Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

«Αποκλειστική» παρέλαση χωρίς τους Έλληνες πολίτες


Είναι τραγική η εικόνα της «αποκλειστικής» παρέλασης με την παρουσία κάποιων δημοσιογράφων για να απαθανατίσουν τις σκηνές...

Με την κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Μνημείο του 'Αγνωστου Στρατιώτη, η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, στο Σύνταγμα.

Στην στρατιωτική παρέλαση, έλαβαν μέρος ανάπηροι πολέμου, τμήμα του ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, τμήμα Ευζώνων, πεζοφόρα τμήματα του Στρατού Ξηράς, των Ειδικών Δυνάμεων, του Πολεμικού Ναυτικού και της Αεροπορίας.

Επίσης, συμμετείχαν τμήματα της Αστυνομίας, της Σχολής Αξιωματικών και της Σχολής Αστυφυλακών, του Λιμενικού Σώματος και της Ελληνικής Ακτοφυλακής, Λιμενοφυλάκων, τμήματος Υποβρυχίων Αποστολών, διασώστες ελικοπτέρων.

Η παρέλαση έκλεισε με πεζοπόρα τμήματα του Πυροσβεστικού Σώματος.

Δυστυχώς στη μεγάλη παρέλαση, δεν έλαβε μέρος ο Ελληνικός Λαός, αφού η Αστυνομία είχε αποκλείσει τους γύρω χώρους υπό το φόβο των επεισοδίων.

Τα μέτρα της αστυνομίας πριν και κατά της διάρκεια της παρέλασης ήταν δρακόντεια. Ωστόσο, επί της οδού Φιλελλήνων είχαν συγκεντρωθεί περίπου 40 άτομα της οργάνωσης "Σπίθα", ο οποίοι διαμαρτύρονταν για τις εξελίξεις στην Κύπρο.



epikaira.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Υπ.Οικ.: Θα πληρώσετε και φέτος χαράτσι …αλλά θα είναι πιο «απαλό»


Το «χαράτσι» ήταν ο ατιμωτικός κεφαλικός φόρος ο οποίος επιβλήθηκε από τους πρώτους κιόλας χρόνους της σκλαβιάς των Ελλήνων από τους Οθωμανούς.

Ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του, όπως επίσης επιβλήθηκε σε κάθε είδους εμπόρευμα και περιουσία. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή.

Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε «χαράτσι». Η απόδειξη ήταν χάρτινη και ανέφερε: «ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του»... Έτσι και σήμερα ο Γιάννης Στουρνάρας μας λέει πως αν πληρώσουμε το χαράτσι του, θα μπορούμε να έχουμε δικό μας όχι το κεφάλι, αλλά την στέγη πάνω από αυτό για τουλάχιστον έναν ακόμη χρόνο!

Αυτή η μικρή ιστορική αναφορά γίνεται περισσότερο για τους αδαείς που ακούμε κατά καιρούς, ότι επί τουρκοκρατίας ο Έλληνας ζούσε τρισευτυχισμένος, όπως καλή ώρα και οι ίδιοι αδαείς μας λένε, ότι επίσης ο Έλληνας ζει τρισευτυχισμένος, αφού είναι μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής «οικογένειας» όπως άλλοτε ήταν μέρος της μεγάλης Οθωμανικής «οικογένειας»!

Τι προβλέπει το χαράτσι

Από 2 έως και 6 φόρους συνολικού ύψους 6,7 δισ. ευρώ θα κληθούν να πληρώσουν φέτος περίπου 5 εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων μετά τη συμφωνία του υπουργείου Οικονομικών με την τρόικα να διατηρηθεί για ένα ακόμη έτος το «χαράτσι». Η διατήρηση συνεπάγεται τη διατήρηση του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας ο οποίος θα επιβληθεί σε όσους κατείχαν την 01-01-2013 οικόπεδα αξίας άνω των 200.000 ευρώ.

Ο υπουργός Οικονομικών δηλώνει, ότι ο νέος φόρος θα είναι ηπιότερος καθώς προβλέπει μείωση των συντελεστών με όφελος κυρίως για τους μικροϊδιοκτήτες. Ειδικότερα, βάσει των μέχρι σήμερα στοιχείων ο φόρος θα επιβληθεί στη συνολική αξία της περιουσία των Ελλήνων που εκτιμάται με βάση τις σημερινές αντικειμενικές τιμές σε 1,3 τρισ. ευρώ ενώ η επιβολή του ενιαίου φόρου θα επιβληθεί με προοδευτική κλίμακα και θα έχει συντελεστές από 0,1% ως 1,5% και η μέση επιβάρυνση θα διαμορφωθεί στο 0,15% επί της συνολικής ακίνητης περιουσίας των Ελλήνων.

Κερδισμένα είναι τα ζευγάρια με κοινή ακίνητη περιουσία, που δεν ξεπερνά τα 100.000 ευρώ, καθώς, λόγω του ατομικού αφορολογήτου (50.000 ευρώ + 50.000 ευρώ), θα εξαιρεθούν από τον φόρο.

Δηλαδή ακίνητο επιφάνειας 100 τ.μ. σε περιοχή με τιμή ζώνης 1.001-1.500 ευρώ, παλαιότητας έως 15-19 έτη, πληρώνει σήμερα χαράτσι 550 ευρώ.

Με τον ενιαίο φόρο θα πληρώνει περίπου 50 με 80 ευρώ. Ωστόσο, οι μεγάλοι «χαμένοι» θα είναι οι ιδιοκτήτες αναξιοποίητων ακίνητων οι οποίοι σήμερα απαλλάσσονται,, από το ειδικό τέλος ακινήτων που εισπράττει η ΔΕΗ.

Το υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει να επιβάλει τον νέο φόρο ακόμα και σε ακίνητα τα οποία είναι κλειστά και δεν παράγουν κανένα εισόδημα στον ιδιοκτήτη, παρά μόνο φορολογικές επιβαρύνσεις λόγω των τεκμηρίων.

Τι χαράτσι θα πληρώσουμε το 2013 και τι το 2014;

Έγγαμος φορολογούμενος ο οποίος διαθέτει ένα διαμέρισμα 100 τ.μ. αντικειμενικής αξίας 140.000 ευρώ και έχει στην κατοχή του ένα εξοχικό 70 τ.μ. αντικειμενικής 70.000 ευρώ και ένα οικόπεδο εντός σχεδίου αξίας 50.000 ευρώ καλείται το 2013 να πληρώσει συνολικό φόρο 1.190 ευρώ.

Συγκεκριμένα, το ΕΕΤΗΔΕ 2012 για το διαμέρισμα ύψους 720 ευρώ, το ΕΕΤΗΔΕ 2012 για το εξοχικό ύψους 350 ευρώ και τον ΦΑΠ 2012 ύψους 120 ευρώ. Το 2014 με τον ενιαίο φόρο ακινήτων θα καλείται να πληρώσει συνολικά 430 ευρώ. Επίσης, φορολογούμενος ο οποίος έχει στην κατοχή του μονοκατοικία 120 τ.μ. σε οικόπεδο 200 τ.μ. Η αντικειμενική αξία του κτίσματος ανέρχεται σε 160.000 ευρώ και του οικοπέδου σε 100.000 ευρώ.

Ο ίδιος διαθέτει παράλληλα δύο αγροτεμάχια συνολικής αντικειμενικής αξίας 100.000 ευρώ. Το 2013 καλείται να πληρώσει συνολικά 984 ευρώ. Το ΕΕΤΗΔΕ για την μονοκατοικία ύψους 864 ευρώ και τον ΦΑΠ 2012 ύψους 120 ευρώ.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα τα αγροτεμάχια δεν φορολογούνται. Ωστόσο το 2014 ο ίδιος φορολογούμενος με τον ενιαίο φόρο ακινήτων καλείται να πληρώσει συνολικά 530 ευρώ, εκ των οποίων 430 ευρώ αφορούν στο νέο φόρο και 100 ευρώ στην φορολόγηση των αγροτεμαχίων.



newsbomb.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Τα πρώτα βήματα για την δημόσια υγεία κατά την διάρκεια την Επανάστασης του 1821. Τα νοσοκομεία του Ναυπλίου και ο ρόλος του Ιωάννη Καποδίστρια

Η απουσία ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας ασθενών και τραυματιών έγινε ιδιαίτερα αισθητή στον ελλαδικό χώρο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Οι Έλληνες από τις πρώτες κιόλας μέρες του αγώνα της Ανεξαρτησίας είχαν να αντιμετωπίσουν εκτός από τους τραυματίες των μαχών και τους νοσούντες από επιδημικέςκαι όχι μόνο ασθένειες. Αναπόφευκτα δηλαδή επακόλουθα των ανύπαρκτων μέτρων υγιεινής που χαρακτήριζαν τα στρατόπεδα των μαχητών και τις πόλεις που συγκεντρώνονταν οι πρόσφυγες.


