αναφέρονται τα εξής: έκπληξη, καμουφλάζ/ παραλλαγή, ελιγμοί/ ενέργειες με σκοπό την παραπλάνηση, απόκρυψη, χρήση μέσων εξαπάτησης (όπως ομοιώματα οχημάτων κλπ) και εσκεμμένη παραπληροφόρηση. Όπως σημειώνουν φοιτητές δημοσιογραφίας από το Κίεβο που έστησαν μια ιστοσελίδα για την αποκάλυψη ψευδών ειδήσεων, κάποιες περιπτώσεις είναι πολύ προσεγμένες, συνδυάζοντας την αλήθεια με το ψέμα για να παράξουν μία «είδηση» που φαίνεται αξιόπιστη. Αλλά ακόμα και μια τελείως εξωπραγματική ιστορία μπορεί να προκαλέσει σύγχυση και αβεβαιότητα.

Η Μάχη του Κουλίκοβο, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και η maskirovka

Ένα εκ των χαρακτηριστικότερων παραδειγμάτων είναι η Μάχη του Κουλίκοβο το 1380, όταν ο πρίγκιπας Ντμίτρι Ντονσκόι και 50.000 πολεμιστές βρέθηκαν απέναντι στον Μογγόλο Χαν Μαμάι και τους 150.000 Τάταρους και Μογγόλους πολεμιστές του. Ήταν η πρώτη φορά που οι Σλάβοι πολεμούσαν ως ενωμένος στρατός- η Ρωσία εναντίον της Χρυσής Ορδής.


«Η μάχη ήταν πολύ σκληρή, αλλά στο τέλος θριαμβεύσαμε χάρη σε μια δύναμη που είχε κρυφτεί στο δάσος. Επιτέθηκαν μανιασμένα και απρόσμενα, και οι αιφνιδιασμένοι Τάταροι τράπηκαν σε φυγή» σημειώνει ο στρατηγός Βλαντιμίροφ.

Το Κουλίκοβο ήταν μόνο η αρχή. Ο Βλαντιμίροφ αναφέρει μερικά πιο πρόσφατα παραδείγματα, όπως τον Αύγουστο του 1944 (Ιάσιο- Κισινέβ), με δεκάδες ψεύτικα άρματα μάχης και ολόκληρες μεραρχίες να στέλνονται σε παραπλανητικές κατευθύνσεις για να εξαπατηθούν οι Γερμανοί. Και αυτό μετά την επιχείρηση Μπαγκρατιόν στη Λευκορωσία, που είχε επιφέρει βαρύ πλήγμα στη Βέρμαχτ. «Οι στρατηγοί μας αποφάσισαν να μην πάρουν τον εύκολο δρόμο, αλλά πήγαν μέσα από τους βάλτους. Έτσι χτύπησαν τα μετόπισθεν των γερμανικών δυνάμεων...σε ολόκληρη την Μπαγκρατιόν υπήρξαν τεράστια παραδείγματα maskirovka, τα οποία περιελάμβαναν χιλιάδες άρματα μάχης και στρατιώτες. Μετά από αυτό ο πόλεμος είχε πρακτικά τελειώσει». Από 117 μεραρχίες και έξι ταξιαρχίες, οι μισές καταστράφηκαν και οι υπόλοιπες υπέστησαν βαρύτατες απώλειες. Συνολικά, οι απώλειες για τις δυνάμεις του Άξονα εκτιμάται ότι ανήλθαν σε περίπου μισό εκατομμύριο άνδρες.


Μελετώντας την εφαρμογή της maskirovka στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ταγματάρχης Κίτινγκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Σοβιετικός στρατιώτης «είχε, και πιθανότατα έχει ακόμα, πλεονέκτημα απέναντι στον Δυτικό αντίπαλό του. Κάποιοι παρατηρητές έχουν συμπεράνει ότι οι Σοβιετικοί διαθέτουν ένα ένστικτο για τη χρήση καμουφλάζ (κάλυψης/ απόκρυψης) για να κρύβονται οι ίδιοι και οι δραστηριότητές τους. Τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανός στρατηγός είχε παρατηρήσει ότι “ο Ρώσος πεζικάριος ήταν άριστος στην οχύρωση θέσεων μάχης. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς πόσο γρήγορα εξαφανιζόταν στο έδαφος και κάλυπτε τη θέση του. Οι Ρώσοι στρατιώτες ενστικτωδώς χρησιμοποιούν το περιβάλλον τους, έτσι ώστε να είναι δύσκολος ο εντοπισμός τους”».

Κρίση των πυραύλων στην Κούβα και Ψυχρός Πόλεμος

Ιδιαίτερη μνεία στη ρωσική χρήση της «maskirovka», σε σχέση με την Κρίση των Πυραύλων στην Κούβα (1962) κάνει η CIA, σε ειδική ανάλυσή της. «Από τη σύλληψή της, η σοβιετική επιχείρηση περιελάμβανε περίτεχνες προσπάθειες D&D (denial&deception).Η τέχνη της απόκρυψης από τις ΗΠΑ πληροφοριών για την ανάπτυξη των πυραύλων και της παραπλάνησης των Αμερικανών διαμορφωτών πολιτικής για τις προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η βάση του παράτολμου εγχειρήματος του Νικίτα Χρουστσόφ» αναφέρεται στην έκθεση, όπου υπογραμμίζεται ότι η ανάλυση των σχετικών δραστηριοτήτων από αποχαρακτηριστιμένα αμερικανικά, ρωσικά και κουβανικά αρχεία επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων που μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση και αντιμετώπιση των προσπαθειών παραπλάνησης ενός αυξανόμενους αριθμού αντιπάλων στον σύγχρονο κόσμο.


«Η Μόσχα πάντα είχε μια κλίση προς το D&D, γνωστό στη ρωσική γλώσσα ως maskirovka. Βασικός πυλώνας της είναι το να εμποδιστεί ένας αντίπαλος από το να ανακαλύψει τις ρωσικές προθέσεις, εξαπατώντας τον σχετικά με τη φύση, έκταση και τον συγχρονισμό μιας επιχείρησης. Η maskirovka καλύπτει ένα μεγάλο εύρος εννοιών, από την παραπλάνηση στο επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού μέχρι το καμουφλάζ σε επίπεδο μονάδας. Τα ρωσικά στρατιωτικά εγχειρίδια υποδεικνύουν ότι η maskirovka αντιμετωπίζεται ως μια επιχειρησιακή τέχνη, που πρέπει να τελειοποιείται από καθηγητές στρατιωτικής επιστήμης και αξιωματικούς που ειδικεύονται σε αυτόν τον τομέα» σημειώνεται στην έκθεση, όπου επίσης συμπληρώνεται ότι ο σοβιετικός στρατός είχε αξιοποιήσει την παραπλάνηση ευρείας κλίμακας και πριν την κρίση των πυραύλων πολύ πιο συχνά και με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία από οποιονδήποτε άλλον στρατό. Επίσης, τονίζεται η χρήση εκτεταμένης maskirovka το 1968, πριν την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, καθώς και η εκπαίδευση ξένων στρατών πάνω στις ίδιες αρχές, περιλαμβανομένων των δυνάμεων του Βορείου Βιετνάμ πριν την Επίθεση του Τετ (1968) και του αιγυπτιακού στρατού πριν τη διάβαση της Διώρυγας του Σουέζ το 1973.

Σε έγγραφο απόφασης του Λευκού Οίκου με την υπογραφή του Ρόναλτ Ρίγκαν (1983) γίνεται λόγος για ανάπτυξη μιας στρατηγικής maskirovka από την ΕΣΣΔ η οποία περιλαμβάνει τη χρήση παραλλαγής, απόκρυψης και παραπλάνησης (camouflage, concealment, deception, CC&D), σε αμυντικά προγράμματα και κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. «Ορίζουν τη maskirovka ως ένα σετ μέτρων με σκοπό την παραπλάνηση ή τον αποπροσανατολισμό του εχθρού σε σχέση με τις σοβιετικές δυνατότητες στον τομέα της εθνικής ασφάλειας, τις ενέργειές τους και τις προθέσεις τους...ένα σοβιετικό διευθυντήριο στρατηγικής maskirovka έχει στηθεί...επιπλέον οι Σοβιετικοί έχουν στήσει ένα πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των δυτικών επιχειρήσεων συλλογής σημάτων και οπτικών δεδομένων. Οι Σοβιετικοί μπορεί να προσπαθούν να παραπλανήσουν τη Δύση σχετικά με την πρόθεση και τον σκοπό βασικών πολιτικών τους, όπως στον έλεγχο των εξοπλισμών. Αρκετές πρόσφατες ανακαλύψεις αποκαλύπτουν ότι το σοβιετικό πρόγραμμα maskirovka έχει σημειώσει απρόσμενες επιτυχίες και ότι εισέρχεται σε μια νέα, βελτιωμένη φάση» (ωστόσο στο έγγραφο δεν αναφέρεται ποιες ήταν αυτές).

Η maskirovka στην Κριμαία

Η έκπληξη αποτελεί βασικό συστατικό της maskirovka. Οι «άγνωστης ταυτότητας» δυνάμεις που κατέλαβαν την Κριμαία τον Φεβρουάριο του 2014 σίγουρα τα κατάφεραν πολύ καλά από αυτή την άποψη.

Όπως αναφέρεται στην ανάλυση του BBC, ο Πιότρ Σελομόβσκι, Ρώσος φωτορεπόρτερ, ήταν εκεί όταν κατέφθασαν, έχοντας φτάσει στην Κριμαία μετά τη φυγή του φιλορώσου προέδρου Γιανουκόβιτς. Στις 24 Φεβρουαρίου είδε ντόπιους φιλορώσους ακτιβιστές να στήνουν ένα μικρό οδόφραγμα στην πλατεία μπροστά στη βουλή. «Άρχισαν να φτιάχνουν τσάι και να προσφέρουν ποτά. Σε κάποιους δημοσιογράφους, εμού περιλαμβανομένου, επετράπη να τραβήξουν φωτογραφίες και νομίζαμε ότι είχαμε τελειώσει για τη νύχτα».Έτσι νόμιζε, τουλάχιστον. Αλλά τις πρώτες πρωινές ώρες, στρατιωτικά φορτηγά χωρίς διακριτικά κατέφθασαν, γεμάτα με βαριά οπλισμένους άνδρες.


«Διέταξαν τους διαδηλωτές να πέσουν μπρούμυτα στο έδαφος – μέχρι που διαπίστωσαν ότι ανήκαν στην ίδια πλευρά». Μετά, τους έβαλαν να κουβαλήσουν πυρομαχικά στη βουλή. Ο Σελομόφσκι άκουσε την ιστορία το πρωί. «Οι ίδιοι δεν είχαν καταλάβει ακριβώς τι συνέβαινε».

Οι στρατιώτες που έφτασαν μέσα στη νύχτα, λες και κατέφθασαν με κάποιο είδους μαγείας, χωρίς διακριτικά στις χακί στολές τους, σύντομα κατονομάστηκαν «μικροί πράσινοι άνδρες» (ή, σε ελεύθερη απόδοση, «εξωγήινοι»).

«Ξέρουμε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν των ρωσικών ειδικών δυνάμεων. Αλλά ουδείς το έλεγε ανοιχτά τότε» προσθέτει ο Σελομόφσκι. 
Η άρνηση/διάψευση αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο της maskirovka. Σε συνέντευξη Τύπου εκείνες τις ημέρες ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν απέφυγε με χαρακτηριστική άνεση αμήχανες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προέρχονταν τα στρατεύματα. «Υπάρχουν πολλές στρατιωτικές στολές. Πάτε σε ένα μαγαζί, θα βρείτε μία» ήταν μια απάντησή του. Ερωτηθείς εάν επρόκειτο για Ρώσους στρατιώτες, ο πρόεδρος απάντησε ότι ήταν άνδρες από τοπικές πολιτοφυλακές- δυνάμεις αυτοάμυνας.


Λίγες εβδομάδες αργότερα, η ενσωμάτωση της Κριμαίας επικυρωνόταν από τη ρωσική βουλή. H maskirovka είχε εξυπηρετήσει τον σκοπό της, να κρατήσει τον εχθρό σε καθεστώς αβεβαιότητας- να τον αναγκάσει να μαντεύει αντί να γνωρίζει με σιγουριά. Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του BBC, ο στρατηγός Γκόρντον «Σκιπ» Ντέιβις, επικεφαλής επιχειρήσεων και πληροφοριών στο στρατιωτικό αρχηγείο του ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, αναγνωρίζει ότι αυτός και οι συνάδελφοί του χρειάστηκαν καιρό για να αντιληφθούν το μέγεθος και την έκταση των κινήσεων των στρατευμάτων, που «οι Ρώσοι αρνούνταν συνέχεια».

Μετά την Κριμαία, ακολούθησαν οι μάχες στην ανατολική Ουκρανία. Η επίσημη θέση είναι ότι δεν υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα ή «μικροί πράσινοι άνδρες» - μόνο εθελοντές πατριώτες που πηγαίνουν εκεί στις διακοπές τους.

Σύμφωνα με το BBC, τα στοιχεία που υποδεικνύουν την εμπλοκή της Μόσχας αυξάνονται, και μεταξύ αυτών είναι και ο αυξανόμενος αριθμός των Ρώσων στρατιωτών που σκοτώνονται σε μάχες. Επίσης, τον Αύγουστο είχαν εμφανιστεί στη ρωσική τηλεόραση εικόνες με νερό και παιδικές τροφές που φορτώνονταν σε φορτηγά τα οποία κατευθύνονταν προς την Ουκρανία. Η ρωσική κυβέρνηση έκανε λόγο για ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά πολλοί είναι καχύποπτοι, καθώς το ΝΑΤΟ έχει ήδη πολλές πληροφορίες σχετικά με ρωσικές μονάδες αεράμυνας και πυροβολικού που είχαν κινηθεί/ κινούνταν προς την Ουκρανία.

Ο στρατηγός Ντέιβις χαρακτήρισε το πρώτο κονβόι ως ένα «θαυμάσιο παράδειγμα» της maskirovka, επειδή προκάλεσε «θύελλα» στα ΜΜΕ. Τηλεοπτικά συνεργεία ακολούθησαν το κονβόι, προσπαθώντας να μάθουν τι ακριβώς κουβαλούσαν τα στρατιωτικά φορτηγά, που είχαν βαφτεί βιαστικά πράσινα. Επρόκειτο για «Δούρειους Ίππους»; Θα τα άφηναν να περάσουν οι ουκρανικές αρχές; «Εν τω μεταξύ, σε άλλα περάσματα που ελέγχονταν από τους Ρώσους και όχι τους Ουκρανούς, εξοπλισμός, προσωπικό και στρατεύματα περνούσαν στην ανατολική Ουκρανία» αναφέρει ο Ντέιβις.


Επίσης, στο δημοσίευμα του BBC γίνεται λόγος για συνεργασία από τα ρωσικά ΜΜΕ, με παράδειγμα μια είδηση (;) η οποία μεταδόθηκε από τηλεοπτικό σταθμό της Μόσχας, όπου αναφερόταν ότι ένα τρίχρονο αγόρι στο Σλοβιάνσκ (ανατολική Ουκρανία με ρωσόφωνο πληθυσμό) σταυρώθηκε επειδή μιλούσε ρωσικά. Οι ισχυρισμοί μιας γυναίκας που εμφανίζεται στο βίντεο και εξιστορεί το περιστατικό είναι σοκαριστικοί, ωστόσο στο δημοσίευμα του BBC αναφέρεται ότι υπάρχουν κάποια περίεργα στοιχεία στο ρεπορτάζ, όπως η αναφορά μιας πλατείας που δεν υπάρχει, καθώς και το ότι η γυναίκα εκείνη είχε ιστορικό ψευδών καταγγελιών στην αστυνομία.

Όπως εκτιμά ο Γιούργκεν Έρστερμ Μίλερ, συγγραφέας του «The Global Economy in Transition», σε άρθρο του στην Huffington Post, η χρήση της «παραδοσιακής» maskirovka στην Ουκρανία ήταν «εξαιρετικά επιδέξια», έως και ιδιοφυής. «Η μεγάλη πλειονότητα των χωρών ανά τον κόσμο δεν αντέδρασαν έντονα όταν προσάρτησε την Κριμαία, επειδή μια καλά ενορχηστρωμένη ρωσική επικοινωνιακή εκστρατεία τις έπεισε ότι υπήρχαν επιχειρήματα που αιτιολογούσαν μια τέτοια κίνηση» σημειώνει σχετικά.

huffingtonpost.gr






Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Ποιος ήταν ο Άγιος Βαλεντίνος

Η 14η Φεβρουαρίου είναι η μέρα που γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος και έχει καθιερωθεί ως η μέρα των ερωτευμένων, αφού σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο συγκεκριμένος άγιος είναι ο προστάτης των ζευγαριών. Ποιος ήταν όμως στην πραγματικότητα ο Άγιος Βαλεντίνος;

Καταρχάς, κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει είναι ότι η 14η Φεβρουαρίου, είναι στην πραγματικότητα η μέρα που πέθανε ο άγιος Βαλεντίνος στη Via Flaminia βόρεια της Ρώμης.

Λίγα είναι γνωστά για τον βίο του οσιομάρτυρα Βαλεντίνου, ενώ δεν έχει διευκρινιστεί αν πρόκειται για ένα πρόσωπο ή δύο διαφορετικούς άγιους με το ίδιο όνομα. Λόγω των συγκεχυμένων πληροφοριών, δεν αναφέρεται πουθενά στο ορθόδοξο εορτολόγιο και η ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν τον παραδέχτηκε, ενώ και η Καθολική εκκλησία υποβίβασε τη γιορτή του σε απλή τοπική εορτή.