Σε κείμενα της εποχής συχνές είναι εξάλλου οι αναφορές για την εμφάνιση επιδημιών στην Πελοπόννησο, όπως η πανώλη, ο εξανθηματικός τύφος, η δυσεντερία, η χολέρα, η ευλογιά, οι οποίες στο πέρασμά τους προκαλούσαν περισσότερα θύματα ακόμα και από τις πολεμικές αναμετρήσεις.

Παρά τη λήψη εκτάκτων μέτρων που έλαβαν οι προσωρινές κυβερνήσεις (1821-1827) και ο Ιωάννης Καποδίστριας (1828-1831), τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των επιδημιών δεν έλειψαν καθ’ όλη τη διάρκεια των συγκρούσεων. Ο Καποδίστριας, έχοντας σπουδάσει την ιατρική επιστήμη οργάνωσε τον τομέα της υγείας και δημιούργησε το πρώτο σύγχρονο λοιμοκαρθατήριο για τις κοινότητες που πλήττονταν από επιδημίες, όπως τύφο, ελονοσία, δυσεντερία. Έτσι κατόρθωσε και αντιμετώπισε με επιτυχία την πανώλη που έπληξε το Ναύπλιο, τις Σπέτσες και την Ύδρα, λαμβάνοντας επείγοντα και αποτελεσματικά μέτρα. Μερίμνησε και ιδρύθηκαν στον Πόρο το πρώτο ναυτικό νοσοκομείο (25-11-1829) με πρώτο διευθυντή τον αρχίατρο Χρονία Δροσινό το 1828 στις εγκαταστάσεις της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Πόρου, το πρώτο ορφανοτροφείο του έθνους για τα ορφανά των πολεμιστών του αγώνα. Ίδρυσε τον πρώτο προσφυγικό καταυλισμό της χώρας στον οικισμό Πρόνοια στο Ναύπλιο για να στεγάσει τους πρόσφυγες που συνέρρεαν σ΄αυτό όταν απελεθευρώθηκε από τους Τούρκους.

Τον οικισμό σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Στ. Βούλγαρης. Σκοπός του Καποδίστρια ήταν ν' αξιοποιήσει το ιατρικό δυναμικό, να είναι αποτελεσματική η περίθαλψη των πληγωμένων και των άλλων ασθενών αλλά και ο επισιτισμός του λαού: «Τούτο το παξιμάδιον φαίνεται μεν άσχημον, είναι όμως καλόν, το εδοκίμασα ο ίδιος, και δύναται να χρησιμεύση ως αρίστη τροφή εις ανθρώπους παντάπασιν ατρόφους». Ο Ιωάννης Καποδίστριας προσπάθησε να ενημερώσει τους Έλληνες και να τους μεταφέρει τις ιατρικές γνώσεις της εποχής του με όρους εκλαϊκευμένης ιατρικής για τους κίνδυνους και την αποτελεσματική αντιμετώπιση των μεγάλων λοιμωδών νόσων. Περιέγραψε πως έγινε η πρώτη αποτελεσματική εκστρατεία εμβολιασμού του νεωτέρου Ελληνικού κράτους. Έγραψε ιατρικό άρθρο σχετικά με τον συνολικό αριθμό των εκφορητικών πόρων των ιδρωτοποιών αδένων. Μετέφρασε το γαλλικό έργο με τον τίτλο «Ιστορία της εισδρομής της χολέρας εις την Ευρώπη» που αφορούσε τις τρεις έως τότε γνωστές επιδημίας χολέρας, εξορμούμενης από Ινδίες στην Ευρώπη. Στο άρθρο του τονίστηκε η μεταδοτικότητα της νόσου, η παροδική της υποχώρηση με το ψύχος και η συμβολή των μεταφερόμενων στρατευμάτων στην εξάπλωσή της.

Από τις πλέον ευάλωτες στις λοιμικές νόσους περιοχές ήταν το Ναύπλιο, εξαιτίας των στρατευμάτων που στρατοπέδευαν στην πόλη και του άμαχου πληθυσμού που καθημερινά συνέρρεε εκεί επιζητώντας ασφάλεια. Η πόλη ως έδρα της Κυβέρνησης λογικό ήταν να τραβήξει την προσοχή των ιθυνόντων για τη λήψη κατάλληλων υγειονομικών μέτρων και νοσηλευτικής φροντίδας από την αρχή κιόλας του Αγώνα. Στο πλαίσιο αυτό κρίθηκε αναγκαίο να ιδρυθούν εθνικά νοσηλευτικά ιδρύματα – αρχικά στο Ναύπλιο- και να συγκροτηθούν υγειονομεία.

Η ίδρυση νοσοκομείου στο Ναύπλιο για την ίαση ασθενών και τραυματιών σημειώνεται από τους πρώτους κιόλας μήνες της απελευθέρωσης της πόλης (Μάρτιος 1823). Για να καλυφθούν μάλιστα οι ανάγκες – που συνεχώς αυξάνονταν- το εν λόγω ίδρυμα λειτουργούσε ως «κοινό», δηλαδή στους χώρους του συνυπήρχαν πολίτες και στρατιωτικοί. Η κοινή χρήση του νοσοκομείου προκύπτει από διάφορα έγγραφα, όπως το μηνιαίο οικονομικό απολογισμό για το μήνα Οκτώβριο (11.11.1825).

Σύμφωνα με τον οποίο το ίδρυμα αποτελείτο από δύο τμήματα, το «νοσοκομείον των πληγωμένων» και το «νοσοκομείον των ασθενών». Από σχετική αλληλογραφία του Εκτελεστικού προς το Βουλευτικό γίνεται γνωστό πως το νοσοκομείο εξυπηρετούσε και τις ανάγκες του Τακτικού Σώματος.

Η νοσηλευτική κατάσταση στην πόλη διαφοροποιείται την καποδιστριακή περίοδο, αφού μέσα στο 1828 ο Κυβερνήτης δημιούργησε ξεχωριστά νοσοκομεία για τους πολίτες και τους στρατιωτικούς. Τα δύο νοσηλευτικά ιδρύματα που λειτούργησαν στο Ναύπλιο από το 1828 έως το 1832 ήταν τοΑ’ Εθνικόν Νοσοκομείον Ναυπλίας ή Νοσοκομείον τουΚανονοστασίου των Πέντε Αδελφών και το Εθνικόν Στρατιωτικόν Νοσοκομείον Ναυπλίας. Η ύπαρξή τους στην πόλη, σε συνδυασμό με τα υγειονομεία αποτελούν δείγματα της υγειονομικής πολιτικής που ο Καποδίστριας σκόπευε να εφαρμόσει σ’ ολόκληρη τη χώρα. Η παρούσα μελέτη ασχολείται με τα ανωτέρω ιδρύματα, καθώς δε θα πρέπει να μας διαφεύγει πως αυτά ήταν τα πρώτα κρατικά νοσοκομείαστον ελλαδικό χώρο.

Πρώτος γιατρός του πολιτικού νοσοκομείου, ήταν οΓερμανός φιλέλληνας Φρειδερίκος Βολόης, ο οποίος μας πληροφορεί πως κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο νοσοκομείο (1823) περιέθαλψε περισσότερους από 400 ασθενείς.

Το κτίριο που στεγάστηκε το νοσηλευτικό ίδρυμα φαίνεται πως ήταν μικρό και σε περιοχή ακατάλληλη, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις ενός νοσοκομείου. Τον επόμενο χρόνο (1825) η ανάγκη για άμεση μεταστέγαση του ιδρύματος έγινε επιτακτική, καθώς λόγω «επιδημικής και ολέθριας νόσου εζητήθη υπό της Κυβερνήσεως αντί της μέχρι τότε ως νοσοκομείον χρησιμευούσης οικίας να παραχωρηθεί ετέρα εις θέσιν καταλληλοτέραν και υγειοτέραν, ως τοιαύτη δε παρεχωρήθη η εις ην ήδη διατελεί το Νοσοκομείον, αναγνωρισθείσα ως ιδιοκτησία δημοτική υπό της Κυβερνήσεως».

Το 1825 γιατρός του νοσοκομείου διορίστηκε ο Γερμανός φιλέλληνας Η. Treiber, ο οποίος αργότερα (1828) έγινε διευθυντής στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης. Στη συνέχεια προσλήφθηκε και δεύτερος γιατρός, ο Ηπειρώτης Λουκάς Βάγιας, γιατρός του Αλή Πασά και του Βύρωνα. Υπολογίζεται πως το έτος αυτό νοσηλεύονταν καθημερινά στο νοσοκομείο περισσότεροι από 40 ασθενείς.