Σύμφωνα με τον κυρίαρχο θρύλο, ο Βαλεντίνος, ήταν ιερωμένος που έζησε τον 3ο αιώνα και κρυφά από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο τον Γοτθικό (που βρισκόταν τότε στην εξουσία), πάντρευε ερωτευμένα ζευγάρια Χριστιανών και γενικά βοηθούσε τους Χριστιανούς, γεγονός που θεωρούνταν έγκλημα. Συνελήφθη για την πράξη του αυτή και φυλακίστηκε, ωστόσο ο αυτοκράτορας αρχικά αποφάσισε να του δώσει χάρη, μέχρι που ο Βαλεντίνος προσπάθησε να τον μυήσει στον Χριστιανισμό και ο αυτοκράτορας τον καταδίκασε σε θάνατο δια λιθοβολισμού. Ωστόσο ο Βαλεντίνος επέζησε από τον λιθοβολισμό κι έτσι τον αποκεφάλισαν έξω από την πύλη της Flaminia στις 14 Φεβρουαρίου του 169

Ένας άλλος θρύλος ωστόσο λέει ότι ο Βαλεντίνος ήταν πρώην επίσκοπος του Terni, μίας πόλης στην νότια Umbria (έτσι λεγόταν τότε η κεντρική Ιταλία) και βρισκόταν σε κατ' οίκον περιορισμό, όταν ο δικαστής Αστέριος, αμφισβητώντας την εγκυρότητα της Χριστιανικής θρησκείας τον έβαλε σε μία δοκιμασία. Του παρουσίασε την τυφλή θετή του κόρη και του είπε ότι αν την κάνει να βρει το φως της θα έχει ότι ζητήσει. Πράγματι εκείνος αποκατέστησε την όραση της κόρης και ο δικαστής ταπεινωμένος τον ρώτησε τι θέλει να κάνει. Ο Άγιος Βαλεντίνος του είπε να σπάσει μέσα σε τρεις μέρες όλα τα ειδωλολατρικά αγάλματα που έχει και στη συνέχεια να βαπτιστεί. Ο δικαστής το έκανε και στη συνέχεια βάπτισε και όλη του την οικογένεια, ωστόσο αυτή η μεταστροφή του μεγάλου δικαστή δεν άρεσε στον αυτοκράτορα Κλαύδιο, ο οποίος συνέλαβε τον Άγιο Βαλεντίνο και η κατάληξη και αυτού του θρύλου είναι ακριβώς η ίδια με του προηγούμενου.

Τη σημασία που έχει σήμερα η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου την απέκτησε τον 14ο αιώνα, όπου συνδέθηκε με την έννοια της ευγενούς αγάπης και την πρώτη γραπτή αναφορά του ως αγίου την συναντάμε το 1382 στο ποίημα Το Κοινοβούλιο των Πτηνών (Parlement of Foules) του Τζέφρι Τσόσερ.

Σήμερα η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου, είναι επίσημη εορτή στην Αγγλικανική Κοινωνία, καθώς και στην Λουθηρανική Εκκλησία. Στην περιοχή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ωστόσο, ο Άγιος Βαλεντίνος ο Πρεσβύτερος γιορτάζεται στις 6 Ιουλίου και ο Ιερομάρτυρος Άγιος Βαλεντίνος (Ο Επίσκοπος του Τerni), γιορτάζεται στις 30 Ιουλίου. Παρόλα αυτά, λόγω της γενικής ασάφειας του βίου του συγκεκριμένου Αγίου, έχει καθιερωθεί το όνομα Βαλεντίνος ή Βαλεντίνη να γιορτάζεται στις 14 Φεβρουαρίου, την επικρατέστερη ως ημέρα θανάτου του συγκεκριμένου αγίου και το διακοσμημένο με άνθη λείψανο του Αγίου Βαλεντίνου εκτίθεται στην βασιλική εκκλησία Saint Mary in Cosmedin στη Ρώμη.



iefimerida.gr 
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Τι σημαίνει να είσαι φορέας μιας ασθένειας

Ο όρος φορέας συγχέεται συχνά με τη λέξη πάσχων, όμως οι δύο έννοιες έχουν πολύ διαφορετική σημασία τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.

Ο όρος φορέας χρησιμοποιείται για να περιγράψει τόσο έναν ασυμπτωματικό φορέα κάποιας ασθένειας όσο και έναν γενετικό φορέα μιας ασθένειας.

Ο πάσχων θεωρείται εξ ορισμού φορέας, οπότε δεν υπάρχει ανάγκη διάκρισης του ασυμπτωματικού από τον συμπτωματικό φορέα.

Ασυμπτωματικός φορέας ονομάζεται ένα άτομο που έχει μολυνθεί από λοιμώδη (μεταδοτική) νόσο αλλά δεν εκδηλώνει τα τυπικά σημάδια και συμπτώματα αυτής της νόσου.

Γενετικός ή γονιδιακός φορέας ονομάζεται ένα άτομο που έχει κληρονομήσει από τους γονείς του κάποιο γενετικό γνώρισμα ή κάποια γονιδιακή μετάλλαξη, χωρίς να έχει εκδηλώσει σημάδια και συμπτώματα για μια ορισμένη νόσο.

Στον οργανισμό ενός ασυμπτωματικού φορέα εντοπίζεται κάποιος μολυσματικός παράγοντας (π.χ. ιός), χωρίς όμως να εκδηλώνονται εμφανή σημάδια και συγκεκριμένα συμπτώματα της νόσου.

Ένας φορέας μπορεί να λειτουργήσει ως πηγή/όχημα μετάδοσης του μολυσματικού παράγοντα, όταν πρόκειται για λοιμώδη νοσήματα.

Ο φορέας μπορεί να μεταδώσει το μολυσματικό παράγοντα:
- ακόμη κι αν η λοίμωξη δεν εκδηλωθεί ποτέ (υγιής ή ασυμπτωματικός φορέας)
- κατά την περίοδο επώασης του νοσήματος (από τη στιγμή της έκθεσης στο μολυσματικό παράγοντα έως ότου εμφανιστούν τα πρώτα συμπτώματα)
- κατά την περίοδο ανάρρωσης (όταν τα συμπτώματα αρχίζουν να υποχωρούν έως ότου εξαφανιστούν πλήρως)
- μετά την περίοδο ανάρρωσης για ασθένειες με διαπιστωμένη κλινική εκδήλωση

Σε κάθε περίπτωση, η μικροβιακή φορεία μπορεί να είναι σύντομη ή μακρά σε διάρκεια (παροδικός φορέας ή χρόνιος φορέας). Η διάκριση παροδικού-χρόνιου φορέα γίνεται με βάση τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Εάν ο μολυσματικός παράγοντας παραμένει στον οργανισμό για πάντα (βλ. ιός HIV) τότε ο φορέας χαρακτηρίζεται ως χρόνιος.

Όσον αφορά τους γενετικούς ή γονιδιακούς φορείς, πρόκειται για άτομα που έχουν κληρονομήσει από τον ένα γονέα τους κάποιο μεταλλαγμένο γονίδιο. Εάν το άτομο έχει κληρονομήσει και από τους δύο γονείς του μεταλλαγμένα γονίδια, εκδηλώνει την ασθένεια και θεωρείται πάσχων. Δύο γενετικοί φορείς μπορεί να κάνουν παιδί που θα πάσχει από την ασθένεια.


onmed.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Το Μαντείο της Δωδώνης και το μυστικό του

Το ιερό μαντείο της Δωδώνης κρύβει πολλά μυστικά. Μερικά από αυτά  έχουν αποκαλυφθεί και άλλα όχι.

Οι θνητοί  πήγαιναν να ζητήσουν χρησμό,  έπρεπε όμως  να είχαν νηστέψει τρεις μέρες, να είχαν καθαριστεί στην πηγή της Δωδώνης και να είχαν χαράξει την παράκλησή τους σε μια πλάκα από μόλυβδο.

Ταξιδεύοντας στην ιστορική Ήπειρο, δεκαοκτώ χιλιόμετρα απ’ τα Ιωάννινα, στους πρόποδες του βουνού Τόμαρος, θα δειτε  ότι βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλεως Δωδώνης.

Μέχρι το 1876 η τοποθεσία της Δωδώνης, της περίφημης για το μαντείο της, δεν ήταν γνωστή, γιατί οι Έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι και ιστοριογράφοι την τοποθετούσαν σε διάφορες περιοχές της Ηπείρου. Στη σημερινή θέση της νόμιζαν ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη της Πασσαρώνας, η πρωτεύουσα τη Μολοσσίας.

Ωστόσο, από τις ανασκαφές όμως που έγιναν εκεί, για πρώτη φορά στα 1878 από τον Κ. Καραπάνο, διαπιστώθηκε ότι σε εκείνη την τοποθεσία βρισκόταν η περίφημη Δωδώνη με το μαντείο της που ο Ηρόδοτος το θεωρεί το αρχαιότερο μαντείο της Ελλάδας!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλές γνώμες και υποθέσεις υπάρχουν για την προέλευση του ιστορικού ονόματος «Δωδώνη». Άλλοι νομίζουν ότι προέρχεται από το Δία, άλλοι από τη Δωδώνη, μια νύμφη του Ωκεανού, άλλοι από τον ποταμό Δώδωνα της Ηπείρου, άλλοι απ’ τη λέξη “Δωδώ” που σημαίνει “μπουμπουνητό” και άλλοι από το ρήμα δίδωμι, επειδή η πεδιάδα της Δωδώνης ήταν πλούσια και εύφορη.

Αναμφισβήτητο, όμως, είναι το γεγονός ότι η Δωδώνη έγινε γνωστή για το αρχαιότατο μαντείο της που αναφέρεται στον Όμηρο και στον Ηρόδοτο και είχε τεράστια φήμη και τιμόταν πολύ. Τόση ήταν η δόξα του ώστε και όταν ακόμα εμφανίστηκε το Μαντείο των Δελφών, το μαντείο της Δωδώνης δεν έχασε τίποτα απ’ τη φήμη του.

Βεβαίως, το ερώτημα για την έναρξη και την πρώιμη φάση της λατρείας στη Δωδώνη δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά, όμως, τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης πιστοποιούν τη συνεχή λατρεία στο χώρο ήδη από την εποχή του χαλκού!

Ελλοί Ή Σελλοί

Σύμφωνα με διάφορες γνώμες, το μαντείο χτίστηκε από τους Ελλούς ή Σελλούς, που απ’ αυτούς προήρθε το όνομα Ελλάδα. Πώς ιδρύθηκε, όμως, το μαντείο;

Για την ίδρυση του μαντείου υπάρχουν διάφορες παραδόσεις. Δυο τρυγόνια έφυγαν από την Αίγυπτο.
Το ένα από αυτά στάθηκε στην έρημο της Λιβύης, όπου χτίστηκε το μαντείο του Δία Άμμωνα, ενώ το άλλο ήρθε και κάθισε στη γέρικη βελανιδιά της Δωδώνης όπου ιδρύθηκε το Μαντείο της Δωδώνης κι εκεί όπου λατρευόταν ο Δίας και η γυναίκα του Διώνη.

Οι θνητοί που πήγαιναν να ζητήσουν χρησμό έπρεπε να είχαν νηστέψει τρεις μέρες, να είχαν καθαριστεί στην πηγή της Δωδώνης και να είχαν χαράξει την παράκλησή τους σε μια πλάκα από μόλυβδο.

Γιατί, όμως, όλα αυτά;

Είναι γνωστόν, ότι η Πυθία, καθισμένη κάτω από την ιερή βαλανιδιά, έδινε το χρησμό. Οι ιερείς, για να μαντέψουν το θέλημα του Δία, παρακολουθούσαν το πέταγμα των περιστεριών, το θρόϊσμα των φύλλων της “φηγού δρυός” καθώς και το χαλκείο. Το χαλκείο ήταν μια χάλκινη καμπάνα που χτυπούσε όταν από τον αέρα, κουνιόταν το μαστίγιο που κρατούσε ένα μικρό άγαλμα παιδιού.
Φώς Στο Σκοτάδι;

Η Δωδώνη, όπως είπαμε, ανήκει στα αρχαιότερα και σεβαστότερα μαντεία του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στον Όμηρο αναφέρεται δύο φορές: α) όταν ο Αχιλλεύς απευθύνεται στον Δωδωναίο Δία υπέρ του φίλου του Πατρόκλου {Ιλιάδα, Β 233) και β) όταν ο Οδυσσέας επισκέπτεται το μαντείο {Οδύσσεια, Ξ 327).

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο οποίος παραδίδει τον ιδρυτικό μύθο, η λατρεία έφθασε στη Δωδώνη από την Αίγυπτο, γιατί όπως πληροφορήθηκε από τους ιερείς του ναού του Άμμωνα Δία στις Θήβες της Αιγύπτου, οι Φοίνικες άρπαξαν από το ναό δύο ιέρειες και τη μία την πούλησαν στη Λιβύη, όπου ίδρυσε το μαντείο του Άμμωνα Δία, και την άλλη στην Ελλάδα, όπου ίδρυσε το ιερό του Δωδωναίου Δία στη Θεσπρωτία. Προσθέτει, όμως, ότι κατά την επίσκεψη του στη Δωδώνη, οι ιερείς και οι ιέρειες του ιερού, του αφηγήθηκαν ότι από τις Θήβες της Αιγύπτου έφυγαν δύο μαύρα περιστέρια και όχι ιέρειες. Εκείνο που ήρθε στην Ήπειρο κάθισε πάνω στη φηγό (βαλανιδιά) και με ανθρώπινη φωνή είπε ότι εκεί έπρεπε να ιδρύσουν μαντείο στον Δία!

Ναι, αλλά της τοπικής παράδοσης υπάρχουν πολλές ερμηνείες. Κατά τον ίδιο τον Ηρόδοτο, η ιέρεια των Θηβών, όταν ήλθε στη Δωδώνη, ίδρυσε το μαντείο και μόλις έμαθε ελληνικά, εξήγησε στους Δωδωναίους τη λειτουργία του.

Οι Δωδωναίοι τότε αποκάλεσαν τη γυναίκα «περιστέρα» (πελειάδα), γιατί μιλούσε ακατανόητα και έμοιαζε με πουλί, και «μέλαινα», γιατί ήταν Αιγύπτια.

Ο Στράβων. όμως, δίδει τελείως διαφορετική ερμηνεία. Κατ’ αυτόν, οι Μολοσσοί ονόμαζαν τις γριές γυναίκες πελίες και τους γέρους πελίους, όπως τα περιστέρια. Από την ομωνυμία αυτήν, προέκυψε η σύγχυση της τοπικής παράδοσης.

Αλλά και τα περιστέρια του Ηροδότου δεν είναι άσχετα, γιατί είναι το ιερό σύμβολο της Μεγάλης Θεάς, της θεάς Γης, που πρωτολατρεύτηκε στη Δωδώνη. Ήδη σε νόμισμα από τη Δωδώνη, που χρονολογείται στο 300 π.Χ., παριστάνεται η ιερή φηγός με τρία περιστέρια, σύμβολο της θεάς Γης.

Είναι η επιφάνεια της θεάς σε μορφή περιστεριού.

Άλλοι πάλι πιστεύουν, ότι η λατρεία του Δωδωναίου Δία και η ίδρυση του ιερού, προήλθε από πρωτόγονους που απέδωσαν θεία δύναμη στη φηγό. Σύμφωνα με ερμηνεία του Kern, για να αναφέρουμε μιαν από τις νεότερες ερμηνείες, θα λατρευόταν εδώ κατά την αρχαιότητα τοπικός θεός, που ταυτίστηκε με τον Πανελλήνιο Δία και ονομάστηκε Νάϊος.

Μήπως, λοιπόν, στο ιερό της Δωδώνης είχαμε μία προλείανση του εδάφους για την Έλευση του Ενός και Αληθινού Θεού στην ανθρωπότητα;

Τόμουροι Και Υποφήτες .

Χάριν της ιστορίας να πούμε, ότι, σύμφωνα με τον Όμηρο, στο μαντείο της Δωδώνης υπηρετούσαν από τους αρχαιότατους χρόνους, οι Τόμουροι ή Υποφήτες (Οδύσσεια, Β 403), που καλούνταν και Σελλοί ή Ελλοί, χωρίς το όνομα αυτό να σημαίνει μόνο τους ιερείς, αλλά και τους κατοίκους.

Βεβαίως όλα αυτά τα αναφέρουμε στον πρώτο τόμο της τριλογίας μας «Οι Προφητείες του Ελληνισμού» («Λάλον Ύδωρ»). Ωστόσο, όταν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ., καθιερώθηκε στο ιερό και η λατρεία της Διώνης, τότε προστέθηκαν και οι γυναίκες ιέρειες, που ονομάζονταν «πελείαι, ή πελειάδες, ή προφήτιδες» και οι οποίες αριθμητικά ήταν τρεις:
1) Προμένεια, 2) Τιμαρέτη και 3) Νικάνδρη. Έργο των ιερέων και ιερειών ήταν η εξήγηση των προφητικών σημείων της φηγού ή των προφητικών μέσων και η σύνταξη των σχετικών απαντήσεων.

Οι χρησμοί, στους παλαιότερους χρόνους, δίνονταν (Οδύσσεια, Ξ 327 και Τ 296 κ.ε.) από τον ψίθυρο των φύλλων της ιερής βαλανιδιάς!

Άλλος τρόπος μαντείας ήταν το πέταγμα και οι κρωγμοί των περιστεριών, που φώλιαζαν στη φηγό, ενώ στη μεθομηρική παράδοση, αναφέρεται και ο ήχος των λεβήτων με τους τρίποδες που περιστοίχιζαν το ιερό δέντρο, τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Αργότερα, όπως αναφέρει ο Στράβων (C, 329), ήταν το χαλκείο που αποτελείτο από δύο κιονίσκους.