Για τη συντήρηση του ιδρύματος και κατ’ επέκταση της εξασφάλισης της βιωσιμότητας του, η Κυβέρνηση επέβαλε ειδικούς φόρους. Στην οικονομική ενίσχυση του ιδρύματος συνέβαλλαν επίσης διάφορες συνδρομές πολιτών και έκτακτες εισφορές από την περιφορά ειδικού δίσκου βοηθείας στους ναούς της πόλης κατά τις εορτάσιμες ημέρες. Επειδή όμως οι παραπάνω πόροι θεωρήθηκαν ανεπαρκείς, με πρόταση του επιτρόπου του νοσοκομείου Πέτρου Περόγλου, προστέθηκε και ειδικός φόρος, ο οποίος επιβλήθηκε στους βιοτέχνες, στα μέλη του Βουλευτικού και Εκτελεστικού και στους υπουργούς. Αργότερα παραχωρήθηκαν για την οικονομική του ενίσχυση και έσοδα από την εκμίσθωση του δημοσίου στατήρα του Ναυπλίου και των Μύλων.

Στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Καποδίστρια το νοσοκομείο ονομάστηκε Α’ Εθνικόν Νοσοκομείον Ναυπλίου. Στα χρόνια της αρτιότερης οργάνωσης και λειτουργίας του νοσηλευτικού ιδρύματος (1827-1833) γιατρός – διευθυντής και επιστάτης του ήταν ο Λευκαδίτης χειρουργός Πέτρος Στεφανίτσης. Το νοσοκομείο χρησιμοποιήθηκε έως το Μάιο του 1832 για τη νοσηλεία φτωχών, ορφανών, καταδίκων, υποδίκων, πορνών, ξένων και αιχμαλώτων πολέμου.

Παράλληλα με το κρατικό αυτό ίδρυμα στην πόλη υπήρχαν και γιατροί οι οποίοι επισκέπτονταν ιδιωτικά τους ασθενείς στα σπίτια τους, όταν οι τελευταίοι διέθεταν τα ανάλογα οικονομικά μέσα.

Το 1832 το νοσοκομείο παραχωρήθηκε – ή καλύτερα επιτάχθηκε- από τα γαλλικά συμμαχικά στρατεύματα για την κάλυψη των αναγκών του, τα οποία μετά την αναχώρηση τους το παράδωσαν στο Β. Φρουραρχείο. Έκτοτε το νοσοκομείο και έως το 1836 έπαυσε να λειτουργεί ως κρατικό νοσηλευτικό κατάστημα. Πρόβλημα ακόμη παραμένει ο προσδιορισμός της ακριβούς θέσης της πρώτης οικίας-νοσοκομείου, καθώς και οι επόμενες μεταστεγάσεις του. Περισσότερη σιγουριά υπάρχει για το κτίριο του Α’ Νοσοκομείου, το οποίο τοποθετείται έξω από τα όρια της τότε πόλης – στη σημερινή συνοικία τουΨαρομαχαλά- στους ΒΔ πρόποδες της Ακροναυπλίας και πάνω από τον προμαχώνα των Πέντε Αδελφών



Επιμέλεια Αλέξανδρος Γιατζίδης, M.D., medlabnews.gr

ΠΗΓΗ: Νίκος Φ. Τόμπρος, Διδάκτωρ Ιστορίας, Επίκουρος Καθηγητής, Παν/μίου Πελοποννήσου Τμήμα Ιστορίας, Ναυπλιακά Ανάλεκτα VI, Έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, 2007.

Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Τα τραγούδια της Επανάστασης


Τα δημοτικά τραγούδια είναι η προφορική ποίηση του ελληνικού λαού της υπαίθρου, είναι η έκφραση των αγροτικών και ποιμενικών πληθυσμών που συνεχίζουν μία παράδοση χιλίων και πάνω χρόνων.


Η καλλιέργεια του δημοτικού τραγουδιού μέσα στο χρόνο, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας συγκροτημένης λαϊκής ποίησης της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η εκφραστική αμεσότητα, η συγκρατημένη λυρικότητα και η οργανική της σύνδεση με τη φύση. Στη σύγκριση των δημοτικών τραγουδιών με τα αρχαία λαϊκά άσματα βρίσκουμε τα δείγματα μιας αδιάσπαστης πολιτισμικής συνέχειας. Κάτι τέτοιο είναι φυσικό αφού η μεγάλη πλειοψηφία του αγροτικού πληθυσμού της ελληνικής χερσονήσου ζούσε μέσα στους αιώνες αποκλεισμένη από κάθε οργανωμένη παιδεία, αποκομμένη από κάθε πολιτισμική εξέλιξη που συντελούνταν στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Oι λαοί της υπαίθρου, φυσικοί κληρονόμοι της αρχαιότερης λαϊκής παράδοσης, βρήκαν μέσω του δημοτικού τραγουδιού μια διέξοδο στις πνευματικές τους ανησυχίες, μπόρεσαν να εκφράσουν τον εσωτερικό τους κόσμο αβίαστα, χωρίς να περιορίζονται από καλλιτεχνικά σχήματα και πολιτικά δρώμενα. Οι λαϊκοί ποιητές συντηρούσαν αυτό που τους εξέφραζε, ξεχνούσαν αυτό που δεν ικανοποιούσε τις πολιτισμικές τους ανάγκες και καινοτομούσαν όταν νέοι κοινωνικοί όροι έτειναν να επιβληθούν στους λαούς της υπαίθρου. Επειδή αυτή η διεργασία ήταν πολύ συντηρητική και οι αλλαγές στα δημοτικά τραγούδια έπαιρναν αιώνες για να γίνουν, μπορούμε μέσω αυτών να μελετήσουμε την κουλτούρα του ελληνικού λαού και το λαϊκό πολιτισμό του.


Το γεγονός ότι οι συνθήκες διαβίωσης των αγροτικών πληθυσμών δεν άλλαξαν ουσιαστικά την περίοδο της τουρκοκρατίας (φεουδαρχική κοινωνική συγκρότηση, δεσποτική εξουσία, λίγα μεγάλα αστικά κέντρα) και το γεγονός ότι το δημοτικό τραγούδι παρουσιάζει τη μικρότερη ξενική επίδραση από κάθε άλλη πολιτισμική εκδήλωση του ελληνικού λαού, συνετέλεσαν στο ρίζωμα αυτής της προφορικής ποίησης και στη συγκρότηση μιας τέχνης που διαφύλαττε όλη τη σοφία και την ευαισθησία του απλού χωρικού και βοσκού της υπαίθρου. Το δημοτικό τραγούδι είναι πολύ σημαντικό γιατί μας δείχνει όχι μόνο την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας αλλά και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων που μιλούσαν αυτήν τη γλώσσα. Εκεί όπου δεν υπάρχει κανένα ιστορικό μνημείο, καμία γραπτή πηγή, υπάρχει το δημοτικό τραγούδι, ο αυθεντικότερο φορέας της ελληνικής λαϊκής κουλτούρας.



onalert.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Οι Έλληνες πολιτικοί που έχουν εκτεθεί σε καταθέσεις στις τράπεζες Κύπρου και Λαϊκή


Αρχηγοί κομμάτων, νυν και πρώην υπουργοί και εκπρόσωποι της Βουλής των Ελλήνων βιώνουν στιγμές αγωνίας, καθώς βλέπουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς στα κυπριακά τραπεζικά ιδρύματα να βρίσκονται μπλοκαρισμένοι.

Μάλιστα, η ψυχολογική φόρτιση είναι μεγαλύτερη σε περιπτώσεις που, όπως προκύπτει από τις τελευταίες δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης που υποβλήθηκαν στη Βουλή, πολιτικά πρόσωπα έχουν καταθέσει όλα τα χρήματά τους σε κυπριακές τράπεζες.

Στη συγκεκριμένη λίστα "φιγουράρουν" ηχηρά ονόματα, όπως του Ευάγγελου Βενιζέλου, του Χρήστου Σταϊκούρα, της Έλενας Ράπτης, κ.ά.

Στην πρώτη θέση των μεγαλοκαταθετών βρίσκεται ο πρώην βουλευτής Χανίων του ΠΑΣΟΚ, κ. Ευτύχης Δαμιανάκης.

Όπως προκύπτει από τη δήλωση του "πόθεν έσχες" του έχει λογαριασμό ύψους 1,3 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα Κύπρου.

Ο πρώην βουλευτής Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ κ. Αλέκος Αθανασιάδης διαθέτει έναν και μοναδικό λογαριασμό στην Τράπεζα Κύπρου ύψους 667.000 ευρώ, που αποτελούν τα μόνα κινητά περιουσιακά του στοιχεία.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζεται με επτά τραπεζικούς λογαριασμούς στην Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου που αγγίζουν τα 665.397,81 ευρώ. Δικαιούχους έχει ορίσει τη σύζυγό του, την κόρη του και την πεθερά του.

Παράλληλα, η σύζυγος του κ. Βενιζέλου διαθέτει 3.214,73 μερίδια αμοιβαίου κεφαλαίου Marfin Ελληνικό Μετοχικό.