Στον έναν υπήρχε χάλκινος λέβητας και στον άλλο χάλκινο άγαλμα παιδιού, που κρατούσε μαστίγιο με τρεις αλυσίδες, αναθημάτων Κερκυραίων. Το μαστίγιο αυτό εκινείτο από τον άνεμο, χτυπούσε στο λέβητα και προξενούσε ήχο, από τον οποίο χρησμοδοτούσαν οι ιερείς. Από δω προήλθαν και οι παροιμίες «Δωδωναίο χαλκείο» και «Κερκυραίων μάστιγξ», που λέγονται για τους φλύαρους ανθρώπους.

Οι ερωτήσεις χαράσσονταν στη μαλακή επιφάνεια των μολύβδινων ελασμάτων, που είχαν σχήμα ορθογώνιο ή ταινίας. Οι απαντήσεις δίνονταν συνήθως προφορικά και σπανιότερα ήταν γραμμένες στην άλλη πλευρά του ελάσματος, συνήθως με ένα ναι ή ένα όχι.

Ο Έλληνας αρχαιολόγος Κ. Καραπάνος είχε βρει 86 τέτοιες χρηστήριες επιγραφές, αλλά μετά τις ανασκαφές στην περιοχή ο αριθμός ανήλθε σε αρκετές εκατοντάδες.

Χαρακτηριστικό της λατρείας στη Δωδώνη είναι ότι ο Δίας είχε εδώ την επίγεια κατοικία του- ήταν ο Νάϊος θεός που κατοικούσε στη φηγό και στην ιερή οικία. Γύρω του κατοικούσαν οι προφήτες, οι Σελλοί, οι οποίοι κατά παλαιά θρησκευτική συνήθεια, δεν έπλεναν τα πόδια τους (ανιπτόποδες) και κοιμούνταν καταγής (χαμαιεύναι), για να βρίσκονται σε επαφή με τη γη, απ’ όπου αντλούσαν τη μαντική τους δύναμη.

Κάποια στιγμή, βεβαίως ήρθε και η παρακμή της Δωδώνης, που άρχισε στα 221 π.Χ., όταν ο στρατηγός Δωρίμαχος την κατάστρεψε, επειδή οι Ηπειρώτες είχαν συμμαχήσει με τους Μακεδόνες και τους Αχαιούς. Δεύτερη καταστροφή έπαθε η Δωδώνη στα 168 π.Χ. από το Ρωμαίο Αιμίλιο Παύλο και τελειωτικά πια καταστράφηκε στα χρόνια του μιθριδατικού πολέμου από τους στρατιώτες του Μιθριδάτη, του βασιλιά του Πόντου.



laimitomos.com
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Σε 100 δόσεις όλα τα χρέη του 2014 προς το Δημόσιο

Εκτός της νέας ρύθμισης θα μείνουν όσα χρέη βγήκαν ληξιπρόθεσμα μέσα στο 2015

Διευρύνεται η ρύθμιση με τις 100 δόσεις, ώστε να περιλάβει όλα τα χρέη που έμειναν απλήρωτα μέχρι 31 Δεκεμβρίου.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, εκτός της νέας ρύθμισης των 100 δόσεων θα μείνουν όσα χρέη βγήκαν ληξιπρόθεσμα μέσα στο 2015.

Συγκεκριμένα, από το υπουργείο Οικονομικών διευκρινίζουν ότι «στη σχεδιαζόμενη ρύθμιση που προωθείται από το υπουργείο Οικονομικών θα περιλαμβάνονται χρέη προς το Δημόσιο που έχουν λήξει στις 31-12-2014».

Από την προηγούμενη ρύθμιση που είναι ανοιχτή, εξαιρούνται όσα χρέη βγήκαν ληξιπρόθεσμα μετά την 1η Οκτωβρίου 2014.

Παράλληλα, το υπουργείο Οικονομικών δίνει διευκρινίσεις και για τα σημειώματα που συνεχίζουν να αποστέλλονται από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ), ενώ διαρκεί η υπαγωγή  στη ρύθμιση.

Η ανακοίνωση αναφέρει  ότι τα μηνύματα «προέρχονται από το αυτοματοποιημένο σύστημα, το οποίο στέλνει κάθε μήνα σημειώματα με πανομοιότυπο περιεχόμενο καθ' όλη τη διάρκεια της ρύθμισης των 100 δόσεων και για την αποστολή των οποίων δεν χρειάζεται και δεν δόθηκε οποιαδήποτε εντολή».




protothema.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Μέλος κανίβαλων Παπούα ο πλουσιότερος αγνοούμενος της γης !

Τον Νοέμβριο του 1961 ο Μάικλ Ροκφέλερ, γόνος τότε της πλουσιότερης και πιο ισχυρής οικογένειας των ΗΠΑ, ταξίδεψε στη Νέα Γουινέα για να μελετήσει τους ιθαγενείς και να συλλέξει υλικό με σκοπό να γυρίσει ντοκιμαντέρ. Στις 17 Νοεμβρίου το πλοίο στο οποίο επέβαινε ανατράπηκε λόγω τρικυμίας.

Δύο έφηβοι γηγενείς κολύμπησαν προς την ακτή για να καλέσουν σε βοήθεια. Ο Ροκφέλερ πέρασε τη νύχτα προσκολλημένος στο βυθισμένο σκάφος και ξεκίνησε για να φτάσει στη στεριά λέγοντας στη σύντροφό του «νομίζω ότι μπορώ να τα καταφέρω».

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του που γνωρίζουμε ότι είπε. Η σύντροφός του διασώθηκε την επόμενη μέρα, αλλά δεν τον είδε ποτέ ξανά.

Η οικογένειά του ξόδεψε μήνες και τεράστια ποσά για μάθει τι απέγινε ο Μάικλ, αλλά τα ίχνη του είχαν χαθεί. Στις έρευνες συμμετείχαν δεκάδες πλοία, αεροπλάνα και ελικόπτερα, ωστόσο το μεγαλύτερο κυνήγι που ξεκίνησε ποτέ στον νότιο Ειρηνικό δεν είχε αίσια έκβαση.

Η επίσημη εκδοχή που δόθηκε ήταν πως πνίγηκε ενώ προσπαθούσε να φτάσει στην ακτή όταν ανατράπηκε το πλοίο του, υπήρξε όμως και μια πολύ… σκληρότερη για τη μοίρα του νεαρού εκατομμυριούχου. Αυτή εκφράστηκε αναλυτικά μέσα από το βιβλίο του ανθρωπολόγου Καρλ Χόφμαν, που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2014.

Ο Χόφμαν ταξίδεψε δύο φορές στην Παπούα της Νέας Γουινέας και έζησε με τους ιθαγενείς, για να συγκεντρώσει τις πληροφορίες που χρειαζόταν. Το φριχτό «πόρισμά» του ήταν ότι οι ιθαγενείς κανίβαλοι τον σκότωσαν και τον έφαγαν για να εκδικηθούν τους λευκούς ύστερα από μια αιματηρή επίθεση στο χωριό τους.

Πλέον όμως, αυτό που θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια του 20ου αιώνα, παίρνει νέα τροπή. Το ντοκιμαντέρ του Φρέιζερ Ίστον, γιου του ηθοποιού Τσάρλτον Ίστον, φέρνει στο φως μια ταινία μικρού μήκους που ανακαλύφθηκε πρόσφατα και απεικονίζει έναν λευκό άνδρα ανάμεσα σε ιθαγενείς κοντά στο σημείο όπου εξαφανίστηκε ο Ροκφέλερ, το 1969.

Μήπως ο απόφοιτος του Χάρβαρντ δεν θανατώθηκε από τους ιθαγενείς, αλλά εντάχθηκε στη φυλή τους σε μια επιλογή απάρνησης του δυτικού πολιτισμού;

Το 1968, ο εκδότης του περιοδικού «New York» Μιλτ Μάσλιν ξεκίνησε πολύμηνη έρευνα και ανακάλυψε τον συνταξιούχο Ολλανδό ιεραπόστολο Κορνέλιους Βαν Κέσελ που ζούσε στην περιοχή όταν εξαφανίστηκε ο Μάικλ Ροκφέλερ.

Ο Βαν Κέσελ του είπε μια ασυνήθιστη ιστορία: μια εβδομάδα αφότου σταμάτησαν οι έρευνες, άκουσε φήμες από τις φυλές ότι ο Αμερικανός είχε συλληφθεί και δολοφονηθεί στην Παπούα σε αντίποινα για τον θάνατο πέντε ηγετών του χωριού από Ολλανδό αστυνομικό που φοβήθηκε για τη ζωή του.

Έπρεπε να πάρουν εκδίκηση, σκοτώνοντας έναν λευκό. Μια ομάδα περίπου 50 ανδρών της φυλής Otsjanep επέστρεφαν σπίτι τους όταν επιτέλους βρήκαν την ευκαιρία τους. Ένας λευκός εξαντλημένος και άοπλος άντρας κολυμπούσε προς τα κανό τους.