Τραπεζικούς λογαριασμούς σε κυπριακά υποκαταστήματα διαθέτουν τόσο ο πρώην βουλευτής Λάρισας με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τη Νέα Δημοκρατία, κ. Χρήστος Ζώης, όσο και η σύζυγός του. Συγκεκριμένα, ο κ. Ζώης εμφανίζει με καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου ύψους 235.000 ευρώ, ενώ στη σύζυγό του ανήκει τραπεζικός λογαριασμός στην Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου.

Την ίδια στιγμή έχει σημαντικό αριθμό μετοχών της ίδιας τράπεζας.

Ο βουλευτής της ΝΔ Χρήστος Μαρκογιαννάκης περιλαμβάνει στη δήλωση του ποσό 170.537,84 ευρώ στη Λαϊκή Τράπεζα. Πρόκειται για χρήματα του πατέρα του με συνδικαιούχους τον πρώην υπουργό και τα δύο αδέρφια του. Παράλληλα, υπάρχει κοινός λογαριασμός με την κόρη του με κατάθεση ύψους 30.032,44 ευρώ.

Στην ίδια τράπεζα διαθέτει λογαριασμό και ο πρώην βουλευτής Β΄Αθήνας του ΚΚΕ, κ. Νίκος Παπακωνσταντίνου. Πρόκειται για ποσό που φθάνει τα 35.864,48 ευρώ.
Τα 100.000 ευρώ ξεπερνά και ο πρώην βουλευτής Κοζάνης του ΠΑΣΟΚ, κ. Γιάννης Βλατής, με πέντε οικογενειακούς λογαριασμούς στην Τράπεζα Κύπρου. Το συνολικό ποσό των λογαριασμών αγγίζει τα 157.932,48 ευρώ.

Καταθέτης επίσης της Τράπεζας Κύπρου εμφανίζεται και ο πρώην βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ, κ. Δημήτρης Κουσελάς. Το ποσό του λογαριασμού ανέρχεται σε 139.238,65 ευρώ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της βουλευτή Α΄ Αθήνας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, κ. Έλενα Κουντουρά η οποία όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν έχει καταθέσει το ποσό των 103.976,64 ευρώ στη Λευκωσία.

Ο πρώην βουλευτής Κιλκίς της ΝΔ, κ. Κώστας Κιλτίδης δηλώνει 100.983,65 ευρώ στην Τράπεζα Κύπρου.

Συνολικές καταθέσεις ύψους 76.264,54 ευρώ και στις δύο κυπριακές τράπεζες έχει ο ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Γιώργος Παπανικολάου.

Δύο τραπεζικούς λογαριασμούς στην Λαϊκή Τράπεζα με ποσό 7.243,83 αγγλικές λίρες και 5.548,48 ελβετικά φράγκα διατηρεί η βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης της ΝΔ, κ. Έλενα Ράπτη.
Πάνω από 50.000 ευρώ έχει τοποθετήσει στη Λαϊκή Τράπεζα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, κ. Χρήστος Σταϊκούρας.

Το ποσό των 1.982,61 λιρών Αγγλίας στην Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου διαθέτει και η σύζυγος του πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, Γεωργία Κρητικού.

Στην Τράπεζα Κύπρου διαθέτει λογαριασμό ύψους 20.000 ευρώ ο πρώην βουλευτής Σερρών της ΝΔ, κ. Τάσος Καρυπίδης, όπως και ο σύζυγος της πρώην βουλευτή Δράμας του ΠΑΣΟΚ κ. Χαράς Κεφαλίδου με 30.203,36 ευρώ.

Η σύζυγος του πρώην βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, κ. Νίκου Παπαδημάτου έχει τοποθετήσει στην Λαϊκή Τράπεζα 49.987,21 ευρώ.

Ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών κ. Γιάννης Βαληνάκης έχει καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου 34.018 ευρώ.

Στην ίδια τράπεζα έχει τοποθετήσει όλες τις οικονομίες τη και η βουλευτής Δωδεκανήσου των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Τσαμπίκα Ιατρίδη, μέσω δύο λογαριασμών ύψους 39.658,73 ευρώ.

Ο βουλευτής Αρκαδίας του ΠΑΣΟΚ, κ. Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος και οι πρώην συνάδελφοί του, κκ. Στάθης Κουσουρνάς και Στέλιος Νικηφοράκης έχουν καταθέσεις σε κυπριακές τράπεζες που ξεπερνούν τις 10.000 ευρώ.

Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δήμητρης Αβραμόπουλος, ο βουλευτής Α’ Αθήνας της ΝΔ κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος και οι πρώην βουλευτές κύριοι Σάββας Εμινίδης, Ιωάννης Κοραντής, Νίκος Λέγκας, Φραγκίσκος Παρασύρης, Γιώργος Πεταλωτής και η κ. Κατερίνα Μπαντζελή διατηρούν προσωπικούς ή οικογενειακούς λογαριασμούς κάτω των 10.000 ευρώ.

Λίγο πάνω από τις 10.00 ευρώ σε κυπριακές τράπεζες βρίσκονται καταθέσεις του βουλευτή Αρκαδίας του ΠΑΣΟΚ, κ Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και των πρώην συναδέλφων του, κύριων Στάθη Κουσουρνά και Στέλιου Νικηφοράκη.

Στην Τράπεζα Κύπρου βρίσκονται 22.140,09 ευρώ της οικογένειας του πρώην υφυπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Ντίνου Ρόβλια.

Τέλος, στην ίδια τράπεζα έχει τοποθετήσει το ποσό των 26.017,85 ευρώ και η σύζυγος του πρώην βουλευτή Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ, κ. Νίκου Ζωίδη.



news247.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Οι αποφάσεις του Eurogroup για την Κύπρο


Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης ενέκριναν οριστικά το σχέδιο της ΕΕ και του ΔΝΤ για την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα της Κύπρου, ύστερα από μια θυελλώδη συνεδρίαση.

Η πρόταση προβλέπει μεταξύ άλλων την δημιουργία μιας «καλής» και μιας «κακής» τράπεζας, την μεταφορά των καταθέσεων κάτω από 100.000 ευρώ από τη Λαϊκή Τράπεζα της Κύπρου στην Τράπεζα Κύπρου, καθώς και την επιβολή μιας έκτακτης φορολόγησης για τις καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ στην Λαϊκή Τράπεζα.

Πιο συγκεκριμένα, η συμφωνία προβλέπει πως η Κύπρος θα κλείσει τη μία από τις δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας και θα αρχίσει μια διαδικασία αναδιάρθρωσης της άλλης.

Οι καταθέσεις έως και 100.000 ευρώ δεν θα υποστούν καμία συνέπεια, αλλά μέρος των μεγαλύτερων καταθέσεων και τοποθετήσεων θα χρησιμοποιηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας η οποία θα τεθεί σε διαδικασία αναδιάρθρωσης (της Τράπεζας Κύπρου).

Οι αποταμιευτές με πάνω από 100.000 ευρώ στην Τράπεζα Κύπρου θα δουν τα χρήματά τους πέραν του ποσού αυτού να δεσμεύονται, έως ότου γίνει σαφές ποιο ποσό θα απαιτηθεί για την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας προκειμένου να μπορέσει να φθάσει σε ένα ποσοστό ιδίων κεφαλαίων 9% επί του συνόλου.

Η Λαϊκή Τράπεζα θα διασπαστεί σε μια «καλή» και σε μια «κακή» τράπεζα, με την «καλή» να ενσωματώνεται στην Τράπεζα Κύπρου. Μαζί της θα πάρει θα 9 δισ. ευρώ της ρευστότητας που της είχε χορηγήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Το ποσό του διεθνούς δανεισμού της Κύπρου θα ανέλθει σε 10 δισ. ευρώ.

Η εκκαθάριση της Λαϊκής θα αρχίσει αμέσως, με απόφαση της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου βάσει ενός του πλαισίου για τις διαδικασίες αυτού του είδους που εγκρίθηκε πρόσφατα.

Το ΔΣ της ΕΚΤ θα παρέχει στην Τράπεζα Κύπρου ρευστότητα όπως ορίζει το εφαρμοστέο δίκαιο.

Το ποσό του δανείου που χορηγούν οι πιστωτές, αναφέρεται ακόμα ρητώς στη συμφωνία, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανακεφαλαιοποίηση της Λαϊκής Τράπεζας ή της Τράπεζας Κύπρου.

Σημειώνεται ότι κατά την αποχώρησή του από την έδρα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης δήλωσε «ικανοποιημένος» από την κατάληξη της διαπραγμάτευσης.

«Είναι προς το συμφέρον του κυπριακού λαού και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Από την πλευρά του, ο επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ δήλωσε πως η συμφωνία «θέτει τέλος στις αβεβαιότητες σε ό,τι αφορά την Κύπρο και την ευρωζώνη». Παράλληλα πρόσθεσε πως το ποσό δανεισμού της Κύπρου από τους πιστωτές παραμένει αμετάβλητο και «θα ανέλθει σε 10 δισ. ευρώ».