«Λέγεται ότι ένας από τους ιθαγενείς τον μαχαίρωσε θανάσιμα και τον μετέφεραν στην ακτή όπου τον… ψιλόκοψαν και τον έφαγαν», είχε πει ο Κέσελ στον Μάσλιν.

Ο ιεραπόστολος πρόσθεσε πως τα μέλη της φυλής παραδέχτηκαν πως τον είχαν σκοτώσει για λόγους εκδίκησης μετά την αιματηρή επιδρομή της αστυνομίας.

Οι Ολλανδοί αξιωματούχοι (η Νέα Γουινέα ήταν τότε υπό ολλανδική κατοχή) αμφισβήτησαν την ιστορία, χαρακτηρίζοντας αναξιόπιστους τους ιεραπόστολους. Τότε διέρρευσε μια ακόμα παράξενη ιστορία, που ήθελε τον Ροκφέλερ να κρατήθηκε ζωντανός ως λευκό είδωλο από φυλή που διέμενε κοντά στην ακτή.

Ο γιος ενός εξαιρετικά ισχυρού λευκού θα μπορούσε να γίνει ένα ισχυρό μαγικό τοτέμ για κάθε φυλή αν τους αποκάλυπτε ποιος ήταν, ανέφεραν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας, η οποία μοιάζει «γέφυρα» με τη σημερινή αποκάλυψη.

Η επίμαχη φωτογραφία που προβάλλεται στο ντοκιμαντέρ είχε τραβηχτεί από τον απεσταλμένο του Μάσλιν, φωτογράφο Μάλκομ Κιρκ. Έμεινε για 40 χρόνια ξεχασμένη σε μια αμερικανική αποθήκη μέχρι που την ανακάλυψε ο Φρέιζερ Ίστον!

Το ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Search For Michael Rockefeller» βασίζεται στο βιβλίο του Μάσλιν σχετικά με την εξαφάνιση του 23χρονου γόνου.

Δεν είναι σαφές για ποιο λόγο έμεινε για τόσα χρόνια κρυφό ένα τέτοιο στοιχείο, πιστεύεται ωστόσο ότι ο Μάσλιν – ο οποίος πέθανε το 2004 - αισθανόταν ότι δεν είχε επαρκές υλικό για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ.

«Αυτό το πλάνο του ανοιχτόδερμου γενειοφόρου σε ένα κανό με γυμνούς πολεμιστές Asmat φέρνει περισσότερα ερωτήματα από αυτά που απαντά. Η ομοιότητά του με τον Μάικλ Ροκφέλερ είναι προφανής», σημειώνει μεταξύ άλλων ο Ίστον στο ντοκιμαντέρ του.

Κανείς δεν μπορεί φυσικά να αποδομήσει τον ισχυρισμό του, αφού δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο ώστε να υποδείξει ποιος είναι αυτός ο λευκός άνδρας αν δεν είναι ο Ροκφέλερ. Στην πραγματικότητα όμως η ταυτότητα του θα μπορούσε να κρύβει πίσω της μια άλλη αλλόκοτη ιστορία…


http://offsite.com.cy/
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Πώς αυτός ο 23χρονος βγάζει 500.000 δολάρια το χρόνο... τουιτάροντας !

Όταν ο Κρις Σάντσεζ έγινε μέλος του twitter το 2009 δεν περίμενε σε καμία περίπτωση αυτό που θα συνέβαινε στη συνέχεια.

«Έκανα Twitter γιατί ήθελα να ακολουθήσω την Britney Spears» ομολόγησε ο 23χρονος σήμερα Σάντεζ στο Business Insider.

«Είμαι μεγάλος θαυμαστής της» πρόσθεσε.

Τότε συνειδητοποίησε πως δεν είχε να κάνει κάποιο tweet σχετικά με την καθημερινή του ζωή και έτσι άρχισε να μοιράζεται με τους διαδικτυακούς του φίλους τυχαία γεγονότα.

Όπως αποδείχτηκε όμως στη συνέχεια, ο ίδιος είχε ταλέντο σε αυτό. Από τις 24/7 του 2011 άρχισε σε ανεβάζει tweets κάθε 15 λεπτά.

Και κάπως έτσι, δημιούργησε το UberFacts.

Το 2012 χτύπησε 200.000 οπαδούς, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων μεγάλων ονομάτων, όπως η Paris Hilton και η Khloe Kardashian. Ενώ δεν άργησε να έρθει και η πρώτη διαφήμιση.

«Με βοήθησαν να δω πώς θα μπορούσα να βγάλω χρήματα από το UberFacts, δημιουργώντας μια γκαλερί και ανεβάζοντας tweets» δήλωσε ο Κρις Σάντσεζ.

«Έβγαζα 600 με 800 δολάρια την εβδομάδα και δεν μπορούσα να το πιστέψω» πρόσθεσε ενώ πλέον από το UberFacts βγάζει 500.000 δολάρια ετησίως.

Σήμερα, ο λογαριασμός του Σάντεζ στο Twitter έχει 9,4 εκατ. οπαδούς. Στο facebooκ έχει περίπου 1.270.000 και ο λογαριασμός του στο Instagram περισσότερους από 468.000 οπαδούς.

Πρόσφατα ο Σάντσεζ λάνσαρε την εφαρμογή UberFacts app, η οποία αναμένει να του αποφέρει έσοδα 60.000 δολάρια την εβδομάδα. Η εφαρμογή επιτρέπει στους χρήστες να κάνουν like και να σχολιάζουν τα γεγονότα και να τα μοιράζονται με τους φίλους τους.

Μάλιστα προσέλαβε και δύο άτομα για να τον βοηθάνε στην αναζήτηση διαφόρων γεγονότων και tweets.

Ο Σάντεζ τουιτάρει κάθε μέρα ωστόσο, στόχος του είναι να ασχοληθεί με την τηλεοπτική παραγωγή ή να γράψει ένα βιβλίο, αν και προς το παρόν προωθεί το προϊόν του.



newmoney.gr




Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Η Ψυχολογία του Οχλου κι ο ρόλος των Δημαγωγών

Ο ρόλος του λαού στάθηκε ο ίδιος σ” όλες τις επαναστάσεις. Δεν είναι ποτέ ο λαός εκείνος, που συλλαμβάνει την ιδέα των επαναστάσεων, ούτε εκείνος που τις καθοδηγεί. Η δράση του κατευθύνεται από τους δημαγωγούς. Μόνον όταν τα άμεσα συμφέροντά του βλάπτονται, βλέπει κανείς, τμήματα του λαού να επαναστατούν αυθόρμητα. Ένα κίνημα επίσης εντοπισμένο αποτελεί μια απλή στάση.

Η επανάσταση είναι εύκολη, όταν οι δημαγωγοί εξασκούν μεγάλη επιρροή στον λαό. Οι νέες όμως ιδέες διεισδύουν στις λαϊκές μάζες με μια εξαιρετική βραδύτητα. Ο λαός αποδέχεται γενικά μια επανάσταση χωρίς να γνωρίζει το γιατί, και όταν τυχαία φθάσει στο σημείο να το αντιληφθεί, η επανάσταση έχει πια τελειώσει από πολύ καιρό.

Ο λαός κάνει μια επανάσταση, γιατί σπρώχνεται να την κάνει, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνει και πολλά πράγματα από τις ιδέες των δημαγωγών του, τις εξηγεί με τον τρόπο του κι ο τρόπος αυτός δεν μοιάζει καθόλου με τον τρόπο των αληθινών πρωτεργατών του κινήματος. Η Γαλλική Επανάσταση παρέχει σ’ αυτό το σημείο ένα εκπληκτικό παράδειγμα.

Η Επανάσταση του 1789 είχε σαν πραγματικό σκοπό ν’ αντικαταστήσει την εξουσία των ευγενών με την εξουσία της αστικής τάξεως, δηλαδή ν’ αντικαταστήσει μια παλιά ομάδα εκλεκτών, που είχαν γίνει ανίκανοι, με μια νέα ομάδα εκλεκτών, που ήταν ικανοί. Στην πρώτη αυτή φάση της Γαλλικής Επαναστάσεως πολύ λίγο έμπαινε ζήτημα για τον λαό. Είχε βέβαια διακηρυχθεί η λαϊκή κυριαρχία, αλλά μεταφραζόταν μόνο με το δικαίωμα να εκλέγει τους αντιπροσώπους του.

Ο λαός εντελώς αμόρφωτος, μη ελπίζοντας, όπως η αστική τάξη, ν’ ανεβεί τις βαθμίδες της κοινωνικής κλίμακας, μη νοιώθοντας διόλου τον εαυτό του ισότιμο με τους ευγενείς και μη φιλοδοξώντας να το πετύχει, είχε βλέψεις και συμφέροντα πολύ διαφορετικά από τα συμφέροντα των ανεπτυγμένων τάξεων της κοινωνίας. Οι αγώνες της Εθνοσυνελεύσεως με τη βασιλική εξουσία οδήγησαν στην ανάμιξη του λαού σ’ αυτή την πάλη. Η ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού μετέβαλε πολύ γρήγορα την αστική επανάσταση σε λαϊκή.