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) Κλάους Ρέγκλινγκ έκανε γνωστό πως η εκταμίευση της πρώτης δόσης του δανείου προς την Κύπρο αναμένεται να γίνει μέσα σε διάστημα μικρότερο από δύο μήνες.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ρέγκλινγκ δήλωσε πως «θα πρέπει να είμαστε σε θέση να κάνουμε την πρώτη εκταμίευση στις αρχές Μαΐου».

Η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ ανέφερε: «Θέλω να συγχαρώ τις κυπριακές αρχές που αποφάσισαν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις».

Παράλληλα έκανε γνωστό πως θα εισηγηθεί στο ΔΣ του Ταμείου να συμμετάσχει και αυτό στο πρόγραμμα δανεισμού της Κύπρου χωρίς ωστόσο να αναφέρει ποιό θα είναι το ύψος της συμμετοχής.


newsbomb.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Η επανάσταση του 1821 και η Ευρώπη


Τα χρόνια εκείνα, φίλοι αναγνώστες, στο λαό των Ελλήνων, είχε πέσει βαριά η συμφορά, η πιο βαριά πούχαν ποτέ ρίξει οι δυνάμεις τ’ ουρανού.

Η Ελλάδα στράγγιζε το πικρότερο ποτήρι και οι άνθρωποι που την αγάπησαν θρηνούσαν το χαμό της. Ο Λόρδος Βύρων κάθεται στο νεκροκρέβατό της και κλαίει τη βαριά πορεία της.

Όποιος ποτέ, έσκυψε κοντά σε πεθαμένη επάνω,
προτού περάσει η ολόπρωτη ημέρα του θανάτου,
και ένιωσε τον απαλό αγγελικό αγέρα
και τα κλεισμένα αλλοίμονο τα μάτια που λάμπουν,
που τώρα πια δεν κλαίνε,

και είδε το κρύο μέτωπο όπου έμεινε το ίδιο
κι όπου του νεκροκρέβατου η απάθεια τρομάζει,

τόσο ωραία, ήρεμη κι απαλοσφαλισμένη είναι η πρώτη
κι ύστερνη ματιά που ξεδιανοίγει ο θάνατος.

Είναι η Ελλάδα, μα η Ελλάς που τώρα πια δε ζει.

Οι μεγάλοι έβλεπαν την ελληνική επανάσταση σαν πυρκαϊά που θάκαιγε την Ευρώπη. Ο Έλληνας αγωνιστής, που πάλευε για την ελευθερία του, ήταν ένας «καρμπονάρος», ένα συνωμότης και η κίνησή του είχε στα σπλάχνα της τον σπόρο της Γαλλικής Επανάστασης.

Στη Σύνοδο της Βιέννης και της Βερόνας καταδικάστηκε η Ελληνική Επανάσταση. Η διπλωματία της Ευρώπης έκανε το μεγαλύτερο έγκλημα της ιστορίας της και με τα γαντοφορεμένα δάκτυλά της έπνιγε τη θέληση ενός λαού να ζήσει ελεύθερος.

Ο Μέττερνιχ (Αυστριακός πολιτικός: 1773-1859) χαμογελούσε σαρκαστικά για το κατόρθωμά του και φώναζε: «Οι Έλληνες δυσφημίστηκαν τόσο από τη διαγωγή των, ώστε σε μια τόσο περήφανη Σύνοδο, κανείς δεν τόλμησε να παρουσιαστεί συνήγορός των».

Και ενώ ο κόσμος της Ευρώπης θρηνούσε την Ελλάδα, στην αδάμαστη ψυχή του ελληνικού λαού τρεμόσβηνε ο θρύλος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά. Έτοιμος να σηκωθεί από τον ύπνο του για να διώξει την Τουρκιά ως την Κόκκινη Μηλιά.

Το καριοφίλι στα λαγκάδια δεν έπαψε ν’ αγριολαλεί και το Δημοτικό τραγούδι αντηχούσε παρήγορο, προφητικό: «Ακόμα αυτή την Άνοιξη, αυτό το Καλοκαίρι, ραγιάδες, ραγιάδες».

Πέρασαν όμως πολλές Άνοιξες και Καλοκαίρια, χρειάστηκαν πολλοί ξεσηκωμοί που βάφηκαν στο αίμα και η ελευθερία δεν έλεγε ακόμη να «ξεπεταχτεί από τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά».

Ο Μπάιρον, νιώθει τους Έλληνες απογόνους των Σαλαμινομάχων και των Μαραθωνομάχων, αναστημένα παιδιά του γέρο-Ευρώτα:

Βγάλε ω Γη, δοξασμένη απ’ τα σπλάχνα σου ένα,
ιερό απομεινάρι των παιδιών του Ευρώτα.
Απ’ εκείνους τους τριακόσιους,
τρεις ας έρθουνε, φτάνουν
μια καινούργια Θερμοπύλα
στα βουνά σου να κάνουν.
Ο ελληνολάτρης Ουγκώ με όλη τη θέρμη της νεανικής του τότε ψυχής χαιρετά με τα «ανατολίτικα τραγούδια του» την ελληνική επανάσταση. Στους ύμνους προς τους ήρωες η ευρωπαϊκή ψυχή αναγνώρισε την μαχόμενη Ελλάδα:
Τούρκοι διάβηκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα
παντού ερημιά.
Μα κοίταξε κει στου κάστρου τα χαλάσματα
κάποιο παιδί μονάχο, κάθεται, σκύφτει θλιβερά.
Φτωχό παιδί που κάθεσαι ξυπόλητο στις ράχες
για να μη κλαις λυπητερά τ’ ήθελες τάχα νάχεις;
Διαβάτη με κράζει  το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι.
Βόλια, μπαρούτι, θέλω, να!!!

Ο Ντελακρουά, βουτά το χρωστήρα στο αίμα που τρέχει ζεστό στις ελληνικές πληγές και μ’ αυτό ζωγραφίζει την «Καταστροφή της Χίου» και άλλα έργα του εμπνευσμένα από την Ελληνική Επανάσταση.

Ζωγραφίζει την Ελλάδα να σπάει τις βαριές αλυσίδες με την ορμή εκείνη που αργότερα θα την οραματισθεί και θα την ζωγραφίσει ο Σολωμός. Οι πίνακες αυτοί και άλλοι θα προσφερθούν σε εράνους.

Ο Σατωβριάνδος και ο Βιλλμαίν θα ξεσηκώσουν τις ψυχές με τη φλογερή αρθρογραφία.

Ο «Γαλλικός ταχυδρόμος» ο «Μηνύτορας» και η «Συνταγματική», τα εγκυρότερα δημοσιογραφικά όργανα της Γαλλίας, θα σταθούν υπέρμαχοι στο ξεσηκωμένο Γένος.

Ο Μιστράλ Φρειδερίκος θα κρούσει τους καλύτερους τόνους της λύρας του στον «Ελληνικό ύμνο», που θα τον κάνει διάσημο:
Νίκη στων ημιθέων τα εγγόνια.
Απ’ την Ίδη ως της Νικαίας, τ’ άρματα στα χέρια, εμπρός.
Τα ύψη των βουνών ας ανεβούμε
τους Σαλαμίνιους αντίλαλους ξυπνώντας.
Αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα,
θεία είναι η δάφνη, μια φορά κανείς πεθαίνει.
Της ιστορίας μας φέγγουν τρεις χιλιάδες χρόνια.
Ορθοί. Και πρόλαβε από τώρα το παλάτι
στον τόπο εκεί, που λύθηκαν τα κακά μάγια
κι ο φοίνικας ξαναγεννιέται από τη στάχτη.
Ο Μέττερνιχ προσπαθεί στη Βιέννη να σταματήσει την αρθρογραφία και να πνίξει κάθε φιλελληνική εκδήλωση. Η αγάπη όμως και η συγκίνηση για την Ελλάδα, όλο και ανάβουν. Ο Γκαίτε στο πορφυρένιο της ζωής τους δειλινό, συγκλονίζεται από το παράδειγμα του Μπάιρον και εμπνέεται το νέο «Ευφορίονα» στην τιτανική τραγωδία του «Φάουστ». Θαυμάζει την Ελλάδα, τους αγώνες της, τα δημοτικά της τραγούδια και βροντοφωνάζει: «ό,τι είναι η καρδιά και ο νους για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την ανθρωπότητα. Έχω συγγένεια με τους Έλληνες, αυτούς κηρύττω για δασκάλους μου» (Είδες ο… Γερμανός;;;).
Η Ρωσία, συγκινείται από τους αγώνες των Ελλήνων και ο εθνικός ποιητής της ο Πούσκιν γράφει φιλελληνικά ποιήματα.
Η γερασμένη Αλβιών με τη νίκη των Ουΐγων (κόμμα της Μ. Βρετανίας), των φιλελεύθερων, αλλάζει στάση στην ελληνική υπόθεση. Τα παιδιά της: ο Γόρδων, ο Τσωρτς, ο Κόχραν, ο Άστιγξ, ο Κόδρικτων, ο Στόνχον, στολίζονται με δάφνες ελληνικές.
Ο Μπάιρον, αφού γράφει τα τραγούδια του για την Ελλάδα, έρχεται να επισφραγίσει στον «ηρωϊκό φράχτη» με τη θυσία του, την αγάπη του για την Ελλάδα.
Ο Ιταλός υπουργός των Στρατιωτικών Σανταρόζας, πέφτει δίπλα στον Αναγνωσταρά.
Του καριοφιλιού το βρόντημα και οι τόνοι της λύρας, συνθέτουν το μεγαλείο του 21. Η Ευρωπαϊκή τέχνη στάθηκε συντρόφισσα στον αγώνα των Ελλήνων και υψώθηκε στις κορυφές του ωραίου και τ’ αληθινού.
Ήρωας και καλλιτέχνης αγκαλιασμένοι, να ένα δίπτυχο του Ελληνικού 1821:
Με του Κανάρη το δαυλό και του Μπάιρον το φιλί
το φως ξανά απ’ την Ανατολή.
Στόνα χέρι το σπαθί και στ’ άλλο χέρι η πένα,
η Ελλάδα σαν γραμμένη από τη μοίρα,
η Ελλάδα αιώνια.
(Κ. Παλαμάς)



του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά


laosver.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Πώς παρουσιάζεται η Eλληνική Eπανάσταση (1821) στα Τουρκικά σχολικά βιβλία


Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988, σσ. 237-240) και καταδεικνύει τον τρόπο που διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία.

Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο Οι Έλληνες1, οι.....
οποίοι είχαν περισσότερα προνόμια2 απ’ όλους τους χριστιανικούς λαούς που τελούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία, ζούσαν κυρίως στην Ελλάδα3, στην Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, στη Δυτική Μικρασία και στα παράλια της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, όπου ήταν εγκαταστημένοι σε πόλεις και κωμοπόλεις και ασχολούνταν με τις τέχνες και το εμπόριο και ιδιαίτερα με τη ναυτιλία.

Οι Έλληνες είχαν υποταχτεί οριστικά στο οθωμανικό κράτος επί Μωάμεθ του Πορθητή4. Είχαν παραχωρηθεί τότε και σ’ αυτούς, όπως και στους άλλους χριστιανούς, ελευθερίες ως προς τα θέματα θρησκείας και γλώσσας.

Στην Πελοπόννησο μάλιστα και στα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ζούσαν σχεδόν αυτόνομοι5.

Οι Οθωμανοί θεωρούσαν ανώτερους τους Έλληνες από τους άλλους χριστιανούς και τους διόριζαν σε ορισμένες θέσεις και ιδιαίτερα σε θέσεις διερμηνέων6.

Ορισμένοι μάλιστα Έλληνες άρχοντες από το Φανάρι της Κωνσταντινουπόλεως προωθούνταν σε θέσεις ηγεμόνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας7.

Σε σχέση με τους άλλους χριστιανικούς λαούς οι Έλληνες ήταν πιο εύποροι και πιο φωτισμένοι.

Οι σχέσεις που είχαν αναπτύξει με τη Ρωσία κατά τον 18ο αιώνα συντέλεσαν στη διάδοση εθνικοαπελευθερωτικών ιδεών μεταξύ τους8.

Στην πραγματικότητα οι Ρώσοι ήδη από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου9 ξεσήκωναν τους Έλληνες σε κάθε ευκαιρία εναντίον του οθωμανικού κράτους.

Όταν στη διάρκεια της εκστρατείας του 1768 ο ρωσικός στόλος είχε καταπλεύσει στην Πελοπόννησο, οι Έλληνες είχαν επαναστατήσει, αλλά η επανάσταση είχε κατασταλεί αμέσως10.

Στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης τα ελληνικά πλοία υπό τουρκική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα παντού και μονοπώλησαν το εμπόριο της Μεσογείου11.

Έτσι πλούτισαν πολλοί Έλληνες που ζούσαν σε μεγάλες πόλεις της Ευρώπης (όπως η Μασσαλία, η Τεργέστη, η Οδησσός) και ίδρυσαν στην Ελλάδα πολλά σχολεία και διέδωσαν σ’ όλους τους Έλληνες τις ιδέες της εθνικής ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Τις ιδέες τις ενίσχυσε η Γαλλική Επανάσταση. Τέλος οι Έλληνες ίδρυσαν μια μυστική οργάνωση που στόχευε στην απόκτηση της ανεξαρτησίας τους και ονομαζόταν Εθνική Εταιρεία12.

Η Εθνική Εταιρεία ιδρύθηκε αρχικά το 1814 στην Οδησσό από τρία άτομα (δύο Έλληνες και ένα Βούλγαρο)13.

Ουσιαστικός στόχος της ήταν η επανίδρυση της αρχαίας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας14.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και ο τσάρος της Ρωσίας ήταν πληροφορημένοι σχετικά με την ίδρυση της Εταιρείας.

Η Εθνική Εταιρεία ενδυναμώθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα και ίδρυσε πολλά παραρτήματα στην Κωνσταντινούπολη και την Ελλάδα.

Οι κυριότεροι εύποροι και φωτισμένοι Έλληνες έγιναν μέλη της, ανάμεσά τους και ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως15. Αρχηγός της ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, γιος του πρώην ηγεμόνα της Βλαχίας και υπασπιστής του τσάρου.

Χάρη στις ενέργειες της Εθνικής Εταιρείας οι Έλληνες είχαν προετοιμαστεί πλήρως για να επαναστατήσουν.

Δεν άφηνε όμως περιθώριο για να ξεσπάσει η επανάσταση ο Αλή πασάς16, βαλής των Ιωαννίνων, που ήταν γνώστης όλων των δραστηριοτήτων της Εταιρείας.

Όταν πάντως ο Αλή πασάς έκανε τη δική του επανάσταση εναντίον του σουλτάνου, οι Έλληνες επωφελήθηκαν: ενώ οι οθωμανικές δυνάμεις ήταν απασχολημένες μ’ αυτόν, η Εθνική Εταιρεία αποφάσισε να ξεσπάσει η επανάσταση.



σημειώσεις/ επεξηγήσεις

1 Χρησιμοποιούνται δύο λέξεις στο τουρκικό κείμενο για την απόδοση του όρου «Έλληνες», “Rum” και “Yunan”.

Η πρώτη αποδίδεται γενικά στους Έλληνες της Τουρκοκρατίας: ρωμιούς, ραγιάδες, ενώ η λέξη Yunan = Ίωνες, χαρακτηρίζεται η Ελληνική Επανάσταση και το ελληνικό κράτος.

Με τον όρο “Rum” χαρακτηρίζεται και σήμερα η ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινουπόλεως.

Για ένα μεγάλο διάστημα Ρούμελη ονομαζόταν ολόκληρο το ευρωπαϊκό οθωμανικό κράτος (Rum-eli, χώρα των Ρωμαίων, Ρωμιών, Ελλήνων, πρβλ. Ρωμυλία). Το άλλο τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το ασιατικό, ονομαζόταν Anadolu (Ανατολή).

2 Το θέμα των προνομίων είναι αρκετά σκοτεινό ως προς την έκταση και την εφαρμογή σε διάφορες περιοχές της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Βασικό στοιχείο για την εκχώρησή τους υπήρξε η ειδική μνεία στο Κοράνι για τους λαούς της Βίβλου, χριστιανούς και εβραίους. Εδώ λαμβάνονται με την ευρεία έννοια, της παραχωρήσεως δηλαδή ελευθερίας σχετικά με τη θρησκεία, τη γλώσσα, την κοινοτική διοίκηση και άλλα, που ποίκιλλαν κατά τον τρόπο παροχής, το χρόνο και τον τρόπο εφαρμογής. Η πολιτική των προνομίων χρησιμοποιήθηκε από τους Τούρκους για να ενισχυθεί το ανθενωτικό πνεύμα των Ορθοδόξων.

Στο κείμενο, πάντως, έμμεσα τονίζεται η «αχαριστία» των Ελλήνων, οι οποίοι, μολονότι είχαν περισσότερα προνόμια, επηρεασμένοι από τους ξένους, επαναστάτησαν.

3 Εννοεί τη Στερεά Ελλάδα.
4 Βλέπε 15η παρατήρηση του βουλγαρικού κειμένου.
5 Προφανώς υπονοούνται τα προνόμια και οι οικονομικές διευκολύνσεις (αχτναμέδες) που χορηγήθηκαν σε ορισμένες περιοχές, όπως τα νησιά (Χίος, Κυκλάδες), η Ήπειρος (Γιάννενα, Ζαγοροχώρια), η Μακεδονία (Μαντεμοχώρια), που παράλληλα εξασφάλιζαν και τα συμφέροντα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γ. Κοντογεώργη, 1983, σ. 15.