Όταν μια ιδέα δεν έχει δύναμη και δεν επενεργεί παρά με την προϋπόθεση ότι θα ‘χει σαν στήριγμα μια συναισθηματική και μυστικιστική βάση, στην περίπτωση αυτή οι θεωρητικές αντιλήψεις της αστικής τάξεως, για ν” ασκήσουν επίδραση πάνω στον λαό, θα “πρεπε να μεταμορφωθούν σε μια καινούργια ξεκάθαρη πίστη, που να πηγάζει από ολοφάνερα πρακτικά συμφέροντα.

Η μεταμόρφωση αυτή έγινε πολύ γρήγορα, όταν ο λαός άκουσε τους ανθρώπους εκείνους, που τους θεωρούσε σαν κυβερνήτες του, να τον διαβεβαιώνουν, ότι ήταν ίσος με τους παλιούς αφέντες του. Θεώρησε τότε τον εαυτό του θύμα κι άρχισε να λεηλατεί, να πυρπολεί, να σφάζει, νομίζοντας ότι εξασκεί κάποιο δικαίωμα.

Η μεγάλη δύναμη των επαναστατικών αρχών κατέληξε γρήγορα στο να δώσει ελεύθερη διέξοδο στα ένστικτα της πρωτόγονης βαρβαρότητας, που χαλιναγωγούνταν ως τότε από τους πανάρχαιους απαγορευτικούς φραγμούς του κοινωνικού περιβάλλοντος, από την παράδοση και τους νόμους.

Τα πλήθη σπάζοντας κάθε μέρα όλους τους κοινωνικούς φραγμούς, που τα συγκρατούσαν, είχαν την εντύπωση πως αποκτούσαν μια απεριόριστη εξουσία και δοκίμαζαν τη χαρά να βλέπουν τους παλιούς αφέντες τους να αφανίζονται και να απογυμνώνονται. Μιας κι ο λαός έγινε αφέντης, μπορούσε να μην επιτρέψει τα πάντα στον εαυτό του;

Το έμβλημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», αληθινή εκδήλωση πίστης και ελπίδας στα πρώτα βήματα της Γαλλικής Επαναστάσεως, δεν χρησιμεύει τώρα πια παρά για να καλύψει με μια νόμιμη δικαιολογία τα αισθήματα πλεονεξίας, ζηλοφθονίας και μίσους για κάθε ανώτερο, δηλαδή τα αληθινά κίνητρα των όχλων, που καμμιά πειθαρχία δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Επανάσταση μέσα σε τόσο λίγο χρόνο κατέληξε στην αταξία, στις βιαιότητες και στην αναρχία.

Απ’ τη στιγμή που η Γαλλική Επανάσταση πέρασε απ’ τα χέρια της αστικής τάξεως στα λαϊκά στρώματα, έπαψε να κυριαρχεί ο ορθός λόγος πάνω στο ένστικτο και, αντίθετα, κατεβλήθη η προσπάθεια να κυριαρχήσει το ένστικτο πάνω στον ορθό λόγο. Ο νόμιμος αυτός θρίαμβος των αταβιστικών ενστίκτων ήταν τρομερός. Κάθε κοινωνική προσπάθεια-προσπάθεια απαραίτητη σε κάθε κοινωνία για να της επιτρέψει να υφίσταται— έτεινε σταθερά στο να χαλιναγωγήσει, χάρις στη δύναμη των παραδόσεων, των εθίμων και των κανόνων, ορισμένα φυσικά ένστικτα, που κληροδοτήθηκαν στον άνθρωπο από την πρωτόγονη ζωώδη κατάστασή του.

Είναι εύκολο να δαμάσουμε τα ένστικτα αυτά -κι ένας λαός είναι τόσο περισσότερο πολιτισμένος, όσο περισσότερο τα εξουσιάζει- αλλά δεν μπορούμε να τα εξαλείψουμε. Η επίδραση διαφόρων παρορμήσεων τα κάνει να ξαναπαρουσιάζονται εύκολα. Γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι τόσο επικίνδυνη η αποχαλίνωση των λαϊκών παθών. Ο χείμαρρος, που βγαίνει έξω από την κοίτη του, δεν ξαναγυρνάει σ” αυτήν πριν να σπείρει την καταστροφή. «Δυστυχία σ” εκείνον που θα ξεσηκώσει τις λαϊκές μάζες», έλεγε ο φιλόσοφος Ριβαρόλ, από την αρχή της Γαλλικής Επαναστάσεως. «Δεν είναι δυνατόν με κανέναν τρόπο να διαφωτιστεί ο όχλος».

Οι νόμοι της ψυχολογίας των όχλων, δείχνουν ότι ο λαός δεν ενεργεί ποτέ χωρίς δημαγωγούς και ότι αν λάβει κάποτε σημαντικό μέρος στις επαναστάσεις ακολουθώντας και οδηγώντας ως τα άκρα τις παρορμήσεις, που δέχτηκε, δεν διευθύνει ποτέ τα κινήματα, που εκτελεί. Σ’ όλες τις πολιτικές επαναστάσεις συναντά κανείς τη δράση των δημαγωγών. Οι δημαγωγοί δε δημιουργούν τις ιδέες, που χρησιμεύουν σαν στήριγμα στις επαναστάσεις, αλλά τις χρησιμοποιούν σαν μέσα δράσεως.

Ιδέες, δημαγωγοί, στρατοί και όχλοι αποτελούν τέσσερα στοιχεία, που το καθένα έχει τον δικό του ρόλο σ” όλες τις επαναστάσεις. Ο όχλος, που ξεσηκώνεται από τους δημαγωγούς, ενεργεί κυρίως σαν μάζα. Η δράση του μπορεί να παραβληθεί με τη δράση μιας οβίδας, που τρυπάει έναν θώρακα, με την ενέργεια μιας δύναμης, που δεν δημιούργησε. Ο όχλος σπανίως αντιλαμβάνεται κάτι απ” τις επαναστάσεις, που συντελέστηκαν με τη βοήθειά του. Ακολουθεί υπάκουα τους δημαγωγούς, χωρίς καν να προσπαθεί να μαντέψει τι επιθυμούν να γίνει…

Ο φόβος της τιμωρίας εμποδίζει πολλούς απ” αυτούς που αποτελούν τον όχλο να εγκληματίσουν σε ομαλές περιστάσεις· εγκληματούν όμως μόλις μπορέσουν, χωρίς κίνδυνο, ν” αφήσουν αχαλιναγώγητα τα κακά τους ένστικτα. Σ” αυτόν τον ολέθριο συρφετό, οφείλονται οι σφαγές, που βούτηξαν στο αίμα όλες τις επαναστάσεις. Γιατί, ο όχλος ήταν εκείνος που, με την καθοδήγηση των δημαγωγών, πλημμύριζε αδιάκοπα τις μεγάλες επαναστατικές συνελεύσεις. Τα άτακτα αυτά πλήθη, δεν είχαν άλλο ιδανικό παρά να σφάζουν, να λεηλατούν, να πυρπολούν. Η αδιαφορία τους για τις θεωρίες και τις αρχές ήταν πλήρης.

Στα στοιχεία, που στρατολογούνται από τα πιο χαμηλά στρώματα του λαού, έρχεται να προστεθεί, εξ αιτίας της μεταδοτικότητος, ένα πλήθος άεργοι κι αδιάφοροι, που παρασύρονται απ” το κίνημα. Φωνασκούν, γιατί ο καθένας φωνασκεί και επαναστατούν, γιατί ο καθένας επαναστατεί, χωρίς να ‘χουν άλλωστε την πιο παραμικρή ιδέα για την αιτία, για την οποία φωνασκούν και στασιάζουν οι άλλοι. Η υποβολή του κοινωνικού περιβάλλοντος τα κυβερνάει εντελώς και τ” αναγκάζει να δρουν.

Οι θορυβώδεις και κακοποιοί αυτοί όχλοι, πυρήνας όλων των επαναστάσεων, απ’ την αρχαιότητα ως την εποχή μας, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν οι ψευτορήτορες. Γι’ αυτούς, ο όχλος είναι ο κυρίαρχος λαός. Στην πραγματικότητα, ο κυρίαρχος λαός αποτελείται προπάντων απ’ το χυδαίο όχλο για τον όποιον έλεγε ο Θιέρσος:

«Απ” τον καιρό που ο Τάκιτος τον είδε να χειροκροτεί τα εγκλήματα των αυτοκρατόρων, ο χυδαίος όχλος δεν άλλαξε. Οι βάρβαροι αυτοί, που πληθαίνουν μέσα στα σπλάγχνα της κοινωνίας, είναι πάντα έτοιμοι να την ρυπάνουν με όλα τα εγκλήματα, ν’ ακολουθήσουν κάθε εξουσία κι έτσι ν” ατιμάσουν όλες τις αιτίες μιας επαναστάσεως…».