Αντίθετα η Πελοπόννησος δεν έχει προνομιακό καθεστώς και αρχικά παραχωρείται σε Τούρκους τιμαριώτες (βλ. Ι.Ε.Ε., ΙΑ΄, σ. 207). Τον 18ο αι. μεγάλες εκτάσεις κατέχουν Τούρκοι ιδιώτες στο Ναύπλιο, Μεθώνη, Κορώνη (Ι.Ε.Ε. σ. 210), ενώ όλη η Πελοπόννησος διαιρείται σε 24 βιλαέτια, Μ.Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν 1715-1821, ανατύπωση, Αθήνα 1978, σ. 99. Διοικείται από το «μόρα-βαλεσή» ως πασαλίκι με κέντρο την Τριπολιτσά.

Ιδιότυπη εξαίρεση αποτελεί μόνο η Μάνη, που υπάγεται στη δικαιοδοσία του Καπουδάν πασά και αυτοδιοικείται από ντόπιο καπετάνο, τον «μανιάτ-μπέη» (1776-1821), Π. Καλονάρου, Μάνη, εδ. Π. Πατσιλινάκος, Αθήνα 1981, σ. 57.

6 Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης επάνδρωσαν σε μεγάλο βαθμό τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό. Ιδιαίτερα διέπρεψαν ως διερμηνείς (δραγουμάνοι).
7 Η ευνοϊκή μεταχείριση των Φαναριωτών από το σουλτάνο παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της εκτίμησης και της ειδικής μεταχείρισης που είχαν οι Έλληνες από την Υψηλή Πύλη.

Άρα το συμπέρασμα για το μαθητή είναι εύλογα η αχαριστία των Ελλήνων προς τον «ευεργέτη» τους σουλτάνο.

Αποσιωπάται τελείως η αδήριτη αναγκαιότητα που επέβαλε τους Φαναριώτες στην τουρκική διοίκηση ως Μεγάλους Διερμηνείς και ως ηγεμόνες στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες (1709-1821).

Η ανάγκη επικοινωνίας με τις χώρες της Δύσης (συνθήκες-διομολογήσεις) κατέστησε απαραίτητη την παρουσία των γλωσσομαθών Φαναριωτών, μια και το Κοράνι απαγόρευε την εκμάθηση γλωσσών των απίστων.
8 Οι απελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων θεωρούνται κινήματα που προήλθαν αποκλειστικά και μόνο από την επαφή των Ελλήνων με τη Ρωσία. Αγνοούνται όλα τα επαναστατικά κινήματα πριν από τον Μεγάλο Πέτρο.

Τον 15ο αι. κατά τον τουρκοβενετικό πόλεμο επαναστατεί η Πελοπόννησος. Τον 16ο αι. η Ήπειρος και η Πελοπόννησος, παραμονές της ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571).

Από το 1600 έως το 1611 ο επίσκοπος Διονύσιος Τρίκκης, ο «Σκυλόσοφος», ξεσηκώνει τη Θεσσαλία και την Ήπειρο.

9 Είναι η εποχή που ο Μεγάλος Πέτρος αναπροσαρμόζει την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας, αναζητώντας παράθυρο στο Νότο, και καλεί τους Έλληνες «εις το ασκέρι του και εις το μεγάλο φλάμπουρό του».

Από τότε διαμορφώνεται η πεποίθηση ότι η απελευθέρωση των Ελλήνων θα έρθει από το ξανθό γένος του Βορρά, και αρχίζουν να διαδίδονται οι προφητείες του Αγαθάγγελου, Κ.Ν. Σάθα, Τουρκοκρατούμενη Ελλάς, Αθήνησι 1869, σ. 213.

10 Πρόκειται για τα Ορλωφικά κατά τη διάρκεια του Α΄ επί Μεγάλης Αικατερίνης Ρωσοτουρκικού πολέμου (1767-1774), που κλείνει με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, Τ. Αθ. Γριτσοπούλου, Τα Ορλωφικά, εν Αθήναις 1967.

11 Τονίζεται ιδιαίτερα το γεγονός ότι χάρη στη ρωσική σημαία κυκλοφορούσαν ελεύθερα τα ελληνικά πλοία. Η εμπορική και ναυτιλιακή ανάπτυξη των Ελλήνων οφείλεται φυσικά και στη γενικότερη οικονομική και πολιτική συγκυρία στη Μεσόγειο.

Επισημαίνουμε ενδεικτικά ορισμένα γεγονότα: την παρακμή της Βενετίας, τη ναυτολόγηση Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τις ελληνικές παροικίες, την αδράνεια του εμπορικού αγγλογαλλικού στόλου λόγω των πολέμων, την πλήρη αδιαφορία των οθωμανικού στρατιωτικού κράτους για το θαλασσινό εμπόριο.

Ασφαλώς σπουδαίο ρόλο έπαιξε και η ναυτική παράδοση των Ελλήνων. Με ιδιαίτερη συμφωνία (1783), που ουσιαστικά ήρθε ως επεξήγηση των ασαφειών της προηγούμενης συνθήκης (1774), τα ελληνικά πλοία με ρωσική σημαία απέκτησαν το δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά.
12 Έτσι αποδίδεται η Φιλική Εταιρεία.

13 Προφανώς το σλαβοκατάληκτο όνομα του Γιαννιώτη εμπόρου Αθανασίου Τσακάλωφ οδήγησε τον Τούρκο συγγραφέα να εκλάβει ως Βούλγαρο τον πιο μορφωμένο Έλληνα από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, του οποίου ουδέποτε αμφισβητήθηκε η ελληνικότητα.

Ο Τσακάλωφ είναι γιος του Γιαννιώτη εμπόρου Ιωάννη Τσακάλογλου, που μετοίκησε στη Μόσχα για εμπορικούς λόγους και άλλαξε το όνομά του από Τσακάλογλου στο «ρωσοπρεπές» Τσακάλωφ, κατά τη συνήθεια της εποχής.
14 Ο στόχος της Φιλικής δεν είναι σαφής.

Σύμφωνα με την προκήρυξή της «η Εταιρεία συνίσταται από καθ’ αυτό Έλληνας φιλοπάτριδας και ονομάζεται Εταιρεία των Φιλικών. Ο σκοπός των μελών αυτής είναι η καλυτέρευση του Έθνους και, αν ο Θεός το συγχωρέσει, η ελευθερία του» (από κείμενο της Φιλικής στα κρατικά αρχεία της Ρουμανίας, που δημοσιεύτηκε στα Ντοκουμέντα για την ιστορία της Ρουμανίας, τ. Δ΄ σσ. 32-39, βλ. Η Επανάσταση του ’21. ΚΜΕ σ. 76).

Η ελληνική άποψη είναι ότι μοναδικός «σκοπός της Φιλικής ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας και πέρα από αυτό δεν υπάρχουν μαρτυρίες ότι αποφασίστηκε οτιδήποτε άλλο, π.χ. ποιο θα ήταν το καθεστώς της ανεξάρτητης Ελλάδας βασιλεία ή αβασίλευτη δημοκρατία» (Ι.Ε.Ε., τ. ΙΑ΄, σ. 425).

15 Νεότερες έρευνες πιστοποιούν τη σχέση του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ με τους Φιλικούς, Θ. Ζώρα, Ο απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄ εις έκθεσιν του Ολλανδού επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Παρνασσός ΙΒ (1976), 127-138.

Αντίθετα ο τσάρος, που αρχικά αγνοεί την ύπαρξη της Εταιρείας, θα αντιταχθεί στα σχέδια του Υψηλάντη και των Φιλικών, όπως μαρτυρεί ο Καποδίστριας, απαντώντας σε επιστολή Έλληνα της Οδησσού, Βλ. Μέντελσον-Μπαρτόλδυ, σ. 52.

16 Πράγματι από τους βασικούς λόγους που επέβαλαν την επίσπευση της Επανάστασης ήταν η εμπλοκή της Πύλης σε πόλεμο με τον Αλή πασά.

Αλλά ο Αλής ήταν εκείνος που περίμενε εναγωνίως την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, όπως μαρτυρεί και το αλβανικό εγχειρίδιο (σ. 162), το οποίο αναφέρει ότι ο Αλής βοήθησε τη Φιλική Εταιρεία και ανυπομονούσε να ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση στο Μωριά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Όταν την Άνοιξη του 1820 η Πύλη τον καταδίκασε σε θάνατο, στήριξε τις ελπίδες του στους σαράντα χιλιάδες στρατιώτες του· ήλπιζε μάλιστα ότι ο σουλτάνος θα ζητούσε να συμβιβαστεί μαζί του.


Τα σχόλια και οι υποσημειώσεις είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ. Εκκρεμές”

24grammata.com
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »

Το αντάρτικο του 1821.Ένας στρατηγός αναλύει τις τακτικές του πολέμου


Ποιοι ήταν αυτοί που μετά από τετρακόσια χρόνια σκληρής σκλαβιάς εξεγέρθηκαν και μας χάρισαν την λευτεριά; Τι στρατιωτικές γνώσεις είχαν και πώς ήταν οργανωμένοι; Με ποιό τρόπο έκαναν πόλεμο και αντιμετώπισαν τον πανίσχυρο τουρκικό και αιγυπτιακό στρατό; Πόσο σημαντική ήταν η βοήθεια των εθελοντών φιλελλήνων που προσέτρεξαν;


Οι προγονοί μας, στις αρχές του 19ου αιώνα, ήταν κτηνοτρόφοι και γεωργοί χωρίς καμία στρατιωτική εκπαίδευση, εκτός ελαχίστων που υπηρέτησαν στα αγγλικά στρατεύματα των Επτανήσων και ακόμη λιγότερων που υπηρέτησαν στο ρωσικό στρατό. Ουσιαστικά δεν υπήρχε στρατιωτική γνώση, πολύ λιγότερο πρότυπα οργάνωσης που να εξυπηρετούν τα πρώτα σκιρτήματα εξέγερσης.
Η Ευρώπη μόλις είχε ξυπνήσει από τη μεγαλειώδη γαλλική επανάσταση (1789), τις εκστρατείες του Ναπολέοντα αλλά και την ήττα του στο Βατερλώ το 1815.


Οι στρατοί στην Ευρώπη πριν τη γαλλική επανάσταση μάχονταν μόνο σε σχηματισμό παράταξης, δηλαδή ο ένας κατ΄ αγκώνα δίπλα στον άλλο, σε ζυγούς που απείχαν περί τα 10 μ. Απαγορευόταν και θεωρείτο λιποταξία η απομάκρυνση οπλίτη από την παράταξη. Ακόμη και η διανυκτέρευση γινόταν μακριά από δάση για να μη φύγουν οι φτηνά αμειβόμενοι στρατιώτες, που κατάγονταν από τις εξαθλιωμένες τάξεις. Η γαλλική επανάσταση επέβαλε την γενικευμένη υποχρεωτική θητεία (levee en masse), ο οπλίτης ήταν ελεύθερος πολίτης και πολεμούσε με μαζικές επιθέσεις (a la bayonette), έξω από σχηματισμούς παράταξης και γεωμετρικά σχήματα και με ελιγμούς που απαιτούσε η επιβίωσή του από τα πυροβόλα όπλα, το ηθικό του ελεύθερου ανθρώπου και η ανάγκη του για γρήγορη νίκη.


Οι πρώτοι φιλέλληνες που ήρθαν για να βοηθήσουν τον απελευθερωτικό αγώνα, ήταν φιλελεύθεροι άνθρωποι, λάτρεις της γαλλικής επανάστασης και της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Οι άνθρωποι αυτοί θέλησαν να οργανώσουν τους ατίθασους και απείθαρχους έλληνες της εποχής εκείνης ώστε να πολεμούν με τακτικές που δεν άρμοζαν στην ελληνική ιδιοσυγκρασία, της γεωγραφία της περιοχής και που είχαν ξεπεραστεί ήδη στην Ευρώπη από τη φιλελεύθερη αντίληψη που σάρωσε τα συντηρητικά καθεστώτα.


Η μάχη του Πέτα, κοντά στην Άρτα, τον Ιούλιο του 1822, οδήγησε στη θλιβερότερη ήττα της Επανάστασης και στην απώλεια του μεγαλύτερου μέρους των 93 αξιωματικών φιλελλήνων και τη διάλυση του πρώτου τακτικού τάγματος που αποτελείτο από 590 αξιωματικούς και στρατιώτες, ακριβώς λόγω της λανθασμένης τακτικής που εφαρμόσθηκε. Η παράταξή τους διαλύθηκε από το τουρκικό ιππικό του Ομέρ Βρυώνη. Λάθος συνταγή σε λάθος χρόνο. Στην περίπτωση του Πέτα ο Μαυροκορδάτος θέλοντας να παρακάμψει τις στρατιωτικές ηγεσίες του Αγώνα, υιοθέτησε τις τακτικές που οι φιλέλληνες προσπάθησαν να διδάξουν και αποδείχτηκαν ξεπερασμένες και αναποτελεσματικές.


Μετά το πάθημα αυτό οι Έλληνες όταν πολεμούσαν συνέχισαν να εφαρμόζουν την τακτική των κλεφτών και του ανταρτοπολέμου. Δεν χρησιμοποίησαν ξανά σχηματισμούς παρατάξεως. Δεν πιάνανε τον κάμπο αλλά όπως στα Δερβενάκια (Ιούλιος 1922) ταμπουρώνονταν στα ριζά του βουνού και ενεδρευτικά αιφνιδίαζαν τον εχθρό.

Κτυπούσαν τον εχθρό όταν μπορούσαν και τον απέφευγαν όταν ήταν σε αδύναμη θέση. Οι αρχηγοί ήταν πάντοτε μπροστά και γι αυτό ο αρχιστράτηγος στερεάς Ελλάδος Μάρκος Μπότσαρης σκοτώθηκε σε μάχη στο Καρπενήσι και ο αρχιστράτηγος Καραϊσκάκης στο Φάληρο.

Είχε έρθει ο καιρός του ελεύθερου Ανθρώπου που θα σάρωνε τις συντηρητικές αντιλήψεις και τις στρατιωτικές τακτικές της φεουδαρχικής εποχής. Το ηθικό, ο αυθόρμητος ελιγμός και η ορμητικότητα των ελεύθερων ανθρώπων δεν έμπαινε σε καλούπια. Οι λαϊκοί ηγέτες σαν τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, πήγαιναν μπροστά στη μάχη, προκαλούσαν τον εχθρό, τον κτυπούσαν όπου μπορούσαν και τον ανάγκαζαν να υποχωρήσει. Τα δυο στοιχεία της τακτικής ήταν ο ελιγμός και η τριβή του εχθρού. Η ίδια τακτική εφαρμόσθηκε και στη θάλασσα όπου μετά την πρώτη ατυχή ναυμαχία έξω από την Πάτρα όπου έγινε μετωπική αντιπαράθεση, ο Κανάρης εφάρμοσε τις αιφνιδιαστικές προσβολές με τα μπουρλότα. Παράλληλα τα μικρά ελληνικά εμπορικά εφοδιασμένα με λίγα κλεμμένα πυροβόλα ήταν εύκολο να ελιχθούν ανάμεσα στα μεγάλα δυσκίνητα τουρκικά πλοία και να τα προσβάλουν όταν μπορούσαν ή να διαφύγουν όταν η αναλογία δεν τους ευνοούσε.


Η ίδια τακτική, της φθοράς του αντιπάλου εφαρμόσθηκε με επιτυχία σε μεταγενέστερους πολέμους. Εφαρμόσθηκε στην Εθνική Αντίσταση 1941-1945. Ήταν η τακτική των ελεύθερων ανθρώπων, με τις ελάχιστες στρατιωτικές γνώσεις αλλά με την τεράστια ορμή και θέληση για Ελευθερία.

Αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο αντιπαράθεση στρατιωτική αλλά και πολιτιστική. Η ατομικότητα του Έλληνα αγωνιστή καθόριζε τον ελιγμό του. Δεν ήταν ο καταπιεσμένος κεντροευρωπαίος που πιστός στο φεουδάρχη του υποχρεωνόταν να μπει στο ζυγό. Αυτός καθόριζε την ώρα του κινδύνου για τη ζωή του (όχι του θανάτου του όπως ο Ιάπωνας καμικάζι) αλλά και την ώρα της ελευθερίας του στα βουνά. Φορούσε πλουμιστά ρούχα και κορόιδευε τον αντίπαλο. Αντέτασσε τους δικούς του τρόπους πολέμου στις ΄΄κεντρικές λογικές΄΄ της πειθαρχίας που επικρατούσαν στην Ευρώπη. Χωρίς να ξέρει από Διαφωτισμό αγαπούσε τις φιλελεύθερες απόψεις.

Ήταν οι ταπεινοί που τους έλεγαν κλέφτες και τους κορόιδευαν οι φιλέλληνες γιατί ήταν άπλυτοι και αγράμματοι που εφάρμοσαν ΄΄ελεύθερες΄΄ τακτικές πολέμου και νίκησαν. Δεν φορούσαν φράκο ούτε ήξεραν από διπλωματίες και ΄΄σαλονάτες΄΄ συμπεριφορές ούτε είχαν διαβάσει τις τακτικές των Ολλανδών ή Σουηδών στρατηγών του Μεσαίωνα, όπως οι στρατιωτικοί της Ευρώπης εκείνης της εποχής.

Αυτούς τους ‘’άπλυτους’’ και ‘’αγράμματους’’ αγωνιστές της Ελευθερίας του 1821, που ήξεραν να σκορπούν τα βόλια τους στο Δράμαλη αλλά και ‘’φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους’’ τιμούμε σήμερα και πάντοτε.





Του ΝΙΚΟΥ ΤΟΣΚΑ
Υποστρατηγου (ε.α)




onalert.gr
Read more » Διαβάστε περισσότερα...
Read more »
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...