Πλάι στις καταστροφικές ορδές, που ο ρόλος τους είναι πρωταρχικός στις επαναστάσεις, βρίσκεται η μάζα του πραγματικού λαού, που δεν ζητάει τίποτε άλλο παρά να εργαστεί. Ωφελείται μερικές φορές απ” τις επαναστάσεις, αλλά δεν σκέπτεται ποτέ να τις υποκινήσει. Οι θεωρητικοί της επαναστάσεως, πολύ λίγο τον γνωρίζουν και δυσπιστούν σ” αυτόν, επειδή διαισθάνονται καλά, ότι κατά βάθος είναι συντηρητικός και προσηλωμένος στις παραδόσεις.

Σταθερός πυρήνας αντιστάσεως μιας χώρας, έχει συνοχή και δύναμη. Εξαιρετικά πειθήνιος από φόβο, παρασυρόμενος εύκολα απ” τους δημαγωγούς, αφήνεται για μια στιγμή να οδηγηθεί, κάτω από την επίδρασή τους, σ” όλες τις υπερβολές, αλλά το προγονικό βάρος της φυλής θα υπερισχύσει αμέσως και γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο κουράζεται γρήγορα από τις επαναστάσεις. Η ψυχή του, που είναι προσηλωμένη στις παραδόσεις, τον παρακινεί να ορθωθεί γρήγορα ενάντια στην αναρχία, όταν αυτή ογκώνεται πολύ.

Αναζητάει τότε τον αρχηγό, που θα ξαναφέρει την τάξη. Ο λαός αυτός, ο υποτακτικός και ήσυχος, δεν έχει φυσικά υψηλές ή πολυσύνθετες πολιτικές αντιλήψεις. Το ιδεώδες της πολιτικής διακυβερνήσεως που επιδιώκει, πάντα απλό, πλησιάζει πολύ προς τη δικτατορία. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, από την εποχή των ελληνικών δημοκρατιών ως τις μέρες μας, η μορφή αυτή της διακυβερνήσεως έρχεται σαν σταθερό επακόλουθο της αναρχίας.

Οι κοινωνίες όλων των εποχών περιλαμβάνουν πάντοτε έναν ορισμένο αριθμό ανήσυχων πνευμάτων, ασταθών και δυσαρεστημένων, που είναι έτοιμα να επαναστατήσουν ενάντια σ” οποιαδήποτε καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Δρουν από απλή μόνο κλίση προς την ανταρσία, κι αν κάποια μαγική δύναμη πραγματοποιούσε χωρίς κανέναν περιορισμό τις επιθυμίες τους, πάλι θα επαναστατούσαν.

Η ειδική αυτή νοοτροπία προέρχεται συχνά απ” την εσφαλμένη προσαρμογή του ατόμου στο περιβάλλον του, ή από υπερβολικό μυστικισμό, μπορεί όμως να είναι και ζήτημα ιδιοσυγκρασίας ή να προέρχεται από παθολογικές διαταραχές.

Η ανάγκη της εξεγέρσεως παρουσιάζει πολλούς και διαφόρους βαθμούς εντάσεως: Από την απλή δυσαρέσκεια, που εκφράζεται μόνο με λόγια ενάντια στους ανθρώπους και στα πράγματα, ως την ανάγκη της καταστροφής τους. Μερικές φορές, το άτομο στρέφει ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του την επαναστατική ορμή, που δεν μπορεί να την διοχετεύσει αλλιώς… Οι αιώνιοι αυτοί επαναστάτες, ρέπουν γενικά προς την υποβολή και η μυστικιστική ψυχή τους είναι κυριευμένη, από έμμονες ιδέες.

Παρά την φανερή ενεργητικότητα, που χαρακτηρίζει τις πράξεις τους, έχουν χαρακτήρα αδύναμο και είναι ανίκανοι να αυτοκυριαρχηθούν, ώστε ν” αντισταθούν στις παρορμήσεις που τους κυβερνούν. Το μυστικιστικό πνεύμα, απ” το όποιο εμπνέονται, τους παρέχει προφάσεις για τις βιαιότητες τους και τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους σαν μεγάλους μεταρρυθμιστές.

Σε ομαλή κατάσταση, οι επαναστάτες, που κάθε κοινωνία κλείνει μέσα της, συγκρατούνται απ” τους νόμους και το κοινωνικό περιβάλλον, με μια λέξη απ” όλους τους κοινωνικούς καταναγκασμούς, κι έτσι δεν ασκούν καμμιά επίδραση. Μόλις όμως εκδηλωθούν περίοδοι ταραχών, οι κοινωνικοί αυτοί καταναγκασμοί εξασθενούν και οι επαναστάτες μπορούν να δώσουν ελεύθερη διέξοδο στα ένστικτά τους. Τότε γίνονται οι φημισμένοι δημαγωγοί των κινημάτων.

Λίγο τους ενδιαφέρει η αιτία και ο σκοπός της επαναστάσεως· αυτοί θα πεθάνουν χωρίς να νοιαστούν πως θ” αποκτήσουν την κόκκινη ή την λευκή σημαία, ή πως θα πετύχουν την απελευθέρωση κάποιας χώρας, που αόριστα μόνον άκουσαν να μιλάνε γι” αυτήν.

Το επαναστατικό πνεύμα δεν σπρώχνεται πάντα σε ακρότητες, που το καθιστούν επικίνδυνο. Μπορεί ν’ αποβεί πηγή προόδου, όταν προέρχεται, όχι από συναισθηματικά και μυστικιστικά κίνητρα, αλλά από διανοητική βάση. Έτσι, χάρις στο τόσο ανεξάρτητα πνεύματα, που γίνονται διανοητικώς επαναστατικά, κατορθώνει ένας πολιτισμός να απαλλαγεί απ” τον ζυγό των παραδόσεων και της συνήθειας, όταν ο ζυγός αυτός γίνεται αβάσταχτος.

Οι επιστήμες, οι τέχνες, η βιομηχανία προόδευσαν προπάντων χάρις στα πνεύματα αυτά. Ο Γαλιλαίος, ο Λαβουαζιέ, ο Ντάρβιν, o Παστέρ, ήταν επαναστάτες. Αν δεν είναι αναγκαίο σ’ έναν λαό να ‘ χει πολλές τέτοιες μεγαλοφυίες, του είναι όμως απαραίτητο να ‘ χει μερικές. Χωρίς αυτές ο άνθρωπος θα κατοικούσε ακόμη στα πρωτόγονα σπήλαια.

Η επαναστατική τόλμη, που ανοίγει τον δρόμο στις ανακαλύψεις, έχει ανάγκη από πολύ σπάνιες διανοητικές ικανότητες. Απαιτεί κυρίως μια ανεξαρτησία πνεύματος αρκετή για να ξεφεύγει απ” την επίδραση των κοινών αντιλήψεων και μια κρίση που να επιτρέπει να αντιλαμβάνεται, κάτω απ” τις επιφανειακές αναλογίες, την πραγματικότητα που κρύβεται. Η μορφή αυτή του επαναστατικού πνεύματος είναι δημιουργική, ενώ αυτή, που εξετάσαμε παραπάνω, είναι καταστροφική.

Η επαναστατική νοοτροπία θα μπορούσε, λοιπόν, να συγκριθεί μ” ορισμένες ψυχολογικές καταστάσεις, χρήσιμες στη ζωή του ατόμου, οι οποίες όμως, στην υπερβολή τους, παίρνουν κάποια παθολογική μορφή πάντοτε βλαβερή.

Όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες σέρνουν μοιραία ξοπίσω τους ένα κατακάθι εκφυλισμένων κι απροσάρμοστων στο κοινωνικά περιβάλλον, που έχουν προσβληθεί από κάθε λογής κακές τάσεις. Απατεώνες, ζητιάνοι, κατάδικοι, κλέφτες, δολοφόνοι, εξαθλιωμένοι, που ζουν χωρίς να φροντίζουν για την άλλη μέρα, αποτελούν τον εγκληματικό συρφετό των μεγάλων πόλεων. Στις ομαλές περιόδους τα φυράματα αυτά του πολιτισμού συγκρατούνται σχεδόν απ” την αστυνομία.

Κατά τη διάρκεια όμως των επαναστάσεων, επειδή τίποτα δεν τα συγκρατεί πια, αφήνουν αχαλίνωτα τα εγκληματικά και αρπακτικά τους ένστικτα. Σ’ αυτό το κοινωνικό κατακάθι, οι επαναστάτες όλων των εποχών, είναι βέβαιοι ότι θα βρουν στρατιώτες. Άπληστοι μόνο για λεηλασίες και σφαγές, λίγο ενδιαφέρονται για την υπόθεση, που ο κόσμος νομίζει ότι υπερασπίζουν…

Οι επαναστάσεις, οποιεσδήποτε κι αν είναι οι αφετηρίες τους, δεν επιφέρουν όλα τα αποτελέσματα τους παρά αφού διεισδύσουν στην ψυχή των λαών. Οι επαναστάσεις λοιπόν είναι συνέπεια της ψυχολογίας των όχλων.




terrapapers.com
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...